Concertverslag Owl City en Lights in Melkweg Amsterdam

Synthpop of electronica liedjes opnemen in een studio is heel wat anders dan live overbrengen op een publiek. Live albums, zoals Glimmer of Hope van The Echoing Green of Youtube beelden van Joy Electric en Pet Shop Boys bewijzen dit keer op keer. Ook de live beelden van Owl City op Youtube maakten me benieuwd hoe Lights en Owl City het er ‘echt’ van af zouden brengen in De Melkweg in Amsterdam.

Lights

Van Lights (de artiestennaam van Valerie Anne Poxleitner) had ik vooraf ook live beelden op Youtube bekeken. Dat ze afgelopen weekend een show in onder meer Newcastle moest laten schieten omdat ze haar stem kwijt was, gaf wat onzekerheid vooraf. Ook spannend was de aankoop van het ticket voor zoon Johan. Saskia Werner uit Amsterdam verkocht me een ticket dat op naam stond van Michel Schudel. Zelf te printen tickets zijn immers vaker af te drukken vanuit de door TicketService toegemailde PDF. Je moet dus wel te goeder trouw handelen. Woensdagmorgen na het vinden van Michels Twitter profiel toch maar even de checkvraag gesteld. De logistiek bij De Melkweg was ook uitdagend. Om 19.30u schoven Joël Visser, Johan en ik na een filerijke heenreis met forse vertragingen een welverdiende shoarma met patat van Maoz aan in de dubbele rij op de Lijnbaansgracht. Elders in De Melkweg trad gisteravond – hoe verzinnen ze het – Lifehouse op. Pas na 20.30u waren we binnen, terwijl Lights haar openingsnummer en titeltrack van haar CD The Listening al speelde.

Lights koos ervoor het gros van de muziek uit de sequencer te laten komen, alleen haar zang, enkele partijen op haar mini Korg, de tegen de drumcomputer ‘opboksende’ drummer en de speciale geluidseffecten van de 2e toetsenist waren live. En hoe stoer ze zowel in de videoclips en gisteren op het podium pronkte met haar keytar, alleen het power-lampje stond aan. OK, het is een keuze om zang en spel te combineren. Haar stembanden waren gelukkig voldoende hersteld om aanstekelijke nummers als Drive My Soul, Ice, River, Second Go en February Air op het publiek los te laten.

Stilstaan of -zitten was er niet bij, ook Lights’ eigen benen waren continu in een swing, leuk om te zien vanaf het linkerbalkon.Dat in de pauze onder meer Relient K gedraaid werd, is geen toeval. Matthew Thiessen, voorman van de band, produceerde delen van Ocean Eyes.

Owl City

Owl City, de artiestennaam van Adam Young (zang, toetsen), bestaat live verder uit Breanne Duren (achtergrondzang en keyboard), Matthew Decker (drums), Laura Musten (viool), Hannah Schroeder (cello) en nog een toetsenist/gitarist (van wie ik de naam nog niet heb gevonden). Als band koos Owl City voor een goeddeels live aanpak. Ja, de basis ritmes kwamen uit de sequencer, dus ook hier hoefde drummer Matthew Decker niet alles zelf te doen. De onbekende toetsenist verzorgde de reeks arpeggio’s op zijn Access Virus TI keyboard. Verder complimenten aan Breanne Duren die de rest van de toetsenpartijen voor haar rekening nam en tevens de backing vocals verzorgde. Ze had er zichtbaar plezier in. Adam Young zelf stond geen seconde stil en imponeerde het publiek, dat letterlijk en figuurlijk opgewonden raakte van zijn slanke figuur en lang niet alleen de #1 hit Fireflies. Het podium raakte in de loop van de set bedolven onder flesjes, zakdoekjes. Bakvisjes met witte t-shirts met I love Owl City opdruk klommen zich in de kijker. De set met verder songs als Cave In, Hello SeattleUmbrella Beach, The Saltwater Room, Vanilla Twilight en Strawberry Avalanche gingen erin als koek.

Adam Young was blij met z’n setje Hollandse witte klompen en koffiemok. Het publiek liet hem met moeite gaan, maar het is ook zo weer 23u. Via tram, metro en autosnelweg waren Johan en ik zelf om 1.15u weer thuis. Johan, voor het eerst naar een echt concert, vond het voor herhaling vatbaar. Da’s goed nieuws voor artiesten en muziekindustrie die zich willen verjongen. Young zelf is mede geïnspireerd door Imogen Heap. Laat dat nou net het volgende concert in De Melkweg zijn, waar ik bij ben op 13 maart a.s. Ook dat concert is al uitverkocht. Synthpop’s 2e deel is niet voor niets ‘pop’.

Andere recensies van gisteravond:

  • Jimmy Alter – Owl City @ Melkweg (+ foto’s)
  • Roar ezine
Reblog this post [with Zemanta]

Michael Zadoorian – De vrijbuiters

Michael Zadoorian De VrijbuitersMichael Zadoorian debuteerde met zijn roman Second Hand en De vrijbuiters is de opvolger. De roman vertelt over de trip down memory lane van de tachtigers John & Ella Robina. John is sinds 4 jaar dement, terwijl kankerpatient Ella zo immobiel is, dat ze haar You Go rollator niet kan missen. Het echtpaar besluit op eigen wijze afscheid te nemen van het leven, door vanuit Detroit met hun camper The Leisure Seeker de Route 66 te volgen, met Disneyland als doel. John op de automatische piloot achter het stuur, gedirigeerd door een kaartlezende en zichzelf en haar dierbare man verzorgende Ella. De liefde om nog eens door het Amerikaanse achterland vergaat je al lezend. John kan niks beters verzinnen dan McDonald’s hamburgers, terwijl Ella niet verder komt dan de talloze Route 66 dinner restaurants en doorsnee steak houses. Hun kinderen, zelf al vijftigers, traceren aan de hand van credit card afboekingen waar papa en mamma uithangen, zoeken om de zoveel dagen telefonisch contact, maar niets en niemand kan het duo van hun plan afhelpen. Staat na staat doorkruisen ze het land, doorstaan allerhande lichamelijke ongemakken en vullen de avonden met dia’s kijken van trips met hun kinderen uit voorbije jaren. In wezen bekoort helemaal niets meer en de leegte van het land, het desolate van spookstadjes, vergane glorie bij restaurants, tankstations en campings weerspiegelt in het naderende levenseinde. Als ook de aanblik van de Stille Oceaan en Disneyland in Los Angeles niet brengen, zet Ella het middel koolmonoxydevergiftiging in om samen met Johan het leven te beëindigen. Humorvol en levensecht verteld over twee aan elkaar verknochte echtelieden in hun laatste weken.

Reblog this post [with Zemanta]

Kennismaken met Julie Rains, Staggerford en Sonia V

Julie Rains

Julie Rains‘ stem doet erg aan Riki Michele (Adam Again) denken. Met haar akoestische luisterliedjes intrigeerde de Canadese.  Pas na haar university jaren ontdekte ze het componeren en gitaarspelen. Eerlijke, eenvoudige liedjes, geïnspireerd door hoop, liefde en literatuur. Julie’s debuut album In My Place werd in de zomer van 2009 uitgebracht.

Verder kennismaken kan op Myspace, Facebook en Youtube.

Staggerford

Staggerford rekent christelijke rockbands als Leeland (dit jaar op de EO Jongerendag!), VOTA en Remedy Drive, tot vrienden. Riley Friesen, Anthony Troester, Andrew en Ryan Stoner. Alternatieve pop/rock met het album Greet The Blinding Light (2009) als eerste mijlpaal. De heren uit Lincoln, Nebraska. doen denken aan OneRepublic, The Rise Of Science en Moments In Grace.

Verder kennismaken kan op Myspace, Youtube, Facebook, iLike en Twitter.

Sonia V.

Sonia V. (voluit Vannest) werd beïnvloed door een breed muzikaal spectrum van Rolling Stones, Ramones, The Pretenders, Garbage, BlondieAnnie Lennox, Cyndi Lauper, Madonna, Aretha Franklin tot Janis Joplin. Zelf geeft ze de voorkeur te luisteren naar wat rauwere bands als Papa Roach, Korn, Marilyn Manson, My Chemical Romance, All American Rejects en Starflyer 59. Haar laatste release, Oh Sweet Tragedy – anthems from the ashes bevat een verzameling ruwgeschuurde rock anthems, waarbij geloof ondanks moeilijke omstandigheden het ankerpunt is. Het album werd geproduceerd door Kenny Lewis (Stryper, Michael Sweet) en heeft gastoptredens van Stryper’s Michael Sweet (gitaar, duet) en Tracy Ferrie (bas), drummer Derek Kerswill (Unearth) en McKendree Augustus, toetsenist van SonicFlood.  Klinkt als Flyleaf, Evanescence en Paramore met een funky rock twist. Female rock met eigen geluid, zal ik maar zeggen.

Verder kennismaken kan op Myspace, Facebook, Twitter, Youtube en Shoutlife.

I’ve been influenced by all kinds of music: Rolling Stones, Ramones, The Pretenders, Garbage, Blondie, Joan Jett, Heart/Anne Wilson, Annie Lennox, Cyndi Lauper, Madonna, Aretha Franklin, Janis Joplin, Letters to Cleo, No Doubt. But I prefer the harder rock-n-roll! Disturbed, Papa Roach, Korn, Marilyn Manson, HIM, My Chemical Romance, All American Rejects, Starflyer 59, Favorite band evah – Stryper, favorite male vox – Michael Sweet! And now I have a duet with him on my album!
Klinkt als Flyleaf, Evanescence, Paramore with a funky rock twist
Reblog this post [with Zemanta]

Een stukje irritant vaagtaal gebeuren zeg maar

Acht jaar geleden deelde ik als cadeautje aan een toenmalige projectgroep bij Univé het boekje Daar worden wij niet vrolijk van uit. Vaagtaal en management speak lijken sindsdien alleen maar verder verspreid te zijn. Juist niet de sms-taal, maar vaagtaal is de inburgeringscursus voorbij. En nee, dat zijn niet de neologismen als twitteren, zeilmeisje of swaffelen, maar holle kreten, veel geschreeuw en weinig wol, kandidaten voor Woord van het Jaar. Ik heb de laatste weken aantekeningen gemaakt van treffende voorbeelden.

Een release manager (een persoon die verantwoordelijk gehouden wordt, maar in feite alleen coördinatie voert over een aantal activiteiten die leiden tot de vrijgave op een moment van een samenhangende programma’s aan gebruikers) stelt zichzelf en zijn functie voor aan een groep projectmanagers, functioneel beheerders en analisten. Hij zegt een stukje ontwerp, een stukje bouw en een stukje te ‘doen’. Geen idee, wat daarvan terecht moet komen.

Een boze eindgebruiker beklaagt zich bij de functioneel beheerder nadat hij daags ervoor nieuwe programmatuur heeft geaccepteerd en dus akkoord bevonden heeft. Er blijken toch fouten in de programmatuur te zitten. Niet onoverkomelijk, maar de hinder is van die orde, dat de eindgebruiker dreigt te voorescaleren naar de divisiedirecteur. Of er ook tussenescalatie en na-escalaties bestaan, betwijfel ik. Volgens kun je escaleren (naar boven gaan in de hiërarchie in een poging je gelijk te halen), terwijl deëscaleren (wordt ook in het bedrijfsleven gebruikt) niet het tegenovergestelde is, maar bedoeld wordt de normale bedrijfsvoering (uitgedrukt als business as usual) te hervatten.

Paulien Cornelisse schreef vorig jaar Taal is zeg maar echt mijn ding, uit het leven van de slecht communicerende samenleving geschreven. Ook zonder boek heb ik nog meer praktijkvoorbeelden. Wat denk je zelf bij een manager die na je uitleg “Ik snap wat je zegt” als reactie geeft. Wedden, dat je op de “,maar” wacht of het snappen zelf in twijfel trekt? Of de man die zijn desinteresse of onoplettendheid iets te regelmatig verhult door met “Even voor mijn beeld, hè” je nogmaals om uitleg vraagt. Er zijn regelmatig momenten, dat ik terugdenk aan de militaire bevelstructuur, waar strepen tellen en bevelen opgevolgd worden, omdat ze geacht worden doordacht te zijn en ten bate zijn van de troepen.

Ben van Balen is nog radicaler en noemt dit soort taalverloedering gewoon irritaal. Op zijn weblog verzamelde hij voorbeelden van taalergernissen, irritant taalgebruik en taalbederf en compileerde vervolgens het boek Irritaal.

Wat bedoel je?

Vaag taalgebruik leidt snel tot leugens of wat anders bedoelen dan er gezegd wordt, voorbeelden van slechte of non-communicatie. Een ‘dag op de hei’ wordt er nooit doorgebracht, net zoals een periodieke roadshow om de plannen voor het volgend jaar aan de medewerkers op verschillende locaties te komen vertellen gewoon in de kantine plaatsvindt. Ik hoorde onlangs een groep marketeers (let op: gevoelige verschillen bestaan tussen product marketeers, actie marketeers, portfoliomanagers, branche specialisten en distributie coördinator) zinnen uitwisselen als: “En dan komt het hele accountmanager verhaal.” Verhaal, jakkes! Een gesprek heet al snel discussie en anders toch zeker bilateraal of workshop. En met achtervoegsels gebeuren (testgebeuren, implementatiegebeuren), stopwoorden of opvullingen (zeg maar, dan heb ik zoiets van, ding, dinges, dingetje) wordt communicatie als snel zo dicht mogelijk langs elkaar heen praten. Daar worden we als mensen niet vrolijk van. Als je weer echt wilt com-municeren (tweerichtingsverkeer, effectief, tijdig, nuttig, relevant, begrip, enzo) dan is zorgvuldig(er) omgang met de taal een eerste vereiste.

Diverse artiesten – WOW Hits 2010

      No Comments on Diverse artiesten – WOW Hits 2010

Diverse platenmaatschappijen in de christelijke muziekindustrie bundelen al 14 jaar hun krachten om hun toppertjes voor het voetlicht te brengen. Het jaartal op de hoes is met een uitgave in oktober van het jaar ervoor en bewezen radiopotentie van de meeste songs over het algemeen een lachertje.

WOW Hits 2010 bevalt desalniettemin op 2 CD’s in totaal 30 songs die een goede dwarsdoorsnede van de CCM bieden. Met andere woorden, in een willekeurig uurtje christelijke radio komen minstens wat van deze liedjes voorbij. Of dat nu de MOR van Matthew West (The Motions), Steven Curtis Chapman met Yours, Brandon Heath met Wait and See of Jeremy Camp (There Will Be A Day) of de onvermijdelijke Casting Crowns met Slow Fade is. Powerpop is er ook met Natalie Grant (I Will Not Be Moved), Phil Stacey met You’re Not Shaken en My Deliverer van Mandisa. Op de eerste CD verder worship met Mark Schultz (He Is), Josh Wilson (Savior, Please), Chris Tomlin (I Will Rise), David Cowder Band (How He Loves) en Newsboys met de vlakke albumversie van In The Hands of God (live en als remix veel beter!) en de niets met 2009/2010 te maken hebbende A New HallelujahMichael W. Smith (2008).  Big Daddy Weave‘s What Life Would Be Like

Op de tweede schijf de teaser City On Our Knees van tobyMac‘s aankomende album, intussen meer dan een jaar oude songs als Revelation (Third Day), Free To Be Me (Francesca Battistelli) en Beautiful Ending (Barlowgirl). De schijf is steviger opgezet met bijvoorbeeld Fireflight (Forever), Sanctus Real (Whatever You’re Doing (Something Heavenly)), Hawk Nelson (Meaning of Life), Tenth Ave. North (By Your Side) en RED met Never Be The Same. Er zijn  ook luisterliedjes als The Lost Get Found van Britt Nicole‘s laatste en Jimmy Needham (Forgiven And Loved). Two Hands van Jars of Clay, The Words I Would Say van Sidewalk Prophets, All Along van Remedy Drive en het urban Keys To The Kingdom van Group1Crew maken de lijst compleet.

Reblog this post [with Zemanta]