The Innocence Mission – We Walked In Song

We Walked In SongZo’n 3,5 jaar na Befriended is – afgezien van het kinderslaapliedjesalbum Now the Day Is Over (2004) – er nu We Walked In Song , waarop Karen Peris opnieuw 11 zelfgeschreven, herkenbare luisterliedjes zingt, manlief Don gitaar speelt en de spaarzame drums en het orgel erbij sleept en Mike Bitts de bas beroert. Ten opzichte van vroegere albums als Glow is de muziek van meer art-folk/rocky al jaren teruggebracht tot krachtige eenvoud. Werd Karen Peris’ vocalen en muziek in de beginjaren nogal eens vergeleken met Karen Bergquist’s Over The Rhine , gaat de analogie niet meer op. Waar Befriended in het licht van het heengaan van Karens moeder stond, verhaalt We Walked in Song het verlies van haar vader (Brotherhood of Man, Over The Moon) en de liefde voor haar kinderen (Happy Birthday, Love That Boy). Introspecties over ontmoetingen, reizen, afscheid, terugkeer (My Sisters Return from Ireland, Into Brooklyn Early In The Morning, Since I Still Tell You My Every Day, A Wave Is Rolling). Peris & Bitts zullen nooit een slecht album maken; een kritische noot is het gebrek aan muzikale progressie. Muzikaal zijn de albums inwisselbaar, positief gesteld: zo klinkt de band!

Building 429 – Iris to Iris

De praise & worship ‘scene’ is overvol en dan is het lastig je eigen footprint te definiëren. Na het debuut in 2004 met de #1 ‘hit’ Glory Defined, albums Space In Between Us en Rise , gooit het trio Jason Roy (guitar, vocals), Michael Anderson (drums) en  Jesse Garcia (keys, guitar) het ditmaal over de pop/rock boeg van Snow Patrol , Vega4 , Anberlin en – wie niet – U2 (Incredible heeft wel wat van Beautiful Day) met natuurlijk de focus op God, de Schepper. Gods genade voor zondaars (Power of Your Name, You Carried Me, Amazed, Incredible), de zekerheid van Zijn hulp (Singing over Me) en eigentijdse bewerkingen van psalmen (Grace That Is Greater). Naast veteraan producer Brown Bannister (Amy Grant, Twila Paris, MercyMe, The Afters, Steven Curtis Chapman, Third Day) werkten onder meer de Britse tekstschrijver Chris Eaton (Amy Grant, Point Of Grace, Jaci Velasquez, Vince Gill) (de songs Incredible, Singing Over Me, Power of Your Name) en musici als Erik Darken (percussie), Otto Price (bas) en Blair Masters (keyboards) aan de stevige soundscapes. You Carried Me gooit hoge ogen als opvolger van Glory Defined, hoewel Iris To Iris vooral als album beluisterd kan en mag worden. Kritisch punt in veel worship songs blijft de tekst (hoewel het daar toch om draait?): minimalisme in vocabulaire, herhalingen, e.d. zijn ook bij Buidling 429 schering en inslag, hoewel ‘slimmer vormgegegeven’. Bij concentratie op de rock en de CD als geheel wil de replay toets best werken!

Ken Blanchard – De leiderschapspil

Misschien wel het meest vermakelijke boek over leiderschap. Bij de titel Leiderschapspil associeer je direct met honderden pagina’s inzichten, voorbeelden, tabellen, schema’s en modellen. Waarom? Omdat leiderschap zo moeilijk te vatten lijkt. Ken Blanchard (The One Minute Manager en Gung HO!) en Marc Muchnick schreven een parabel over het fenomeen. Want, als er echt een pil bestaond die leiderschapskwaliteiten in managers kon opwekken? Eindelijk een oplossing voor een moeilijk probleem.  De Effectieve Leider doet aan contra-expertise. Verrassende resultaten blijken uit de test. Waarom zijn die andere boeken zo dik? En waarom is het ‘geheime recept’, bestaande uit integriteit, partnerschap, waardering en een finishing touch geen toverformule?

In dat kader is het verrassend 27 juni het bericht heilige graal van management gevonden op Management Team te vinden. “Na jarenlange studie heeft André de Waal zijn onderzoek naar high performance organizations afgerond. De Waal onderzocht de kenmerken van bedrijven die vijf á tien jaar lang beter presteren dan hun peer group. “Ik heb ‘m,” zegt De Waal in een interview in Management Team nummer 12. “Ik heb de heilige graal van management te pakken.””

Thomas Friedman – De aarde is plat – ontdekkingsreis door een geglobaliseerde wereld

Cover of "The World Is Flat: A Brief Hist...

Cover via Amazon

Hoewel al menig manager en presentator zich bediende van de iedeën van Thomas L. Friedman die in 2003 werden vervat in The World Is Flat – a brief history of the 21st century en in 2005 herzien, heb ik tot 2007 gewacht met het zelf lezen van de Nederlandse versie. Waar de Nederlandse ondertitel een stuk bescheidener is dan de Engelse pretentieuze ‘geschiedschrijving’, valt de omvang van het boek (479 pagina’s) bij lezing op. Friedman had veel compacter kunnen schrijven. Veel voorbeelden en interviews worden te uitgebreid behandeld. Verder valt de willekeurige uitleg van ICT terminologie op. Je moet als lezer zelf een ICT achtergrond hebben wil je soepel meekomen. Waar enerzijds het ontstaan van het world wide web uit de doeken wordt gedaan, blijven termen als XML en SOAP zonder toelichting. Verder valt de enorme letterbrij op. Weinig paragraafindelingen, illustraties blijven geheel afwezig. Juist met beeldend materiaal hadden veel woord-spinnewebben kernachtig overgebracht kunnen worden. Nu merkte ik, dat ik in de 2e helft van het boek steeds sneller ging lezen, alsof ik de stijl en de informatiedichtheid van Friedman’s schrijverij doorhad. Friedman geeft aan ‘technologisch determinist’ te zijn (p.379), en gelukkig beseft hij dat de aarde niet zo plat is (p.378) als hij in het hoofdwerk heeft willen uitleggen.

Er blijken naast platmakers als open sourcing, offshoring, outsourcing en supply chain management en convergerende bewegingen (versterkingen van de platmakers) ook uitdagingen te zitten in islamisme, AIDS/HIV, de mensen in de half-platte wereld en zij die aan de rand staan en niet mee kunnen doen. Overduidelijk Amerikaans is verder de obsessie met 9/11(dat tegenover 11/9/89, de val van de Berlijnse Muur wordt gezet) en Al Quaida. In wereldwijd  perspectief vergroot het de betrekkelijkheid van ‘a brief history’, aangezien – zeker in onze ogen  – de bewoners van Bora Bora en hun handlangers ook wel erg veel aandacht krijgen. Hoewel het boek eindigt met het belang van dromen en verbeelden, overheerst de technocratische inslag en het gevoel dat de voorbeelden selectief zijn.

Bart Ehrman – De apocriefen van het Nieuwe Testament

Hoewel de canon van het Nieuwe Testament best uit te leggen is, blijft het fascineren te ontdekken welke geschriften ook pretenderen een licht te werpen op het ‘authentieke’ christendom. Aanvullingen, eigen interpretaties, commentaren, fantasievolle verbeeldingen, waar ze tegenwoordig van fictie tot en met bijbelstudieboeken verkocht worden, heetten ze in de oudheid apocriefen . Na jaren geleden al eens Lost Scriptures – books that did not make it into the New Testament van Bart D. Ehrman aangeschaft te hebben, was het nu een verademing het boeiende, Nederlandstalige boek De Apocriefen van het Nieuwe Testament te lezen. A.F.J. Klijn heeft voor een vlotte vertaling en professionele toelichting en introductie gezorgd. De geschriften zijn verdeeld in evangelieën, handelingen, brieven en openbaringen.

Anders dan in nieuwsberichten over zogenaamde spectaculaire ontdekkingen van papyri of codices wordt beweerd, zetten de apocryfia zich niet zozeer af tegen de ‘echte’ Jezus. Gedeeltelijk vullen zij het Nieuwe Testament aan, deels reageren ze erop of ‘corrigeren’ ze het. Corrigeren is met een korrel zout. In dergelijke werken klinkt overduidelijk een gnostische inslag door, en staat een vage wijsheid in de vorm van een soort grabbelton van bijbelcitaten centraal, niet het zondebesef van de mens, het verlossingswerk van Jezus Christus. Ontkennen of vermijden van de apocriefen is struisvogelpolitiek. In veel middeleeuwse kunstwerken en hedendaagse literatuur over Jezus, Paulus, Openbaringen, hemel, hel en engelen wordt uitgebreid gebruik gemaakt van de materialen. En dan is het best interessant de ‘bronnen’ zelf eens te bestuderen!