Paolo Giordano – De eenzaamheid van de priemgetallen

Er zijn weinig romans die ik één dag uitlas, maar met Paolo Giordano‘s debuutroman De eenzaamheid van de priemgetallen lukte dat moeiteloos op 18 januari 2010. Zoals tweelingpriemgetallen ergens in de oneindige reeks getallen gevonden worden, maar nooit direct naast elkaar, zo bewegen de levens van Alice Della Rocca en Mattia Balossino ook om en langs elkaar heen. Giordano opent met een treffende beschrijving van een nog jonge Alice die in 1983 tegen haar zin op skiles is en er letterlijk in de broek doet, om vervolgens in de afdaling te vallen en een verstijfd been aan over te houden. Mattia wordt beeldend neergezet met symptomen uit het spectrum van Asperger, zeer afstandelijk en met zijn eigen dingen bezig, briljant in wiskunde, maar net als Alice niet gesocialiseerd. Mattia’s ‘gestoorde’ tweelingzus Michaela zet hij op weg naar een verjaardagsfeestje op een bank, waarna ze niet wordt teruggevonden.

Hectische tienerjaren,inclusief tijdbeelden en modegrillen als het zetten van een tattoo, pesten op school, truth or dare op verjaardagsfeesten, eerste baantjes en studie volgen. De auteur bouwt keer op keer de spanning op, maar laat het niet romantisch worden. Telkens weer belemmert de psyche de overgave, letterlijke en figuurlijke binding aan één partner. En dus wordt gevlucht in homosexualiteit, anorexia, afstand gezocht aan een Scandinavische topuniversiteit en wraak  als fotografe op de bruiloft van de schrik van de klas op de middelbare school. De ouders van de beide kinderen staan machteloos, eveneens op afstand, ondanks de met woorden uitgesproken goede bedoelingen.

Wanneer Alice, na haar man uit huis gewerkt te hebben, bij een ziekenhuis Michaela denkt terug te zien, prest ze Mattia terug te komen. Ook dan geen happy end, maar de keuze om alleen verder te gaan. “Ze glimlachte naar de glasheldere hemel. Met een beetje moeite kon ze zelf overeind komen.” eindigt de roman. In Italië was het origineel een groot succes. De vertaling avn Mieke Geuzebroek en Pietha de Voogd leest soepel, hoewel de citaten zonder aanhalingstekens of interpunctie onnatuurlijk ogen.

EP in plaats van CD – meer met minder

The compact=

Image via Wikipedia

In de 21e eeuw geldt de full CD steeds minder als leidende muziekdrager. Uitgaande van de eerlijke aankopen, kunnen consumenten hun eigen ‘albums’ samenstellen door losse nummers te kopen via bijvoorbeeld iTunes. Voor artiesten en bands geldt een productie van x CD’s in de contractueel met een distributiepartner, nog altijd ‘platenmaatschappij’ genoemd, vaker als molensteen dan als creatieve ruimte. De beweging die ik na independent artiesten nu ook label artiesten zie maken, is het meer en meer uitbrengen van een EP met bijvoorbeeld 4 of 6 songs. Voordelen zijn evident:

  • Je kunt regelmatiger je muzikale creaties loslaten op de markt. Voorbeelden zijn Sarah Masen, Joy Williams / The Civil Wars, Vicky Beeching (februari 2010) Group1Crew (eind maart).
  • het is prijstechnisch aantrekkelijker merchandise dan een volledige CD (€5 ipv €15).
  • je kunt een EP bijvoorbeeld koppelen aan een concert/tour thema. Voorbeeld is NewsboysBorn Again EP.
  • je kunt makkelijker een live concertregistratie kwijt tussen een reeks studio-albums.  Voorbeeld is Phil Wickham’s Singalong.
  • je kunt een EP makkelijker als freemium inzetten dan een CD. Voorbeelden is de kerstactie van MercyMe door een live record weg te geven.

EP is dus echt iets om te onthouden, als artiest om financiële en creatieve risico’s te spreiden en een aantrekkelijker propositie voor je doelgroep (fans, luisteraars) te hebben, en als publiek om regelmatiger te kunnen genieten van nieuwe songs van je favoriete artiesten en bands, als blijk van waardering en connectie met jou – de fan of luisteraar.

Foursquare – social networking, geolocation en gaming

Twitter vriend Samuel Sanders (@samuels) verleidde me 4 januari met het aanbod van de BlackBerry client voor Foursquare. Met een aantal jaren lidmaatschap van The Foursquare Church, in Nederland beter bekend als Rafaël gemeenschap moest er aan de spontane associatie natuurlijk wel wat veranderen. Gemeenschap of community is er één om te onthouden. En ook het spelelement, waarover het Wikipedia lemma over Foursquare vertelt.

En ja, ik had al veel anderen zien inchecken op dit location-based sociale netwerk of op Twitter erover vertellen, zonder dat het me zelf voldoende trok. De met gaming elementen vergezelde sociale netwerken, zoals AdaptiveBlue‘s Glue en Wakoopa zijn echter zo leuk opgezet, dat de mond-op-mond reclame het laatste zetje gaf.

Wat is Foursquare?

De makers van dit mobiele sociale netwerk trekken de vergelijking met een urban mix tape. Door in te checken in locaties (restaurants, musea, uitgaansgelegenheden, stadions, bekende plekken), tips te geven over wat er te doen is, ontstaat een soort online reisgids, verdergaand dan een standaard recensie. Voorbeeld. Ik heb in Balkbrug steakhouse Brasil getipt. Het idee is dan, dat mensen afgaan op je reputatie. Tjonge, als Henk-Jan – en die komt nog wel eens ergens – Brasil aanbeveelt, zal het wel een goede tent zijn. Als we eens in Balkbrug komen, houden we die in gedachten. Of acuter: je komt terug uit Balkbrug, stopt op het welbekende kruispunt en vraagt je af ‘waar kan ik hier lekker eten?’. Het moeilijke antwoord: pak je mobiel, open Foursquare, kijk naar Nearby places. Het makkelijke antwoord: kijk naast je, parkeer de auto en geniet van het eten.
Foursquare heeft naast een web client applicaties voor iPhone, Android, een mobile browser client en (sinds afgelopen kerstvakantie) een private beta versie voor BlackBerry (die ik heb getest).

Wat maakt het leuk?

De integratie met je Twitter en Facebook profielen zijn handig. Het helpt zeker in de promotie van je profiel. Het spelelement om aan karma te winnen, door vaker op een locatie in te checken. Na tweemaal thuis te zijn ingecheckt was ik al ‘mayor‘, my home is my castle, zal ik maar zeggen). Na driemaal inchecken binnen een week ben je local, daarna bender, enzovoorts.

Door met name uitgaansgelegenheden te benoemen en voor je netwerk te ontsluiten, verdien je extra punten. Je ziet wie er mayor van een locatie is en waar je vrienden uithangen. En anders dan Google‘s Latitude, dat een gesloten netwerk vormt met alleen Gmail contacten als potentiële netwerkgenoten, zonder dat bovenop Latitude extra diensten, spelelement, of wat dan ook gebouwd is, is dit plezieriger om te doen. Groot nadeel van Latitude is, dat ook constant de locatie uitgewisseld wordt met de Google servers, over big brother en onnodig veel netwerkverkeer gesproken.

Waarom zou je iedereen laten weten waar je zit?

Er moet niks. Het is ook niet handig om bij elke locatie de goegemeente te laten weten waar je zit (bij de huisarts, de tandarts, op elk tussenstation op weg naar je werk, etc.) Het moet leuk en grappig zijn om anderen te volgen, meer niet. En, ook met Twitters geolocation weten al je volgelingen waar je uithangt. Mocht je inbrekers willen uitnodigen, terwijl je op vakantie bent, kan dat natuurlijk wel.

Minpunten

Ja, je hebt een profielpagina, maar geen badges of andere gadgets. En ja, er is gevaar bij een groeiend netwerk op een scheve verhouding signaal-ruis. Specifiek aan de BlackBerry mist een aantal functies, zoals het beheren van vrienden, WiFi ondersteuning en nearby tips.

Twee broers op glad ijs

      No Comments on Twee broers op glad ijs

Het was uniek om met mijn 15 jaar jongere broer Jaap (sounds doable ;)) zaterdag op het ijs te staan. In de tijd dat ik in en rond Deventer in de wintermaanden op het ijs van de Buitengracht of ondergelopen weilanden in de uiterwaarden aan de westoever van de IJssel te vinden was, was Jaap nog niet geboren. En terwijl Jaap zijn geboortestad trouw gebleven is, koos ik voor de trouw aan Klazien in Balkbrug. De gelegenheid elkaar dan toch op het ijs te treffen werd zaterdag geboden door Capgemini’s personeelsvereniging Escape. FlevOnIce in Biddinghuizen was de plaats van handeling. Alleen collega’s met één introduc(e)e waren welkom waren. OK, geen gezinsdag dus. Klazien wilde de kinderen er niet om ‘weg doen’, dus was er plek voor….Jaap.

Plan of the open-air skating rink FlevOnice ne...

Image via Wikipedia

Om kwart voor tien werden we ontvangen met koffie en een appelflap, waarna de noren onder konden en we de eerste 2 5km rondes schaatsten. Om 11u wees onze coach ons in een uur tijd op ons ‘houdingprobleem’ en droeg verbeterpunten aan. Dieper doorzakken, rechte lijnen trekken in en met je lichaam, alleen maar zijwaarts afzetten en consequent zwaartepunten verleggen. Tot aan de lunch konden we ‘t ook nog praktizeren. Een bord nasi en boerenkool als dagschotel ging er zonder problemen in.

Na de lunch hebben Jaap en ik ons nog diverse 3km rondes en 400m baantjes getrokken. De vermoeidheid eiste haar tol. Rug en voeten weigerden de instructies van de coach consequent toe te passen. Dus weer lekker naar binnen voor een kop warme chocolademelk.

Het aanbod om tot 23u te kunnen schaatsen op Flevonice hebben we afgeslagen, in tegenstelling tot de verse appeltaart eenmaal weer thuis in Balkbrug.

Concertverslag Stryper in Tivoli Utrecht

Er waren jaren dat je niet hoefde te verwachten de heren van Stryper nog bij elkaar terug te zien op Nederlandse bodem. Niet verwonderlijk, dat de kaarten voor het concert zaterdagavond in het Utrechtse Tivoli binnen no-time uitverkocht waren. Met de CD wisselaar voorzien van 4 Stryper CD’s en in 2 auto’s bij me Anita, Chilion, Daniël, Peter, Johan en Cor uit Dedemsvaart om de jeugdliefde nieuw vuur in te blazen. Foute foto’s uit de jaren ’80/’90, zwartgeel gekafte bijbels, laat staan eigen spandex creaties waren op tijd weggemoffeld, het Stryper t-shirt mocht als klederdracht wel mee richting Utrecht. Met andere Twitterende Stryperfans was #strypertivoli afgesproken. Welkom heren in de 21e eeuw. Online only? Nee, van Twitteren kwam niet veel, handenschudden en bijpraten met Menno Zweers, Joël Visser en Harco Ploegman was leuker.

Voorprogramma: The Medics

De Utrechtse rockband The Medics mocht als voorprogramma de paar overgebleven vierkante meters podium in het niet zo ruim bemeten Tivoli aan de Oudegracht een half uur lang opwarmen. Ondankbare taak voor een publiek dat niet voor hen, maar Stryper kwam. De heren speelden strakke rocksongs, gooiden zoveel mogelijk emotie in de strijd en hadden natuurlijk met een uitverkocht Tivoli 1.000 man publiek voor zich, op zich een geweldige kans een visitekaartje af te geven.

Singalong met Stryper

De bijna 2 uur non-stop Stryper was welbeschouwd één grote samenzang voor de aanwezigen. In hun 26e jaar als rockband hapte het publiek de songs weg als zoete koek. Van oudjes als Soldiers Under Command, Honestly en Loud’n Clear, Reach Out en Calling on You tot The Way. Nieuwe songs van Reborn (zoals Open Your Eyes) en Murder By Pride (zoals 4 Leaf Clover) waren natuurlijk ook onderdeel van de set. Op de video vind je indrukken van Calling On You. Het geluid is niet fantastisch (sorry, een BlackBerry is niet gemaakt als videorecorder), maar het geeft wel een leuke indruk van ons ‘point of view’ zo vanaf het balkon links boven het podium.