Brooke Barrettsmith

      No Comments on Brooke Barrettsmith

Singer/songwriter Brooke Barrettsmith bracht in 2003 als Two 4 One de independent CD Open Arms uit, in 2004 gevolgd door demo’s met haar zus Leah. Samen deden ze auditie voor American Idol, waaraan we ook Mandisa en Kelly Clarkson te danken hebben. In 2006 bereikte ze een top-40 positie in deze competitie, viel op bij CCM rock vertegenwoordigers, kreeg een platencontract bij Essential Records , onderdeel van de Provident groep. Brooke roept zelfs in de credits: “I’m blessed to be at the greatest Christian label in the world!”. Barrettsmith tourde inmiddels met Pillar , Wavorly en Building 429 . In augustus 2008 was een titelloos debuutalbum het resultaat.

Girl rock, geproduceerd door Aaron Sprinkle (Anberlin , Jeremy Camp , Kutless , The Almost ) en Rob Hawkins (Fireflight ). Laatstgenoemde band hoor je als het ware terug in de single Farewell. Quiet My Heart doet z’n naam eer aan, een verademing tussen de vele pittige rocksongs die qua agressiviteit in Right Now, Anymore, Quiet Streets en OK verder gaan dan Kelly Clarkson, hoewel Father een uitzondering vormt en Rebecca St. James in haar steviger nummers nadert. Afsluiter Paper Tigers neigt verdienstelijk naar de gothic / symfo rock van Evanescence . Piano en niet langer elektrisch gitaar heeft er de hoofdrol. Hoewel naamloos geeft deze CD een indrukwekkend visitekaartje af van een meid die kan schrijven en zingen. Wat mij betreft is ze welkom op Flevo 2009!

Reblog this post [with Zemanta]

Joy Whitlock – God and a Girl

Joy Whitlock is het levende bewijs dat je ook als domineesdochter zelf je geloofskeuzes bepaalt. Lange tijd wilde Joy niets van het christen zijn weten, zocht haar geluk in sex, drugs & rock’n roll, tot ze op haar 21e gegrepen werd door Mel Gibson‘s verfilming van Jezus Christus’ lijdensweg The Passion of the Christ. Zo passioneel gered, zet ze haar muzikale talenten in om het evangelie rond te bazuinen: Faith Don’t Fail en het verleden achter zich te laten.

“I wish I didn’t know what I know. These memories are like hands around my throat. It’s what keeps me in. It’s what locks me out. Oh faith don’t fail me now.”

Het nieuwe duo God and a girl begon met die filmavond, kreeg een stroomversnelling met een platencontract met Ardent Records, een tour met Todd Agnew en nu een eigen album God and a Girl, dat naast zekerheid en redding ook oog heeft voor de valkuilen, narigheid en pijn in het dagelijks leven.

Muzikale invloeden haalde Whitlock uit de concerten en platen van Sarah McLachlan met Lilith Fair. Maar ook Suzanne Vega, Lucinda Williams, Sheryl Crow en Joni Mitchell hoor je terug in de rocksongs, vaak in mid-tempo, zodat ze live met eigen gitaar goed uitvoerbaar zijn. Hoewel je bij het zien van haar tattoos wellicht meer agressieve rock zou verwachten, blijft haar stemgeluid structureel een tik braver dan de muzikale ondersteuning. Plaats haar dus tussen Sarah Kelly en Fireflight. In Testify vraagt ze Jezus voor haar te pleiten voor al haar tekortkomingen: “Testify for me ’cause I’ve nothing to say for myself. I’ve wasted your time and held on with all my might to this losing hand I’ve been dealt.” Ook in Fake belijdt ze haar zonden. Het pittige Holding On To Me werd geproduceerd door Ian Eskelin (All Stars United) en in de backing vocals zingt Jill Paquette mee. Alle 13 andere songs schreef Whitlock zelf en hierbij lag de productie bij Jeff Powellm Curry Weber en James Joseph. Voor de slechts 22 jaar geworden Ryan schreef Joy het semi-akoestische Traces of You. Een eigen lofgezang is Psalms. Sferische rock in Day of the Lord sluit dit album bijzonder af.

Reblog this post [with Zemanta]

Francesca Battistelli – My Paper Heart

De stroom nieuwe singer/songwriters en zeker die van het vrouwelijke geslacht die bedreven zijn op piano en gitaar lijkt onstuitbaar. Denk aan Francesca Battistelli doet sterk denken aan Bethany Dillon en Joy Williams in hun jonge jaren. Met gescheurde spijkerbroeken en blote knieën zou ik zelf m’n dochters modieus achten, maar compleet met pet vindt Battistelli het prima op de hoes. Wel origineel is het papieren hart achter de vierkante voorkant van het CD boekje, waarin de songteksten zijn opgenomen.  I’m Letting Go, de eerste single van het album lijkt verdacht sterk op Sara Bareilles’ Love Song, andermaal lijkt het willen imiteren van mainstream trends in de christelijke muziekscene op te spelen. Producer Ian Eskelin (All Star United) weet ook prima wat scoort op de radio. Popmuziek in het veilige midden, niettemin goed geproduceerd, gezongen en gespeeld.

 

En hoewel de korte zinnen echt Amerikaans gespeld zijn, hier en daar neigen naar oppervlakkigheid, geeft ze in Unpredictable gelukkig ten opzichte van God aan: “Can’t wrap my mind around You. Can’t put you in a box. Can’t keep You safely contained. You’re gonna move the way. You wanna move today. Just let me follow along.” De bedoeling is goed, hoewel collega’s als Nichole Nordeman, Michelle Tumes of Karen Bergquist (Over The Rhine) het fijnzinniger zouden verwoorden. Hoewel verpakt in catchy tunes vertellen de titelsong en Beautiful, Beautiful van breekbaarheid als het gaat om liefde en schoonheid. Het voor zowel menselijke als goddelijke liefde uitlegbare Blue Sky klinkt daarentegen juist ingetogener. De power ballad Behind the Scenes is indrukwekkend.  Het lekker rockende Someday Soon werd met Jeff Pardo (O Word of God Incarnate, I’ll Be Alright) geschreven. It’s Your Life had van Krystal Meyers kunnen zijn en Time In Between is een lofgezang op de Zoon van God. Zoals bij andere starters ben ik benieuwd naar de follow-up, het behoud of ontdekken van een eigen stijl en het waar worden van Free To Be Me.

Cathryn Ramin – Een geheugen als een zeef

 In Geheugen als een zeef (Carved in Sand ) vertelt Cathryn Ramin over haar zoektocht naar middelen die haar achteruitgaand geheugen effectief kunnen oppeppen. Met angsten voor Alzheimer, het naderen van de 50 jaar, een druk gezinsleven en uitdagingen te over als journaliste, gaat ze geen enkel middel uit de weg. Het boek leidt je langs tientallen pillen, meditatietechnieken, hersenscans, memorisatieoefeningen, spelletjes, puzzels, onderzoeken en analyses. De ene na de andere flacon en pillendoos blijft in de koelkast staan of verdwijnt bij de vuilnis; artsen ontkennen de analyses van andere artsen, en knappe, kostbare onderzoeken blijken in de praktijk niets op te leveren. De wanhoop, waarmee hoofdstukken eindigen in een desillusie, is goed voelbaar.

Uiteindelijk komt de schrijfster uit bij ogenschijnlijk eenvoudige oefeningen als het nemen van dansles (tango en salsa) en het genieten van het leven. De enorme reeks medicijnen wordt keurig toegelicht in de bijlage. Een uitgebreid notenapparaat biedt verder inzicht in de geraadpleegde bronnen, onderzoeken en jarenlange correspondentie.

Douwe Draaisma – De heimweefabriek

      No Comments on Douwe Draaisma – De heimweefabriek

 In zijn nieuwste boek De heimweefabriek brengt de Groningse hoogleraar Geschiedenis van de Psychologie Douwe Draaisma een aantal laatste inzichten en onderzoekresultaten over geheugen, tijd en ouderdom leesbaar bijeen. Wijsheid komt met de jaren, maar o zo snel worden we overmand door vergeetachtigheid. Hoe komt dat?

En helpt de braintrainer op de Nintendo nu wel of niet? Wat doet je leeftijd met je geheugen? Is het geheugen een spier die geoefend, gestrekt en versterkt kan worden, benutten we inderdaad maar 10% van onze hersencapaciteit, of kalft het potentieel echt af met de jaren? Hoe zijn herinneringen opgebouwd, waarom is het zinvol om zoveel soorten geheugens te onderscheiden en wat doet tijd met je herinnering? Wat is heimwee en wat is er zo typisch aan het reminiscentie-effect? Terugreizend in het gehuegen moet je vaststellen dat heel veel alléén nog maar in je herinnering bestaat. Diverse Nederlandse auteurs, maar ook een interview met Oliver Sacks, citaten en gevalsstudies verrijken dit boekje verder.