Antonie van Nistelrooij en Rob de Wilde – Voorbij verandermanagement

 Whole Scale Change, de wind onder de vleugels is de ondertitel van Voorbij verandermanagement , waarin nieuwe veranderprincipes en interventiemethoden als Real-Time Strategic Change , Open Spaces , Appreciative Inquiry and World Café worden belicht. De auteurs nemen afscheid van het lineaire denken bij verandermanagement, de Planned Change Approach en typische top-down benaderingen, road shows, zeepkistensessies en talking heads. Belangrijker is de kennis en kunde van de aanwezige mensen in je bedrijf of organisatie samen te brengen, kritisch te zijn op huidige praktijken en gezamenlijk een visie te ontwikkelen hoe dingen gedaan moeten worden. Daadwerkelijk een dialoog voeren, daar gaat het de schrijvers om. Om die boodschap over te brengen, worden veel praktijk cases gebruikt en is de verhaallijn vaak onderbroken door informatieve kaders die deels illustratief, deels te belangrijk zijn om als facultatief leesvoer te beschouwen. Het boek is verdeeld in:
– kijken vanuit theorie en praktijk naar veranderen
– kijken vanuit het Whole Scale Change paradigma
– veranderen vanuit het Whole Scale paradigma
– kijken en veranderen vanuit je rol als manager en als adviseur.
Het boek eindigt vrij abrupt na wat verkenningen van wat wijs is rond invullen van management-, advies- en expertrollen rond veranderingstrajecten. Na de literatuuropgave volgt nog een aantal voorbeelden van een draaiboek. De informatiedichtheid per pagina is hoog, Voorbij verandermanagement is pittige stof die zich minder leent ‘voor het slapen gaan’. Dat kritisch naar het vakgebied veranderkunde wordt gekeken en nieuwe aanpakken worden aangereikt, is een goed initiatief.

Patrick van der Duin e.a. – Innovatie uit de polder

 Na het vorige boek Goed nieuws uit Nederland: Vijftig inspirerende innovaties vol met happy ondernemers die vol trots hun innovatie presenteerden, leek het Patrick van der Duin (TU Delft, innovatiemanagement), Rob de Graaf (docent aan Nyenrode, ondernemer, Innovation Leadership Network) & Ton Langeler (pro-Actuate) goed na te gaan, waarom Nederland in recente jaren minder scoort in internationale ranglijsten op het vlak van innovaties en hoe Nederland kan vernieuwen. Dat laatste is meteen de subtitel van Innovatie uit de polder en wordt onder meer ingevuld met vijfmaal vier adviezen op diverse niveaus in de samenleving (van macro tot micro). Voor de stand van het land interviewde het trio auteurs vijftien innovatie-experts, van hoogleraar Innovatiemanagement Guus Berkhout, Chief Innovation Officer Rob van Leen (DSM), Marc Schröder (de man achter BiedenenWonen, RouteMobiel en Tango) tot radio-ondernemer Erik de Zwart. Flarden uit de interviews zijn verwerkt in de diverse invalshoeken, zoals ‘een uitvinding is geen innovatie’ (wat is innovatie), ‘als het voorspelbaar is, is het geen innovatie’ (omgaan met onzekerheid en risico), ‘in voor- en tegenspoed’ (cyclisch of juist anti-cyclisch innoveren), ‘het man-op-de-maandenken’ (over visie, leiderschap), ‘geen haarlemmerolie, maar het smeert wel’ (ICT als enabler van innovatie) en ‘polderen 2.0’ (interactief innoveren, wisdom of the crowds). De adviezen zijn geen gouden regels, succesfactoren die eerder werden geduid rond ‘innoverende bedrijven’ bleken in een ander tijdsgewricht toch anders uit te pakken. Als stand van zaken en aanmoediging innovatie meer aandacht te geven als ‘BV Nederland’ geeft Innovatie uit de polder een goede peilstok.

Reblog this post [with Zemanta]

HB – Frozen Inside

      No Comments on HB – Frozen Inside

hbfrozeninsideDe Finse christelijke variant van Within Temptation of Evanescence heet HB , waarbij de blonde Johanna Aaltonen de tegenhangster is van respectievelijk Sharon den Adel en Amy Lee. Gothic metal met echte strijkers, Antti Niskala op keayboards, een headbangende gitariste Sofia Ylinen, Tommi Huuskonen op bas, Bob op gitaar en Markus Malin met lenige arm- en beenspieren achter de drumkit. Na twee Finstalige albums, Uskon puolesta (2003) en Enne (2006) is Frozen Inside geheel Engelstalig, wat de aansluiting bij publiek in West Europa, zoals bijvoorbeeld op het Flevo Festival 2009 erg ten goede komt. Het is weer even wennen om sterk evangeliserende teksten, die ook nog goed verstaanbaar zijn, bijna lied na lied te horen op een modern metal album. Antti Niskala schreef ze. Johanna mag dan niet zo galmen als Sharon of van mijn part Sarah Brightman op haar Fleurs du Mal, ze staat vocaal haar mannetje. Vette gitaarpartijen en synth layers op de eerste drie tracks God Has All Glory , It Is Time en Be Aware. De strijkers en piano introduceren het wat kalmere Holy Secret. De titeltrack bouwt langzaam op naar een theatraal slotwerk. Years Go By volgt eenzelfde insteek, van piano naar een geluidsmuur van jewelste. Symfo metal op hoger tempo Ambition. In het rustige Way zit een heuse altar call verstopt, waarna Lovesong nog eenmaal in stijl uitpakt. De 9 nummers klokken samen 48 minuten maar vragen regelmatig om een encore. Houd je van eerder genoemde bands of bijvoorbeeld Fireflight , probeer dan gerust HB.

Imogen Heap – Ellipse

      1 Comment on Imogen Heap – Ellipse

imogenheapellipseDe Britse Imogen Heap brak met het geheel met vocoder opgenomen single Hide and Seek door, heeft een enorme online fanbase op Twitter, Facebook, Youtube en Mypace en is nu terug met Ellipse, haar 3e CD en opvolger van Speak For Yourself (2005) en I Megaphone (1998). De zingende helft van Frou Frou (het samenwerkingsproject met Madonna producer Guy Sigsworth) heeft als singer/songwriter gepend over twijfel (Bad Body Double), liefde en verwondering. Na het poppy First Train Home lijkt Wait It Out de Hide & Seek van Ellipse, opnieuw een op vocoder en bleeps gebaseerde opname. Muzikale progressie of ingeslagen andere wegen zijn er niet. Tamelijk onschuldig kabbelen de nummers voort (Little Bird, Swoon, Between Sheets), zoals dat ook bij de albums van A-Ha en Dido gebeurt. Stilistisch zit Heap ook wel ergens tussen deze twee namen. Earth grijpt er wat percussie bij en knipoogt vocaal naar Alanis Morissette, zoals ook op 2-1. In Tidal verschuift de instrumentatie van strijkers en drum’n’bass uit een doosje naar 80’s synth arpeggio’s, terwijl Heap in staccato doorzingt. Aha sprankelt ondanks de ‘lala’ frasen. Na het 2 minuten tussenspel The Fire op piano en het geluid van knapperend haardhout pakt de akoestische gitaar in Canvas de draad weer op. De ruimtelijke synth soundscapes doen hier aan landgenoten Note For A Child denken. Half Life schommelt je zachtjes naar het eind. Ik heb nog wat gemengde gevoelens bij Ellipse. Sommige tracks zijn goed doordacht, het geheel te mager voor een rijpingstijd van 3 jaar.

Reblog this post [with Zemanta]

Anderson – It Runs In The Family

Bas van Nienes en Jeroen van der Werken vormen samen het electronica / futurepop duo Anderson. 10 van elkaar vervreemde familieleden, the Bensons, die niet met en zonder elkaar kunnen, en met een ansichtkaartje hun diepste gevoelens delen, vormen de rode draad. In de CD hoes van It Runs In The Family zitten ook echt ansichtkaarten verstopt met frasen uit de liedjes, doordacht hoor! De electronica insteek is relatief nieuw. Aanvankelijk brachten de singer/songwriter op akoestisch gitaar gebaseerde luisterliedje uit, sleepten in 2004 een distibutiedeal bij Volkoren in de wacht, wonnen achtereenvolgens de Grote Prijs van Zuid-Holland en de Grote Prijs van Nederland. Evenals het debuutalbum We Are Anderson zijn achter de schermen Minco Eggersman (The Spirit That Guides Us , At The Close of Every Day), Martijn Groeneveld (Face Tomorrow ) en René de Vries (This Beautiful Mess ) actief in de productie. Muzikaal doen de twee denken aan de lichte Pet Shop Boys songs (Cameron: The Center Of Your Universe, Napoleon: It’s You in the Spotlights) en lenen de tracks zich voor zowel airplay (oh, wat is Michael: Running On The Asphalt platgedraaid op Xnoizz radio in de aanloop naar Andersons optreden op het Xnoizz Flevo Festival), als de dansvloer (met funky nummers als Trevor: On The Dancefloor en Richard: Mister Gravity). Een vette knipoog naar de 80’s, maar geen kopie, we leven immers in de 21e eeuw. Zacht en vriendelijke deuntjes, zoals Sarah: For So Long, We’ve Been Disconnected, Catherine: And The Unexpected Guest en Silvester: My Company. Rachel: For Heaven’s Sake klinkt wat melancholieker. En in de afsluiter Lewis: In a Bulletproof Vest komt zowaar de akoestisch gitaar terug. It Runs In The Family biedt genoeg variatie en frasen om over na te denken, dat het niet gauw verveelt.

Reblog this post [with Zemanta]