Avril Lavinge – The Best Damn Thing

Veel recensies bevatten verwijzingen naar andere artiesten, alsof het gros van de bands en singer/songwriters zich onder druk van platenmaatschappijen alleen laten leiden door de markt en bewezen namen. In christelijke muziekbladen als CCM Magazine, Bottomline en SIGNS wordt nogal eens gesuggereerd, dat leentjebuur bij seculiere artiesten is gedaan. En met 23 jaar voornamelijk muziek van christelijke artiesten recenseren voor onder meer laatstgenoemde 2 bladen, heb ik ervaring, ahum. Bij het horen van Avril Lavinge‘s The Best Damn Thing wilde ik het eens andersom benaderen. Want wie zegt, dat de zogenaamd rebelse Canadese tienerster Lavinge het allemaal zelf bedacht heeft?

De hijgerige punkrock in I Can Do Better, Everything Back but You en de titeltrack werd in de jaren ’80 ‘gedaan’ door Wild Blue Yonder en in de jaren ’90 door Dakoda Motor Co. Tegenwoordig maakt Relient K furore en lijken collega tienersterren Krystal Meyers en Britt Nicole minder grofgebekte lyrics en meer waarheid te bezingen dan Avril Lavinge. Controverse over hoesontwerp en woordkeuze is van alle tijden, ook bij christenen. Zodra U2’s Bono het F-woord in interviews in de mond neemt, is de rubriek ingezonden brieven te klein, en de druk op de 77’s, die het boeddha beeld van Pray Naked moesten verwijderen, is een ander bekend voorbeeld. In dat licht is de CLEAN uitgave van The Best Damn Thing zonder motherf.. en ander gescheld, een verademing voor bezorgde ouders. Muzikale variatie moet je elders zoeken. De rocky songs komen in de mid-tempo Keep Holding On tot bedaren; misschien komt Lavigne nog eens op de vocale kracht en stylistisch vermogen van bijvoorbeeld Leigh Nash (na Sixpence None The Richer alleen een muzikaal snoepje) en goedbewaard geheim Riki Michele (front-woman van Adam Again en ex-echtgenote van wijlen Gene Eugene). Tenslotte, om je 3e album al tot ‘beste’ te verklaren, geeft weinig hoop voor de toekomst. Positief gesteld, wordt een switch gemaakt naar moederen door met echtgenoot Deryck Whibley (zanger van de punkrock band Sum 41) voor nageslacht te zorgen?

Martijn Jong en Nicole Thomas – Managen voor dertigers

 Managen voor dertigers is geschreven door de dertigers Martijn Jong en Nicole Thomas voor dertigers, gemakshalve samengevat als de groep middenmanagers. Uitgangspunt voor het boek is, dat de managende dertiger zich beweegt op 4 speelvelden:

  1. managen, dat is tenslotte zijn vak
  2. ondernemen, want hij moet nieuwe kansen verzilveren
  3. leiden, want hij dient mede de richting te bepalen en keuzes te maken
  4. leven, want een plezierig leven leiden staat voorop.

Lekker leesbaar, nuchter en nauw aansluitend bij de lees-, leer- en levensstijl van de hedendaagse dertiger. Bewust wordt afstand genomen van de verzameling managementliteratuur en zelfhulpboeken, alsof ‘managen’, en zeker de gebalanceerde vorm op de 4 vlakken uit een boekje te halen is. De lezer wordt geregeld opgeroepen te gaan contempleren, zelf een eigen managementboek te schrijven door te doen, te leven en te reflecteren. De instrumentele kant van veel boeken komt slechts zijdelings aan bod, slechts een aantal handvaten wordt uitgewerkt. Meer is volgens de auteurs niet nodig. Aan de hand van 7 waarheden, noem het het paradigma van de auteurs – met de vrijheid om in je eigen aanpak je eigen paradigma te formuleren- schetsen de auteurs hoe versneld ontwikkelingen en persoonlijke/professionele groei doorgemaakt kan worden. Behulpzaam zijn de praktijkverhalen van mede-dertigers, waarmee het boek gelardeerd is. Uitdagend en prikkelend boek!

Snow Patrol – Eyes Open

      No Comments on Snow Patrol – Eyes Open

 Mijn kennismaking in 2006 met Final Straw , het vorige album uit 2004 van het Noordierse kwartet Snow Patrol , heb ik te danken aan een collega testcoördinator/projectleider. De radio oriented adult rock bekoorde, en zodoende was de prikkel bij de release van Eyes Open (release datum mei 2006) met enige vertraging (tot augustus 2007) een late discovery, eigenlijk een slap excuus van mijn kant. Het luchtige Shut Your Eyes werd terecht een hitsingle in Nederland, terwijl album opener You’re All I Have in het Verenigd Koninkrijk en Hands Open in de VS werden uitgebracht. Eyes Open kent meer fraais. Zo kent de ‘tegenhanger’ Open Your Eyes kent een magnifieke opbouw en zanger/gitarist Gary Lightbody is op stoom in de power ballad Chasing Cars. Na de Finish Line biedt Eyes Open nog 3 bonus tracks, – (enkele minuten zinloze achtergrondgeluiden als opvuller), het afgemeten In My Arms en het mellow Warmer Climate. Eyes Open heeft daarmee een terechte plek veroverd in m’n CD verzameling.

Reblog this post [with Zemanta]

Ashley Cleveland – Before the Daylight’s Shot

 De lezers van Christianity Today verkozen veteraan Ashley Cleveland tot Best Female Vocalist. Eerder kreeg ze dezelfde titel met een Grammy. Met haar 2006 release, Before The Daylight¹s Shot , dat ik helaas pas kortgeleden aanschafte (had ik eerder moeten doen!) mag ze van mij zo weer die titel krijgen. De rauwe bluesrock past haar als een leren jack. Of het nu de remake van Stevie Wonder ‘s Higher Ground, de bijbelse geschiedenisles van Queen of Soul of de ingetogen I Need Jesus, de titeltrack of de Streams of Mercy zijn, de CD is geweldig. Andere toppers zijn Ready or Not, Satisfied with Drowning en Leon Russell ‘s Roll Away the stone. De waarheid blijft eenvoudig: “Wrestle with the devil, that’s a losing game/ Baby, run for the blessing now/ He’ll come back to you by a different name/ Run for the blessing now.” Met manlief Kenny Greenberg andermaal als producent, hoop ik dat Cleveland het zingen en gitaarspelen nog jaren volhoudt!

Over the Rhine – The Trumpet Child

overtherhinethetrumpetSprekend over This Next: Karen Bergquist en Linford Detweiler aka Over The Rhine zijn 21 augustus terug met Trumpet Child, en hoe: “I don’t wanna waste your time with music you don’t need” opent met een heuse brass sectie. Jazzy (Trouble), shuffle (I’m on a roll). Het duo neemt je van americana mee naar de folksy roots. Jazz, gospel, soul, R&B, werkelijk alles komt voorbij. Het clownesque Don’t Wait for Tom brengt na vele jaren Linford terug achter de microfoon. Achterliggend idee van het album zijn de oude hymns uit de jeugd van het duo zoals Let the Lower Lights be Burning, Softly & Tenderly en When the Roll Is Called Up Yonder tijdens evangelisatiecampagnes, dat het geluid van de bazuin (trompet) de wereld zal doen herleven. The Trumpet Child als alternatieve vorm van Opwekkingsliederen, zal ik maar zeggen. Hoewel 44 minuten lang, brengen de blazers, het slagwerk, het sterke akoestische basspel en de steel guitars je snel op het idee het album opnieuw te draaien. De sfeer van herboren mensen, brandende liefde, verlangen en een vleugje politiek bezingt Karen met vettig accent. En waar de CD retro teruggrijpt op het vinyl door de zwarte lay-out met A-side, zal fysiek omdraaien in je speler niet het gewenste effect hebben. Absoluut nuttige, opbouwende muziek.

Reblog this post [with Zemanta]