Newsboys – Live Houston We Are GO

Gitarist Paul Colman, zanger/gitarist Peter Furler, drummer Duncan Phillips en toetsenist Jeff Frankenstein vormen al jarenlang de van oorsprong Australische, maar inmiddels volledig in de VS thuis zijnde formatie Newsboys . Bovenop de laatste CD’s GO en GO:Remix is er nu de live CD/DVD Houston We Are GO . De live registratie, waarvan je het audio spoor op CD aantreft en de puike visuele registratie op de DVD pakt oud en nieuw gelikt bij elkaar. Van GO zijn er Wherever We Go, The Mission en Something Beautiful de aftrap van het album. In het ‘worship blok’ zijn Blessed Be Your Name, Amazing Love en He Reigns vertegenwoordigd. Halverwege de set wordt echt een greep in de oude doos gedaan met een medley van Stay Strong, Not Ashamed, Reality, Love Liberty Disco. Uiteraard ontbreken Entertaining Angels en Breakfast niet. Terug naar GO voor de afsluiters van de set: Your Love Is Better Than Life en I Am Free. Een getuigenis van Peter Furler sluit de schijf echt af. Kwaliteit is prima, de songs gaan er bij het publiek in als zoete koek en Peter Furler c.s. vergeten het showelement zeker niet. Belichting en camerawerk voor de DVD registratie zijn ook goed.

Mocht je making of, behind the scenes o.i.d. verwachten, helaas. De combi biedt ‘slechts’ de concertregistratie uit Houston zelf.

Krystal Meyers – Make Some Noise

Sinds het titelloze debuut van tiener Krystal Meyers in 2005 heeft haar muzikale carrière een enorme stoot voorwaarts gekregen. Inmiddels de high school achter de rug, een sensatie in Japan, op de omslagen van diverse muziekbladen en nu in 2008 de opvolger van het rockalbum Dying For A Heart (2006), Make Some Noise . Dat doet ze zeker, want vette rocksongs als Love It Away, Beautiful Tonight vormen naast de titeltrack de rode draad op deze CD. Uiteraard liggen vergelijkingen met andere (seculiere) jonge vrouwelijke artiesten voor de hand, maar met het aan elke song (mee)geschreven hebben, het zowel met rockband als akoestisch kunnen vertolken van liedjes en het zicht- en hoorbaar thuis voelen in de muziek, geeft Krystal een verdiende eigen plek. Catchy popsongs Shine (na Make Some Noise de 2e single van het album), Feel So Right en You’ll Never Know houden een eigen geluid en neigen ook in de teksten niet naar oppervlakkigheid. Naast de stevigers songs zijn er mid-tempo nummers SOS, Up To You, In Your Hands en relatieve rustpunten in de power ballad My Freedom. Daarin bekent ze eerlijk: “When I am tempted to crawl back and hide my face. Will You wrap me up with love, truth and grace? How’d I become the mess that I have made? I’m afraid to look You in the eye because of my shame.” De CD/DVD versie biedt op de bijgeleverde DVD schijf waardevolle extra’s, zoals de videoclips van Anticonformity en Fire van haar debuutalbum, The Beauty of Grace en Hallelujah van Dying For a Heart en Make Some Noise. Verder achtergrondvideo’s bij haar Japanse concerten, de opnames van het album en de Make Some Noise videoclip.

De DVD illustreert de groei van deze artieste. Een krachtige CD die in je speler blijft plakken. Ook aanbevolen door m’n 7-jarige dochter die ‘m erg leuk vindt.

Reblog this post [with Zemanta]

Joanne Hogg – Personal

      1 Comment on Joanne Hogg – Personal

De zangeres/toetseniste van de celtic rock/ symfo formatie Iona , Joanne Hogg maakte in 1999 haar solodebuut met Looking Into Light , gevolgd door uitstapjes met Margaret Becker en Moya Brennan (New Irish Hymns , 2001) en Margaret Becker en Kristyn Getty (New Irish Hymns 4 , 2005). Minder bekend, maar niettemin vermeldenswaard is Joanne ook te horen is in de computerspelen Xenogears (de Engelse versies van Star of Tears , Small Two of Pieces ) en Xenosaga (Pain en Kokoro ). Nu is ze solo terug met een in Nashville opgenomen CD met de passende titel Personal.

Muzikaal zit ze tussen de intense rock van Iona en de rustieke gezangen op de samenwerkingsalbums, hoewel haar stem en pianospel centraal staat op deze CD; ritmesectie en backing vocals zijn slechts ondersteunend. De opener More blijft nog het dichtst bij Iona en bezingt dat er veel meer is dan wat we om ons heen zien. Forgive Me, O Lord I’m Crying for Help en Waiting zijn gebeden tot God. Het besef vergeving nodig te hebben komt terug in The Fire When You Delay. Anders dan verwacht is Dancing een langzaam nummer, gevolgd door een eigen versie van Psalm 27 (You Are My Strong Salvation). Ook erg openhartig en benieuwd naar Gods reactie is I Felt Sad In Church Today. Tenslotte de basis van ons geloof, genade in Where Grace Is Hiding. Personal is een groeiplaat, ‘t kan goed zijn dat je de eerste luisterbeurt nog niet gegrepen bent, zeker als je nieuw Iona album verwachtte. Personal kun je ook gemakkelijk via iTunes kopen.

Reblog this post [with Zemanta]

Brooke Barrettsmith

      No Comments on Brooke Barrettsmith

Singer/songwriter Brooke Barrettsmith bracht in 2003 als Two 4 One de independent CD Open Arms uit, in 2004 gevolgd door demo’s met haar zus Leah. Samen deden ze auditie voor American Idol, waaraan we ook Mandisa en Kelly Clarkson te danken hebben. In 2006 bereikte ze een top-40 positie in deze competitie, viel op bij CCM rock vertegenwoordigers, kreeg een platencontract bij Essential Records , onderdeel van de Provident groep. Brooke roept zelfs in de credits: “I’m blessed to be at the greatest Christian label in the world!”. Barrettsmith tourde inmiddels met Pillar , Wavorly en Building 429 . In augustus 2008 was een titelloos debuutalbum het resultaat.

Girl rock, geproduceerd door Aaron Sprinkle (Anberlin , Jeremy Camp , Kutless , The Almost ) en Rob Hawkins (Fireflight ). Laatstgenoemde band hoor je als het ware terug in de single Farewell. Quiet My Heart doet z’n naam eer aan, een verademing tussen de vele pittige rocksongs die qua agressiviteit in Right Now, Anymore, Quiet Streets en OK verder gaan dan Kelly Clarkson, hoewel Father een uitzondering vormt en Rebecca St. James in haar steviger nummers nadert. Afsluiter Paper Tigers neigt verdienstelijk naar de gothic / symfo rock van Evanescence . Piano en niet langer elektrisch gitaar heeft er de hoofdrol. Hoewel naamloos geeft deze CD een indrukwekkend visitekaartje af van een meid die kan schrijven en zingen. Wat mij betreft is ze welkom op Flevo 2009!

Reblog this post [with Zemanta]

Joy Whitlock – God and a Girl

Joy Whitlock is het levende bewijs dat je ook als domineesdochter zelf je geloofskeuzes bepaalt. Lange tijd wilde Joy niets van het christen zijn weten, zocht haar geluk in sex, drugs & rock’n roll, tot ze op haar 21e gegrepen werd door Mel Gibson‘s verfilming van Jezus Christus’ lijdensweg The Passion of the Christ. Zo passioneel gered, zet ze haar muzikale talenten in om het evangelie rond te bazuinen: Faith Don’t Fail en het verleden achter zich te laten.

“I wish I didn’t know what I know. These memories are like hands around my throat. It’s what keeps me in. It’s what locks me out. Oh faith don’t fail me now.”

Het nieuwe duo God and a girl begon met die filmavond, kreeg een stroomversnelling met een platencontract met Ardent Records, een tour met Todd Agnew en nu een eigen album God and a Girl, dat naast zekerheid en redding ook oog heeft voor de valkuilen, narigheid en pijn in het dagelijks leven.

Muzikale invloeden haalde Whitlock uit de concerten en platen van Sarah McLachlan met Lilith Fair. Maar ook Suzanne Vega, Lucinda Williams, Sheryl Crow en Joni Mitchell hoor je terug in de rocksongs, vaak in mid-tempo, zodat ze live met eigen gitaar goed uitvoerbaar zijn. Hoewel je bij het zien van haar tattoos wellicht meer agressieve rock zou verwachten, blijft haar stemgeluid structureel een tik braver dan de muzikale ondersteuning. Plaats haar dus tussen Sarah Kelly en Fireflight. In Testify vraagt ze Jezus voor haar te pleiten voor al haar tekortkomingen: “Testify for me ’cause I’ve nothing to say for myself. I’ve wasted your time and held on with all my might to this losing hand I’ve been dealt.” Ook in Fake belijdt ze haar zonden. Het pittige Holding On To Me werd geproduceerd door Ian Eskelin (All Stars United) en in de backing vocals zingt Jill Paquette mee. Alle 13 andere songs schreef Whitlock zelf en hierbij lag de productie bij Jeff Powellm Curry Weber en James Joseph. Voor de slechts 22 jaar geworden Ryan schreef Joy het semi-akoestische Traces of You. Een eigen lofgezang is Psalms. Sferische rock in Day of the Lord sluit dit album bijzonder af.

Reblog this post [with Zemanta]