Van Bijbels naar Orientalis

De Tweede Paasdag hebben we besteed in het Bijbels Openluchtmuseum, dat zichzelf hervormt tot Museumpark Orientalis, om daarmee het strikt christelijke etiket af te werpen.

De Calvarieberg met het geoopende graf en het aangrenzende Begraaf- en gedenkpark is tegenwoordig buiten de omheining geplaatst – hoe tekenend – in tegenstelling tot een multimediapresentatie van het park en de impact van het christendom, jodendom en islam op parkbezoekers en medelanders. Qua parkinrichting leunt het museum nog zwaar op jodendom en vroegchristelijke periode. Het zal dus nog wel even sleutelen zijn aan het concept. Op deze paasmaandag was het overigens prima toeven. Van Poerim film en eigen uitleg in de joodse synagoge aan de kinderen tot poseren bij de treurende vrouw in Via Orientalis (‘k heb de kinderen vanavond dezelfde gefotografeerde vrouw anno 1983 laten zien; ‘t was alsof je Johan zag troosten, erg grappig!). Voor de kinderen een speurtocht langs de locaties, plastic eierverven in de Karavanserai en als toetje 6 ei-gerelateerde spelletjes in Ain Ibrahiem, het tentenkamp ter plaatse. En natuurlijk hebben we de foto’s nog.

Gevangenismuseum is uitnodigend

Tijdens m’n militaire diensttijd (1994-’95), zeker tijdens de parate periode in Assen stond Veenhuizen voor de militaire gevangenis voor hen die niet wilden luisteren naar het kader. Veenhuizen heeft net als Balkbrug een rijke historie in de ontginning door de Maatschappij van de Weldadigheid, in 1818 opgericht door Johannes van den Bosch. In een gesticht of kolonie werd het land bewerkt en konden arme sloebers een maatschappelijk relevante bijdrage leveren. Later zijn beide locaties omgebouwd tot gevangenissen. Het Gevangenismuseum in Veenhuizen laat de geschiedenis herleven tot en met vandaag. Van slaap/eetzaal uit de tijd van de Maatschappij tot een modern arrestantenbusje en geel geverfde celdeur om hulpdiensten na een brand zoals die op het cellencomplex van Schiphol-Oost te attenderen op de speciale procedure voor twee gedetineerden op een kamer. Verrassend genoeg konden Johan en ik in Veenhuizen vanmiddag een film zien over het leven in de longstay afdeling van FPC Veldzicht, amper een paar honderd meter van ons eigen huis. Conclusie na een zonnige middag in en rond het gevangenismuseum: noem ons recidivist, we komen terug, dan met vrouw en dochters erbij.

Weer wandelweer

      No Comments on Weer wandelweer

Het jeukt weer om te gaan wandelen deze dagen. Daarom gisteravond met vriend Patrick weer wat (wad)wandelafspraken gemaakt. Op m’n eigen agenda staat dit jaar in totaal een drietal wadlooptochten, naar Schiermonnikoog (via Wadlopen.info, de vuurtoren Arngast bij Wilhelmshaven (via Nordwestreisemagazin.de en Norderney (via Eilers.de).

Ook op het vaste land wordt er weer gewandeld, op 12 mei de Mooiste wandeling van Nederland en eind oktober met Patrick waarschijnlijk twee dagen een deel van een Lange Afstand Wandelpad, waarbij het Noaberpad langs de oostgrens nu grote kans van belopen heeft. Van het een komt het ander, en zo stond Internet Explorer gisteravond opeens vol interessante websites, zoals Wandelkalender.nl (keurig overzicht van door wandelverenigingen georganiseerde wandeltochten per datum), (Wandelnet.nl, Wandelpad.nl, Op lemen voeten (magazine voor wandelaars) en Op Pad (idem, maar dan van ANWB).

Bethany Dillon – Waking Up

Cover of

Cover of Waking Up

Singer/songwriter Bethany Dillon brengt op haar 18e na een titelloos debuut (2004), Imagination (2005) nu haar derde popalbum uit. Radiovriendelijk, maar niettemin knap doordachte muziek en teksten. De opener, The Kingdom zet stevig in, hoewel geschreven uit het voor God tastbaar maken van verdriet bij het verlies van 2 pasgeboren kinderen van een neef en nicht. Het Koninkrijk van God moet in volheid nog vorm krijgen! Pittige stof voor een adolescent. Dillon heeft haar bronnen in gewaardeerde songwriters als Rich Mullins, Keith Green en Sara Groves. Met een directe aanleiding voor diverseĀ songs (Waking Up, Beggars Heart) in een zendingsreis naar India, waarbij de ontmoeting met armoede, ziekte en wanhoop Bethany confronteerde met haar eigen behoeften aan comfort. Liefde, romantiek en relaties worden bezongen in het dramatisch aangezette Come Find Me, You Could Be The One, het luchtige When You Love Someone en het met producer Ed Cash geschreven Tell Me. Geen 13 in een dozijn of het zoveelste sympathieke meisje-met-gitaar. Het resultaat van zo’n ontwaken en groeien: eerlijke levensliedjes en ‘het meest vredugdevolle album dat ik gemaakt heb’. En gelijk heeft ze.

Ab Yehoshua – De missie van de human resource manager

Geadviseerd door de computer van de plaatselijke bibliotheek om mijn voorliefde voor Amos Oz en Chaim Potok maar eens te verbreden met de Israelische schrijver A.B. Yehoshua, ben ik gestart met diens Missie van de human resources manager, een passie in drie delen. Een bizar verhaal rond het steeds groter wordende gebrek aan saamhorigheid in de samenleving. In een Jeruzalems mortuarium ligt enkele dagen een lijk van Julia Ragajev, omgekomen tijdens een aanslag op een groentenmarkt. Niemand kijkt naar het lijk om, tot een lokale krant onthult, dat ze bij een bakkerij werkte als schoonmaakster. Geraakt door de beschuldigingen in de krant krijgt de HR manager de opdracht de identiteit van de vrouw te achterhalen. Vervolgens wordt hij op missie gestuurd om het lijk en persoonlijke spullen te vervoeren naar Julia’s land van herkomst en daar te begraven. Een bijzonder avontuurlijke tocht volgt en eindigt in een dorp in de rimboe, waar Julia’s moeder weigert haar te begraven. Genereus en opeens zeer menslievend neemt de HR manager zich voor Julia en haar zoon een retourtocht Jeruzalem te geven.

Anders dan Oz en Potok is Yehosuhua minder een schilderend verhalenverteller. Korte, feitelijke zinnen. Opvallend is de rol van derden vanuit de coulissen, een soort “meisjes van Jeruzalem”. Yehoshua staat losser van het joodse geloof en pikt zonder moeite rooms-katholieke elementen op in zijn verhaal. Een eerste kennismaking, niet bijzonder enthousiast, maar open voor meer boeken van deze schrijver. Lees ook eens de recensie van Arnoud van Soest. {tag literatuur}