Amos Oz – Verzen van het leven en de dood

In een herkenbare schrijf- en verteltrant tovert Oz een schrijver in Tel Aviv voor je. Begin jaren ’80, in een café voorafgaand aan een lezing tijdens een literaire avond droomt hij over zichzelf en het schrijverschap. Van het een komt het ander, letterlijk en figuurlijk. Observaties, gedachten, het toevoegen van details, perspectiefwisselingen, terugblikken en het introduceren van andere spelers in dit korte, maar knap geschreven werk.

Na een exposé over de literaire avond, verschuift de verhaallijn naar een verleiding en ‘bedscene’ met de voordrachtskunstenares. De eenzaamheid, het sensuele verlangen, de teer beschreven vrijage en opnieuw de eenzaamheid. Of Oz daarmee echt een tipje van de sluier van zijn eigen persoonlijkheid oplicht, blijft wijselijk in het midden. Vorm er gerust je eigen gedachten over. Een schrijver als Amos Oz, deze wereldklasse, staat er boven.

Reblog this post [with Zemanta]

Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt

Douwe Draaisma schreef eerder voor bladen als Feit & Fictie, Filosofie Magazine, Nederlands Tijdschift voor Psychologie, NRC Handelsblad en Psychologie Magazine. In Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt belicht hij het autobiografisch geheugen langs diverse invalshoeken. Waarom herinneren we ons de ‘eerste keer’ zo goed? Waarom vergeten we sommige dingen juist wel, en andere niet? Waarom zijn we alles vergeten wat vóór ons 3e of 4e jaar gebeurde, hoewel we er destijds vrolijk over kwebbelden? Hoe kan damgrootmeester Sijbrands blind tientallen potjes spelen? Hoe kan het dat stervenden hun leven als een film aan zich voorbij zien trekken?

Draaisma put voor de indrukken, vragen en antwoorden in gevalsstudies, literatuur, eigen ervaringen, interviews en poëzie. Boeiend zijn de verhalen over de fotoserie van de Duitse familie Wagner, de déja-vu’s, het reminiscentie-effect en de niet-te-beantwoorden vragen aan Ton Sijbrands.

En of er wordt geput in de wereld van fysiologische klokken, telescopie, metingen van tijd en ruimte, een sluitend en afdoend antwoord op bovenstaande vragen kan niet gegeven worden. Misschien ook maar goed ook, dan valt er nog veel te verwonderen, overpeinzen en te herinneren.

Reblog this post [with Zemanta]

Van speelklok tot pierement in Utrecht

Vanmorgen na een rustige start met z’n alleen naar Capgemini Outsourcing in Utrecht Rijnsweerd, waar é´n van de twee locaties voor de jaarlijkse Patatjesdag was. Het schminken, de oliebollen, de kindervoorstelling met 2 piraten, het rondkijken op ‘het werk van papa’ (beter: de kale flexplekken op de 4e; voor de vulling waren er echt nog wat collega’s aan ‘t werk) en de onvermijdelijke patatten waren een schot in de roos.

‘s Middags met de harmonicabus lijn 11 naar het Janskerkhof, en vandaar lopend naar het museum Van Speelklok tot Pierement in de voormalige Broerenkerk. Het was al ruim 20 jaar geleden, dat ik er zelf was geweest. De museumcollectie bestaat uit automatische muziekinstrumenten, zoals carillonklokken, speeldozen, pianola’s, de zingende nachtegaal, buikorgels, smartlappen, tingeltangels, automatische orkesten zoals de beroemde Vioolspeler, straat-, kermis- en dansorgels. We konden om 13.30u direct mee met de rondleiding. De instrumenten worden dan uitgelegd en aan ‘t spelen gebracht. Uiteraard was er in het kader van de kerstvakantie aan de jongsten gedacht. Niet alleen klonken uit de speeldozen en draaiorgels kerstmuziek. De kleintjes konden zelf draaiorgelman/vrouw spelen (bij de dochters was Sneeuwwitje favoriet), orgelpijpen aanblazen of een deuntje op een ponskaart componeren.

{google.nl}-3785429901075777042{/google.nl}

Reblog this post [with Zemanta]

René Kahn – Hersenen en gedrag

Na het toegankelijke Onze Hersenen van René Kahn is Hersenen en gedrag een meer academisch geschreven overzichtswerk van de laatste ontwikkelingen in de cognitieve neurowetenschap, het interdisciplinaire vakgebied dat zich bezig houdt met de werking van ons brein en gedrag.

Na een beknopte geschiedenis van de cognitieve neurowetenschap, bespreekt hij de principes van de evolutionaire psychologie en biologie. Het darwinistische ‘geloof’ in de evolutie, functionele specialisatie, evolutionaire voordelen en het ‘gewoon’ (zij het in vele miljoenen jaren) evolueren van oersoep naar mens is de keuze van de auteur, hoewel ook hij kanttekeningen plaatst bij de toepasbaarheid van de oorspronkelijke ideeën van Darwin. De neuroanatomie van de hersenen komen diverse functies zoals peceptie, geheugen en emotie in aparte hoofdstukken aan de orde. Het bewustzijn, het slot van het boek, blijkt ook voor de wetenschap nog te complex, hoewel erg boeiend. Enerzijds weten we heel veel meer over onze hersenen en kunnen we bijvoorbeeld bepaalde ziekten beter behandelen. Nuchter is Van der Linden ook: de reductionistische, natuurwetenschappelijke visie op ons denken en handelen is beperkt. Eigenlijk zijn we niet meer dan een brein op een stokje in een natuurwetenschappelijk laboratorium. Sociale factoren worden in dergelijke enkelvoudige analyses niet meegenomen. Typisch menselijke processen als seksualiteit, nieuwsgierigheid, vriendschap, religiositeit, spel, tevredenheid, minachting, voldoening, en dergelijk zijn slechts gedeeltelijk te verklaren vanuit een darwinistisch perspectief.

Wat we nu voor waar aannemen, kan over een aantal decennia naar de prullenbak verwezen zijn. Dat houdt wetenschapper en lezer fris, mits ze beiden zo onbevangen mogelijk te werk gaan.

Haagse blog

      1 Comment on Haagse blog

Een Blokker aanbieding van een tijd geleden voor een NS Dagkaart (2-persoons voor EUR 24,95) aangevuld met 3 Railrunner kaartjes bracht ons vandaag naar Den Haag. Ditmaal niet voor werkgerelateerde bezoeken aan ANWB, Nationale Nederlanden of Robein Leven, maar ‘gewoon’ om de kinderen kennis te laten maken met Binnenhof, Paleis Noordeinde, het Museon en het Omniversum. De laatste 2 had ik zelf ook nog nooit eerder gezien. De tijd van Tienertoeren ligt ook al 20 jaar achter me, het benutten van de Museumkaart is tegenwoordig een gezinssport.
In de binnenstad stuitten we bijvoorbeeld op het 3FM Glazen Huis, dat juist vanavond de deuren weer opendeed. Na de stops in de binnenstad kozen we voor de wandelwagen richting Stadhouderslaan / Kennedylaan. In de Zeestraat was het Panorama Mesdag open! Ook zo’n unieke gelegenheid voor ons en de kinderen (het museum is jarenlang wegens restauratie gesloten geweest). Onderweg natuurlijk het Vredespaleis. Het Museon was voor de kinderen een schot in de roos: veel doe-het-zelf, veel computers en een niet-lineaire opstelling van allerhande thema’s, geheel passend bij de computer-minded kids met niet al te lange spanningsboog 😉 Vanwege de Kerst sloot het museum al op 16u, dus stonden we vlak voor dat tijdstip bij de buren, het Omniversum. De aanvankelijk voor 18u uitgekozen film Deep Sea werd acuut verruild voor de nieuwe film Mummies – geheimen van de farao’s, zeer indrukwekkend voor ons allemaal. Terug met tram 17 naar Den Haag CD, waar we de Burger King wat fast food lichter maakten. De kinderen voorzien van een Golden Compass ‘verrassing’, dus energie genoeg om de hele terugweg ook wakker te blijven en lawaai voor 10 te produceren op de kerstavond. Natuurlijk biedt Den Haag nog veel meer, zoals het Mauritshuis, Gevangenenpoort, Museum voor Communicatie, Museum Mesdag, Madurodam, het strand van Scheveningen, dus terugkomen doen we zeker. Meer foto’s vind je uiteraard op Flickr.