The 77’s – Holy Ghost Building

In hun lange bestaan hebben de heren van de 77’s , momenteel bestaande uit Mike Roe, Mark Harmon en Bruce Spencer, al heel wat kanten van de rock en blues verkend, van de catchy tunes op Pingpong over the Abyss (de tijden van de kruisbestuiving met Charlie Peacock en Vector), de strakke bluesrock (All Fall Down, Sticks & Stones), stadionrock (More Miserable Than You’ll Ever Be, 88), experimenten (Pray Naked) en typische studioalbums (A Field of Radioactive Crows, Direct). Voor hun nieuwste, Holy Ghost Building werd in 2 jaar tijd een 11-tal covers van oude blues, bluegrass (When My Blue Moon Turns to Gold Again ) en gospeltracks opgenomen, daarmee vooralsnog het meest back to the roots, in zowel muzikaal als textueel opzicht. Mike Roe kenmerkt het geluid zelf als ‘Elvis, Scotty, Bill & D.J’. En dat is toch weer anders dan Roe’s side project met The Lost Dogs.

I’m Working on a Building opent sterk met een rockabilly/bluegrass setting, waarin vooral Harmon’s basspel bijzonder opvalt. De classic Keep Your Lamps Trimmed & Burning, die ooit ook door Rez Band’s Glenn Kaiser in diens blues repertoire werd opgenomen, is door de 77’s in een bluesy setting erg mooi. Je ziet de heren lol hebben bij het inspelen van He’s a Mighty Good Leader en Stranger Won’t You Change Your Sinful Ways, waarop Jackie Greene meespeelt op keyboard. Double slided guitar siert You’re Gonna’ Be Sorry en Everybody Ought to Pray Sometime herinnert aan de oude Blind Willie Johnson. Als de Rolling Stones zelf nog wisten te spelen en zingen als de 77’s doen in de rocker I’ll Remember You, Love, In my Prayers en I’m Gonna’ Run to the City of Refuge, wow! Enigszins out of place tussen de goed-nieuws liedjes is het zelfgeschreven A Lifetime Without You, waarin Roe zingt over een verbroken relatie, maar juist dat is de blues, kun je stellen. De 77’s kunnen zo nog jaren mee.

Reblog this post [with Zemanta]

Plumb – Blink en In My Arms remixes

Eind 2007 kwam Plumb’s laatste album Blink uit. Anders dan de rockier eerdere albums, is Blink opgetrokken rond chillout en ambient, zoals je dat wellicht van Enya, Sarah McLachlan en Pristina kent. Tiffany Arbuckle Lee zou wat mij betreft zo aan de set zangeressen voor het volgende Pristina album mogen worden toegevoegd. Op het album staat een aantal liedjes voor kinderen; het moederschap heeft Tiffany echt gegrepen. Matt Bronwelee en Jeremy Bose schreven mee aan drie songs. Na de softe opener My Sweet, My Lovely is Civilla Martin cover God Will Take Care of You echt een slaapliedje. De zekerheid van de armen van ouders temidden van de stormen in het leven worden bezongen in In My Arms en het met harp verrijkte Always. “Clouds will rage / Storms will race in / But you will be safe in my arms / Rain will pour down / Waves will crash around / But you will be safe in my arms.” De hymne Children of the Heavenly Father is ook een cover. My Child spiegelt ouder en kind. Sleep stond ook op Chaotic Resolve, maar is herzien in de stijl van Blink. Solomon’s Song sluit af als wiegeliedje.

Van de wieg naar de dansvloer is dan even een overgang met de In My Arms remixes . In de lijn van Cut, de hitsingle van Chaotic Resolve, werd In My Arms meegegeven aan dj’s om opnieuw vormgegeven te worden. Naast een dampende, maar radiovriendelijke Bronleewe & Bose trance mix (radio edit + extended mix), krikt Bimbo Jones het tempo wat op (radio edit + extended mix). Deze versie is voorzien van vette bassen en dansbare beats. Scotty K’s Extended Klub Mix pakt je gewoon 9 minuten mee de dansvloer op. Ook van hem staat een radio edit op de CD single. Gomi’s Extended Mix (radio edit ook meegeleverd) zit op een wat lager tempo. maar mag er nog steeds zijn. Op weer een aparte single is dj Kaskade’s extended versie uitgebracht. Het geheel deed me sterk denken aan het Bloom remixes album, dat diverse dj’s van Sarah McLachlan’s songs hebben gemaakt. Heerlijke muziek voor in de auto of in de club!

Reblog this post [with Zemanta]

Beckon-Q – Your Chance

      No Comments on Beckon-Q – Your Chance

Luke Quanstrom (gitaar, zang), Becky Johnson (idem) en Nathan Ykema (basgitaar, zijn voorouders zijn ongetwijfeld landgenoten) vormen samen Beckon Q, dat als vrienden van Tooth & Nail, Over the Rhine en dergelijke hebben. Americana, folkrock, tikje country. Het trio stond inmiddels al als openingsact voor gevestigde artiesten als TobyMac, Mandisa (een American Idol winnares), The Wreckers en Chris Young. Onlangs werd Your Chance uitgebracht.

Steal You opent met mid-tempo soft-rock. Guitar picking en Becky’s stemgeluid zijn kenmerkend voor When Does A Look. Akoestische gitaar begeleiden Reason Why, de titeltrack en Change Your Mind. Overboard is relaxed laid back, terwijl Written On My Soul weer Becky de gelegenheid geeft een folksy indruk achter te laten. Hetzelfde geldt voor Stay Here. Child Run bevat iets meer muzikale body en getuigt van de kans die we elke keer hebben om naar de vaderarmen van God te gaan. I Am The One sluit deze schijf af rustig af. Vind je The Innocence Mission, Bethany Dillon of Over The Rhine leuk, dan zul je ook Beckon-Q waarderen. Probeer anders wat songs uit op hun Myspace pagina .

Het trio kreeg muzikale versterking van Chris Sernel (toetsen), Scott Dalheim (gitaar). Productie werd gedaan door Chris Sernel.

Reblog this post [with Zemanta]

Dat ging naar Den Bosch toe

      No Comments on Dat ging naar Den Bosch toe

Een poos geleden had NS via eBay.nl dagkaarten voor EUR 14,95 in de aanbieding. Deze hebben we zaterdag ingezet voor een dagje uit naar ‘s-Hertogenbosch (ook bekend als Den Bosch). ‘s Morgens vroeg via Zwolle en Utrecht naar ‘s-Hertogenbosch, waar we het station amper verlaten hadden om de door een Bossche Capgemini collega getipte Jan de Groot te treffen. De banketbakker van de echte Bossche Bollen werden er drie lichter gemaakt. De lunchroom was echter zo goed gevuld, dat we aan het Water en Vuurplein ze in de open lucht kortjan gemaakt hebben. Voorbijgangers waren zo vriendelijk deze smulpartij op foto vast te leggen. Onze free format stadswandeling voerde langs de Zuid-Willemsvaart, de vestingwerken, de Binnendieze, de hofjes, de Parade en de St. Jan Basiliek. ‘s Middags hebben we het Noordbrabants Museum bezocht, waar niet alleen de sprekende schilderijen van Jeroen Bosch en Vincent van Gogh, maar zeker de interactieve muziektentoonstelling en de historie van grootgrutter De Gruyter indruk maakte. Tegen vieren waren we uitgekeken, gewinkeld en gewandeld. Natuurlijk hadden we intussen de kinderen Dat gaat naar Den Bosch toe aangeleerd. De trein bracht ons terug naar Utrecht CS, waar we lekker pizza hebben gegeten bij Claudius in het Godebaldkwartier van Hoog Catharijne. Het kwartiertje rust rond zes uur hebben we on the lounche doorgebracht op StationBeijing.nl met het Journaal op groot scherm en een poef of zitzak om in hangen. Al treinend terug naar Ommen doemen 8 luchtballonnen op ter afsluiting van deze leuke dag uit! Zoals gebruikelijk staan alle foto’s op Flickr.

Reblog this post [with Zemanta]

Philip Yancey – Bidden

      No Comments on Philip Yancey – Bidden

yanceybiddenPhilip Yancey‘s boeken intrigeren me al vele jaren. Zijn onderzoekende instelling, nuchterheid en durf om juist de controversiële onderwerpen in het christelijk geloof rondom lijden, ongerechtigheid, houding ten opzichte van joden en nu gebed te lijf te gaan, spreken aan. Voor Bidden las hij tientallen brieven met gebedsonderwerpen en vele boeken over het gebedsleven vóór er een eigen compositie van 390 pagina’s van te maken. De eerste 100 pagina’s kostten me veel tijd en aandacht vanwege de vele waardevolle lessen. Heeft bidden zin? Heeft het invloed op ons en/of op God? Als God alles weet, waarom dan nog bidden? Kortom: maakt het enig verschil of je bidt of niet?

Yancey zoekt moedig zijn weg in het een plek geven van de positie van de bidder, het object van ons gebed, de balans tussen verhoorde en onverhoorde gebeden, lichamelijke genezing versus lijden, wonderen versus vaste natuurwetten. De eenzijdige benaderingen van gebedsgenezers, claims op het kennen van Gods wil in goede of juist slechte tijden en de pijnlijke constateringen van ongeneeslijk zieken, hartekreten en lijden, ze krijgen allemaal gepaste aandacht. Anekdotes, praktijkverhalen, opvattingen van scrijvers, filosofen en natuurlijk vooral het leven en werk van Jezus Christus geven inzicht in het nut en de noodzaak van bidden, zonder te vervallen in de sfeer van zelfhulp, new age, welvaartsevangelie of juist een defaitisme.

Vrijwel aan het eind van zijn boek staat wat mij betreft een goede samenvatting van waar Philip Yancey op uitkomt: “Door onszelf in Gods aanwezigheid te brengen, en ons een glimp van het uitzicht van boven te schenken, brengt het gebed een radicale verandering teweeg in de manier waarop wij het leven ervaren. Geloof tijdens smarten doet er meer toe dan genezing van smarten. Het zich onderwerpen aan Gods wil verdient de voorkeur boven redding van de kruisiging. Nederigheid telt meer dan bevrijding van een doorn in het vlees. In de gevorderde gebedsschool, waar men God liefheeft met de gehele ziel, verdwijnen twijfels en worstelingen niet, maar vermindert hun effect op ons.”