Lody van de Kamp – Oorlogstranen

Lody B. van de Kamp (1948) studeerde voor rabbijn aan talmoedscholen in Zwitserland en Engeland. Hij was daarna als rabbijn verbonden aan verschillende orthodox-Joodse gemeenten. In zijn in 2008 uitgebrachte roman Oorlogstranen belicht hij een onderbelichte kant van het verzetswerk in de Tweede Wereldoorlog, namelijk het laten onderduiken van joodse kinderen. Aangezien ruim 100.000 Nederlandse joden de dood vonden in de oorlog, zijn er heel wat weeskinderen ontstaan. Oorlogstranen gaat over de lotgevallen van twee zussen die elkaar pas na vele tientallen jaren terugvinden aan de hand van welwillende ooms en tantes, toevallige samenloop van omstandigheden en een geërfd emaille broodtrommeltje met onder meer een persoonsbewijs en ketoeba (huwelijkscontract). Lucia, de hoofdpersoon in de roman, worstelt met het niet kennen van haar afkomst, de verplichtingen die via een rooms-katholieke opvoeding in een Belgisch mijndorp op haar pad komen als non en het uiteindelijk verbreken van gedane geloften om haar ouders terug te vinden. Ook anderen moeten hun beloften verbreken om de waarheid van het verleden onder ogen te zien en duidelijk te maken wie bij wie hoort. Het is een rode lijn die natuurlijk ook in het verzet speelde (‘goed’ en ‘verkeerd’, jodenvriend of NSB’er, verzetstrijder of verrader). In beeldende taal, geschreven vanuit het perspectief van een opgroeiend kind, wordt de leefwijze tijdens de oorlogsjaren in Enschede en de Achterhoek, en de wederopbouw in de Limburgse en Belgische mijnstreek en de zich hervindende joodse gemeenschap van Amsterdam en Enschede geschilderd. De complicaties die verschillende godsdienstige opvoedingen geven, maar ook het verschil tussen innerlijke overtuiging en van buiten opgelegde rituele verplichting worden haarfijn geduid. Oorlogstranen laat je niet onberoerd, ook na het lezen van genoeg andere oorlogsromans.

OceanLab – Sirens of the Sea

OceanLab LP 300.inddDe in 2000 opgerichte Britse vocal trance group OceanLab laat op dit volledige album een boeiende mix horen van chillout, ballads en up-tempo club dance en progressive house. Jonathan Grant, Tony McGuinness, Paavo Siljamäki (Above & Beyond ) vormen daarbij de instrumentale onderbouwing voor de zang van Justine Suissa (die eerder met Chicane en Armin van Buuren optrad). Op de op ogenschijnlijk eenvoudige loops gebaseerde opener Just Listen doet Justine aan Note for a Child doet denken. Op de de dromerige titeltrack en Miracle heeft ze hetzelfde timbre als Dido . If I Could Fly is geknipt voor de dansvloer (Sophie Ellis Bextor meets dBA ), waarna Breaking Ties als eb en vloed heen en weer kabbelt. Come Home is een lekker vocal trance nummer, zoals ook de Zweedse Nevarakka maakt. On a Good Day sprankelt ook met pianospel op een vocal trance patroon. Ashes pakt het percussieve chillout van Just Listen en de titeltrack weer op, waarbij opbouw en vocalen me verrassend aan Vector’s Simple Experience deden denken. Na de ballad I Am What I Am is er progressive house in Lonely Girl, andermaal chillout ballads Secret en On The Beach, waarna de Flow Mix van Breaking Ties afsluit. De 70 minuten zijn een genot voor het oor. Meer video’s en mixen vind je op Last.fm .

Maryse Conde – Tocht door de mangrove

Condé, van wie ik Ségou zo’n 20 jaar geleden heb gelezen, bracht in 1995 Tocht door de mangrove uit, dat een kaleidoscoop geeft van de ervaringen van bij de dodenwake voor Francis Sancher samengetrokken inwoners van Rivière au Sel op Guadeloupe. Sancher heeft een spookhuis geërfd dat, evenals zijn persoonlijkheid, aantrekkelijke en duistere kanten heeft. Menig dorpsbewoner is verleid, zwanger gemaakt, of heeft andere ervaringen door Sancher. Condé loopt hen als een soort ronde langs de rouwenden langs en beschrijft vol details en verfe het leven op het kleurrijke Guadeloupe. De invloeden van het hindoestaanse India, het christelijke Europa, de inheemse spiritistische bevolking, de verschuivingen van een Franse kolonie naar meer vrijheden, de geschiedenis van Cuba en de andere Antillen op de achtergrond, de Caribische sfeer is voelbaar aanwezig in deze roman. Zoals ze op p.180 laat vertellen: “Door de mangrove kun je geen tocht maken. Je blijft haken aan de scherpe mangrovewortels. Je zakt weg in de brakke modder.” Die kracht lijkt ook van Rivière au Sel en Francis Sancher uit te gaan.

U2 – No Line On The Horizon

      No Comments on U2 – No Line On The Horizon

Het nieuwe, langverwachte album van U2 betekent zoeken naar herkenning, vernieuwing. Het vergrootglas is snel gepakt. Bono leunt zwaar op zijn hoge vocalen, op No Line on the Horizon eerder regel dan uitzondering. De band staat met twee benen in de muziekhistorie van de jaren ’80 en ’90, new wave en rock. Wat dat betreft is de single Get On Your Boots met bijbehorende ZooTV achtige clip een vreemde eend in de bijt. Het pianospel van The Edge (waarom toch nog steeds zo’n duidelijk ingeblikte sound?) is herkenbaar, en ook de synth loops van Brian Eno zijn geen uitzondering. Met de titeltrack opent het album sterk en zal ook de opener wel zijn van de live concert, zoals Vertigo dat voor How To Dismantle an Atomic Bomb en Beautiful Day op All You Can’t Leave Behind was. Dan het aanbiddingsnummer Magnificient, een echte U2 in topvorm song: “…I was born to sing for you. I didn’t have a choice but to lift you up and sing whatever song you wanted me to. I give you back my voice. From the womb my first cry, it was a joyful noise…”. Lekker, hoor!

Moment of Surrender grijpt terug naar een mix van luisterliedjes, mid-tempo synth loops en orgeltje op de achtergrond, zoals je op de Lies Damned Lies albums uit begin jaren ’90 in exact dezelfde klankkleuren vindt. Unknown Caller lijkt erg op Walk On (van All You Can’t Leave Behind). Herkenbaar gitaarspel op het wave nummer I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight. Na het al aangestipte Get On Your Boots de rocker Stand Up Comedy, waarin Bono los gaat met frasen als “Stand up for hope, faith, love while I’m getting over certainty” en “Stop helping God across the road like a little old lady”. Met Fez- Being Born (het Marokkaanse Fez was één van de opnamelocaties van het album en hoesfoto’s) klinkt U2 als de Britse world fusion band Transglobal Underground, waarin nog wat samples uit Get On Your Boots terugkomen in het eerste deel, maar trekt door in een wave/rocknummer, dat grote gelijkenis heeft met Vector’s Surrender van Please Stand By uit 1985. Voor White As Snow werd de kerstklassieker O Come, O Come Emmanuel door U2, Brian Eno en Danny Lanois voorzien van een nieuwe songtekst, met andermaal op christelijke principes duidende frasen “Who can forgive forgiveness where forgiveness is not? Only the lamb as white as snow…If only a heart could be as white as snow.” en arrangementen. Maar in je hoofd hoor je de tekst van O Come, O Come Emmanuel. Mooi staaltje van dubbele beïnvloeding. Breathe past qua sound in the Rattle & Hum periode en bezingt opnieuw genade. In tot luisteren dwingende, want muzikaal weinig afleiders voorziene afsluiter Cedars of Lebanon geeft Bono zijn politiek, op armoedebestrijding doelende boodschap mee. In lijn daarmee zijn de aanbevelingen in het CD boekje voor Amnesty International, de Birmese Aaung San Suu Kyi, Greenpeace en de One Campaign. No Line On The Horizon mag bij eerste beluistering zo ongrijpbaar klinken als de gefotografeerde troebele kim van de Bodensee, gegarandeerd wordt het beeld bij elke luisterbeurt scherper. De torenhoge verwachtingen bij elke U2 release zijn wat mij betreft ingelost.

Taco Oosterkamp – Elke dag je hoofd en inbox leeg

Het was dat de Overijsselse Bibliotheekdiensten Taco Oosterkamp ‘s boek over Getting Things Done toepassen opnam in de collectie, dat ik als late bekeerling dan toch maar het boek heb gelezen. Taco schrijft niet zozeer de ‘theorie’ van David Allen over, maar past het toe binnen Microsoft Outlook zonder extra hulpmiddelen. Elke dag je hoofd en inbox leeg laat dan ook zien hoe je snel en efficiënt je e-mail verwerkt gebruik makend van een extra knoppenbalk, categorieën, markeringen voor opvolgen en regels voor het verplaatsen of kopiëren van e-mail items, taken en afspraken. Met duidelijke instructies, afbeeldingen die slechtzienden ook kunnen herkennen en een lettergrootte, waarmee behoorlijk wat witruimte in de 170 pagina’s meekomt, is het een handleiding voor de eerste oefeningen met GTD. Sporadisch komen andere hulpmiddelen aan bod, maar de voor mij uitstekend werkende gratis Outlook add-in Jello.Dashboard blijft onbesproken. Ook Mac gebruikers, of aanhangers van open source / webapplicaties moeten hun heil elders zoeken. Het gevoel dat stapsgewijs functionaliteit, die ik gratis en dus zeer efficiënt verkrijg door Jello.Dashboard te installeren, zelf wordt gebouwd met de mogelijkheden in Outlook 2003/2007 komt wel op. Oosterkamp heeft met het boek tijdens cursussen en presentaties natuurlijk wel ondersteunend materiaal voor de GTD newbies voorhanden, en da’s ook precies de doelgroep.