Foursquare – social networking, geolocation en gaming

Twitter vriend Samuel Sanders (@samuels) verleidde me 4 januari met het aanbod van de BlackBerry client voor Foursquare. Met een aantal jaren lidmaatschap van The Foursquare Church, in Nederland beter bekend als Rafaël gemeenschap moest er aan de spontane associatie natuurlijk wel wat veranderen. Gemeenschap of community is er één om te onthouden. En ook het spelelement, waarover het Wikipedia lemma over Foursquare vertelt.

En ja, ik had al veel anderen zien inchecken op dit location-based sociale netwerk of op Twitter erover vertellen, zonder dat het me zelf voldoende trok. De met gaming elementen vergezelde sociale netwerken, zoals AdaptiveBlue’s Glue en Wakoopa zijn echter zo leuk opgezet, dat de mond-op-mond reclame het laatste zetje gaf.

Wat is Foursquare?

De makers van dit mobiele sociale netwerk trekken de vergelijking met een urban mix tape. Door in te checken in locaties (restaurants, musea, uitgaansgelegenheden, stadions, bekende plekken), tips te geven over wat er te doen is, ontstaat een soort online reisgids, verdergaand dan een standaard recensie. Voorbeeld. Ik heb in Balkbrug steakhouse Brasil getipt. Het idee is dan, dat mensen afgaan op je reputatie. Tjonge, als Henk-Jan – en die komt nog wel eens ergens – Brasil aanbeveelt, zal het wel een goede tent zijn. Als we eens in Balkbrug komen, houden we die in gedachten. Of acuter: je komt terug uit Balkbrug, stopt op het welbekende kruispunt en vraagt je af ‘waar kan ik hier lekker eten?’. Het moeilijke antwoord: pak je mobiel, open Foursquare, kijk naar Nearby places. Het makkelijke antwoord: kijk naast je, parkeer de auto en geniet van het eten.
Foursquare heeft naast een web client applicaties voor iPhone, Android, een mobile browser client en (sinds afgelopen kerstvakantie) een private beta versie voor BlackBerry (die ik heb getest).

Wat maakt het leuk?

De integratie met je Twitter en Facebook profielen zijn handig. Het helpt zeker in de promotie van je profiel. Het spelelement om aan karma te winnen, door vaker op een locatie in te checken. Na tweemaal thuis te zijn ingecheckt was ik al ‘mayor‘, my home is my castle, zal ik maar zeggen). Na driemaal inchecken binnen een week ben je local, daarna bender, enzovoorts.

Door met name uitgaansgelegenheden te benoemen en voor je netwerk te ontsluiten, verdien je extra punten. Je ziet wie er mayor van een locatie is en waar je vrienden uithangen. En anders dan Google‘s Latitude, dat een gesloten netwerk vormt met alleen Gmail contacten als potentiële netwerkgenoten, zonder dat bovenop Latitude extra diensten, spelelement, of wat dan ook gebouwd is, is dit plezieriger om te doen. Groot nadeel van Latitude is, dat ook constant de locatie uitgewisseld wordt met de Google servers, over big brother en onnodig veel netwerkverkeer gesproken.

Waarom zou je iedereen laten weten waar je zit?

Er moet niks. Het is ook niet handig om bij elke locatie de goegemeente te laten weten waar je zit (bij de huisarts, de tandarts, op elk tussenstation op weg naar je werk, etc.) Het moet leuk en grappig zijn om anderen te volgen, meer niet. En, ook met Twitters geolocation weten al je volgelingen waar je uithangt. Mocht je inbrekers willen uitnodigen, terwijl je op vakantie bent, kan dat natuurlijk wel.

Minpunten

Ja, je hebt een profielpagina, maar geen badges of andere gadgets. En ja, er is gevaar bij een groeiend netwerk op een scheve verhouding signaal-ruis. Specifiek aan de BlackBerry mist een aantal functies, zoals het beheren van vrienden, WiFi ondersteuning en nearby tips.

Twee broers op glad ijs

      No Comments on Twee broers op glad ijs

Het was uniek om met mijn 15 jaar jongere broer Jaap (sounds doable ;)) zaterdag op het ijs te staan. In de tijd dat ik in en rond Deventer in de wintermaanden op het ijs van de Buitengracht of ondergelopen weilanden in de uiterwaarden aan de westoever van de IJssel te vinden was, was Jaap nog niet geboren. En terwijl Jaap zijn geboortestad trouw gebleven is, koos ik voor de trouw aan Klazien in Balkbrug. De gelegenheid elkaar dan toch op het ijs te treffen werd zaterdag geboden door Capgemini’s personeelsvereniging Escape. FlevOnIce in Biddinghuizen was de plaats van handeling. Alleen collega’s met één introduc(e)e waren welkom waren. OK, geen gezinsdag dus. Klazien wilde de kinderen er niet om ‘weg doen’, dus was er plek voor….Jaap.

Plan of the open-air skating rink FlevOnice ne...

Image via Wikipedia

Om kwart voor tien werden we ontvangen met koffie en een appelflap, waarna de noren onder konden en we de eerste 2 5km rondes schaatsten. Om 11u wees onze coach ons in een uur tijd op ons ‘houdingprobleem’ en droeg verbeterpunten aan. Dieper doorzakken, rechte lijnen trekken in en met je lichaam, alleen maar zijwaarts afzetten en consequent zwaartepunten verleggen. Tot aan de lunch konden we ‘t ook nog praktizeren. Een bord nasi en boerenkool als dagschotel ging er zonder problemen in.

Na de lunch hebben Jaap en ik ons nog diverse 3km rondes en 400m baantjes getrokken. De vermoeidheid eiste haar tol. Rug en voeten weigerden de instructies van de coach consequent toe te passen. Dus weer lekker naar binnen voor een kop warme chocolademelk.

Het aanbod om tot 23u te kunnen schaatsen op Flevonice hebben we afgeslagen, in tegenstelling tot de verse appeltaart eenmaal weer thuis in Balkbrug.

Concertverslag Stryper in Tivoli Utrecht

Er waren jaren dat je niet hoefde te verwachten de heren van Stryper nog bij elkaar terug te zien op Nederlandse bodem. Niet verwonderlijk, dat de kaarten voor het concert zaterdagavond in het Utrechtse Tivoli binnen no-time uitverkocht waren. Met de CD wisselaar voorzien van 4 Stryper CD’s en in 2 auto’s bij me Anita, Chilion, Daniël, Peter, Johan en Cor uit Dedemsvaart om de jeugdliefde nieuw vuur in te blazen. Foute foto’s uit de jaren ’80/’90, zwartgeel gekafte bijbels, laat staan eigen spandex creaties waren op tijd weggemoffeld, het Stryper t-shirt mocht als klederdracht wel mee richting Utrecht. Met andere Twitterende Stryperfans was #strypertivoli afgesproken. Welkom heren in de 21e eeuw. Online only? Nee, van Twitteren kwam niet veel, handenschudden en bijpraten met Menno Zweers, Joël Visser en Harco Ploegman was leuker.

Voorprogramma: The Medics

De Utrechtse rockband The Medics mocht als voorprogramma de paar overgebleven vierkante meters podium in het niet zo ruim bemeten Tivoli aan de Oudegracht een half uur lang opwarmen. Ondankbare taak voor een publiek dat niet voor hen, maar Stryper kwam. De heren speelden strakke rocksongs, gooiden zoveel mogelijk emotie in de strijd en hadden natuurlijk met een uitverkocht Tivoli 1.000 man publiek voor zich, op zich een geweldige kans een visitekaartje af te geven.

Singalong met Stryper

De bijna 2 uur non-stop Stryper was welbeschouwd één grote samenzang voor de aanwezigen. In hun 26e jaar als rockband hapte het publiek de songs weg als zoete koek. Van oudjes als Soldiers Under Command, Honestly en Loud’n Clear, Reach Out en Calling on You tot The Way. Nieuwe songs van Reborn (zoals Open Your Eyes) en Murder By Pride (zoals 4 Leaf Clover) waren natuurlijk ook onderdeel van de set. Op de video vind je indrukken van Calling On You. Het geluid is niet fantastisch (sorry, een BlackBerry is niet gemaakt als videorecorder), maar het geeft wel een leuke indruk van ons ‘point of view’ zo vanaf het balkon links boven het podium.

Helpt Seesmic Look de digibeten aan het twitteren?

Seesmic, met al clients voor Windows, AIR en mobieltjes als de BlackBerry, bracht 21 januari Seesmic Look uit met een compleet nieuwe insteek. Het programma is bedoeld om je niet-Twitter vrienden, familie, en dergelijke kennis te laten maken met Twitter. Het Windows programma draait onder Windows XP, Vista en 7. Om je spreekwoordelijke digibeet om te krijgen, wil Seesmic Look het volgende bieden:

  1. Een eersteklas blader beleving door Twitter, zonder zelfs maar in te loggen.
  2. Opzet die appelleert aan specifieke interesses (merken, tv-series, bedrijven, beroemdheden, bedrijven).
  3. Een ontmoetingsplek creëren voor merken en hun publiek.

Na de download van 7MB en installeren krijg je wel wat bijzonders. Voor de weergave van tweets kun je kiezen tussen timeline (chronologisch), alfabetisch of playback (denk aan Twitterfountain). Naar keuze op een donkere of witte achtergrond.

Volledige client functionaliteit, van het twitteren, retweeten, antwoorden, favoriet maken, aanklikbare hyperlinks, geolocation, bekijken van profielinformatie, Lists, het is er allemaal.

De timelines bladeren snel, en het schakelen tussen de diverse onderdelen is met een dynamisch menu opgelost. Preview van foto’s is ingebakken, ook mooi.

Verder zijn er Trends, kun je dynamisch zoekopdrachten loslaten op Twitter en hergebruiken. En ja, er zijn de kanalen, waar nu een handvol merken, zoals Redbull, LIFE en Kodak zich presenteren.

De fontgrootte maakt Seesmic Look zeer geschikt voor full screen weergave. Inderdaad, waarom niet in een demonstratieruimte, weergegeven op je televisie of je 2e monitor. Als client alleen (de aan een specifieke gebruiker gekoppelde functionaliteit is alleen na inloggen beschikbaar) is ‘ie alleen zinvol, als je niets anders op het scherm te doen hebt. Ik heb wat screenshots gemaakt ter illustratie.

Zoals met de andere Seesmic producten, wordt ook Look doorontwikkeld, maar dit is absoluut meer dan de halfbakken beta’s die elders het web op geslingerd worden.

Jacob Gelt Dekker – Pot met goud

Met Pot met goud heeft multimiljoanir en filantroop Jacob Gelt Dekker een filosofische roman afgeleverd. Zijn presentatie op TEDxAmsterdam (20 november 2009) draaide om de kernboodschap: echte rijkdom zit in jezelf. De titel ‘Pot met goud’ staat voor Gelt Dekker voor materiële en geestelijke rijkdom. De roman, door Gelt Dekker in 2 maanden geschreven, gevolgd door 2 jaar om de stortvloed aan als feiten gepresenteerde details na te pluizen. Dualiteiten en de zoektocht in dat spanningsveld vormen het centrale thema van deze roman, waarin Jacob en zijn alter ego ‘The Intruder’ die via e-mail als tegenstrever van elke voorgaande passage optreedt. “Illusies over waarachtig dualisme maakte kiezen tot levensvulling, maar is niet meer dan het najagen van wind. Zijn als een constant moment dat zich herhaalt in eindeloos vele momenten kon nooit bestaan in een mensenleven, alleen voortgang, richtingloos en oeverloos.” concludeert de auteur. Aan zijn alter ego antwoordt hij ten leste: “het spanningsveld tussen twee tegengestelden is altijd een tunnel, waarin de passanten vroeger of later verstikken. Twee uitersten geven dynamiek aan het speelveld, maar de spelers lijden altijd aan tunnelblindheid. We prijzen ze daarvoor en zeggen zelfs ‘Door de beperking kent zich de meester’, maar ondertussen leven miljoenen in de duisternis van hun verlangens.”

Deze stellingname gaat evengoed op voor de auteur. In de verwachting van een roman moet je door 380 pagina’s heen, wil er eindelijk enige ontwikkeling in de persoon merkbaar zijn, pas dan komt de zelfreflectie en conclusie over het najagen van wind. Opvallend, dat juist de bijbelboeken Spreuken en Prediker niet voorkomen in de tirade van de zoveelste op drift geraakte gereformeerde jongeling die de harde banken, de ervaren donderpreken en saaie kerkgang meer dan zat was.

De pot met goud, of deze nu de zoektocht naar het letterlijke goud in Afrikaanse mijnen of de vele desillusies dat aardse schatten zijn vergaan, tussen slavernij en vrijheid, waarheid en leugen, feit en fictie, materiële of juist geestelijke rijkdom, is, het blijft zoeken Staat Gelt Dekker nu uiteindelijke voor één van de monotheïstische religies of juist een eigen brouwsel van Afrikaanse en Midden-Oosten (oer)godsdiensten, gemengd met naar hartelust uit context geknipte verzen uit de Bijbel of Koran? Bij de boekpresentatie eind november 2009 had hij wel vertegenwoordigers van joodse en christelijke huize uitgenodigd, maar bewust geen vertegenwoordiger van de islamitische wereld. Het boek is op en top vanuit een westerse optiek geschreven, geen enkel heilig huisje is heilig en de sfeer die wordt opgeroepen is er één van het totaal ontbreken aan waarheid en moraliteit. Pas dus bij het lezen op of je lange tenen het houden.

Hoewel Gelt Dekker zelf ontkent fictie te hebben geschreven, kan ook dat niet als waarheid gelden. Hoewel woorden in ‘filosofische roman’  naar mijn mening sterker hadden kunnen uitgewerkt, gun ik de gelijkstelling van roman aan fictie als escape voor de auteur. Want met zo’n enorme bak aan feiten, jaartallen en verbanden worden, ook na 2 jaar uitpluizen, missers gemaakt. Ik heb er vele gezien op historisch terrein, contextgevoeligheid van passages, maar ook tegenstrijdige passages in de roman en regelrechte onzin. Als je alternatief voor een ‘gooi alle religies op een hoop en beleef een spannend avontuur’ zoekt, raad ik Het leven van Pi aan. Da’s meer een roman. En voor een meer doortimmerde filosofie houd ik zelf meer van Dooyeweerd’s Wijsbegeerte der wetsidee. Noem het tunnelvisie aan mijn kant, of gewoon een rotsvast geloof dat wel tegen stoten en prikkels, regenbuien en donderslagen is opgewassen.