Mumford & Sons – Delta

      No Comments on Mumford & Sons – Delta

“Well I know I had it all on the line. But don’t just sit with folded hands and become blind. ‘Cause even when there is no star in sight. You’ll always be my only guiding light.” Heel verleidelijk natuurlijk om hier God/god/hogere macht in te vullen, maar het staat er niet expliciet. Het kan net zo goed moeder natuur of je lieve partner zijn in Guiding Light. Delta opent trouwens met 42, niet zoals U2 met 40 naar de psalm met hetzelfde nummer verwijzend. De productie van Paul Epworth (Adele, U2, Coldplay, London Grammar, etc.) voor het nieuwe Mumford & Sons album Delta lijkt in een klein hok opgenomen. Het live magistrale drumstel klinkt beknepen. Komt het verder goed met de gang terug naar folk, met medeneming van hun synthesizers en orkest?

Woman is traag voortslepende synth pop met banjo waar Coldplay een piano zou gebruiken. De banjo pulseert argpeggio’s in Beloved. Zelf vind ik het uitgesponnen The Wild krachtig, maar het slot is te bombastisch om echt een meesterwerk genoemd te worden. October Skies fladdert nietszeggend voorbij. En met het zoveelste banjo-akkoordje als start van Slip Away is de verleiding om ‘overslaan’ te klikken groot.

Waar de band in Forever heeft gekozen voor een vocoder en instrumentaal strijkwerkje als brug, is onduidelijk, beslist onnodig. Picture is trouwens andermaal op electronica gestoelde mid-tempo, wat slapjes. In dezelfde toonsoort gaat het nummer in de praatzang van Darkness Visible, dat je eerder op een conceptalbum verwacht. Rose of Sharon, voor een jood of christen ligt hier het te snel conclusies trekken op de loer, is een liefdesliedje met geleend beeldspraak van de bloem die ook wel althea of tuinhibiscus wordt genoemd, hoewel een stuk minder spannend klinkt.

Vage teksten als “If you were given one more chance. Would you bring me back to life?” tekenen If I Say. Wild Heart kabbelt voort en bij Forever val ik bijna in slaap. Het titelnummer is tot het eind bewaard. En verhip, Delta‘s arrangement is goed, de productie weer afgeknepen. Nee, de hoogtijdagen van Babel (2012) zijn voorbij.

Gezien: Sankashta Kara Ganapathi (2018)

Net als Hichki (2018) heeft de film Sankashta Kara Ganapathi (2018) een neurologische aandoening als handicap voor de underdog als leitmotiv. Hunk Ganapathi (Likith Shetty), een cartoonist in dop, wordt door zijn familie en vrienden veracht. Wie kan er nou een boterham verdienen aan het tekenen van cartoons? Toch krijgt hij Ganapathi een baan bij een krant. Op de redactie ziet hij de beeldschone Sruthi (Shruti Goradia) op wie hij verliefd wordt. Tja, als sociaal minder vaardig persoon, is er een andere beperking: hoe steek je van wal en vraag je een meisje mee uit? De eerste keer loopt op een ramp uit. Ganaparhi draait met een beroerte het ziekenhuis is, waar hij een ogenschijnlijk kleine operatie ondergaat. De neurologische aandoening Alien Hand Syndroom steekt de kop op, zeker in stressvolle situaties.

De cartoonist heeft zijn linkerhand niet meer onder controle. Hij grijpt er willekeurige vrouwen mee bij de bil, omarmt en streelt mannen, slaat er belagers mee van zich af en nog heel veel meer beschamende situaties. Eenmaal een politieke cartoon tekenen kost ‘m z’n baan; de betreffende politicus stuurt een knokploeg op de redactie van de krant af. Sruthi lijkt onbereikbaar, als duidelijk wordt dat ze al is uitgehuwelijkt. Je voelt echter aan je klompen aan, dat de rest van het plot zó geschreven is, dat beperkingen overwonnen kunnen worden, je mag zijn wie je bent en dat de liefde van je leven sterker is dan het door je (schoon)ouders opgestelde huwelijkscontract. En gelukkig is er vriend Bhushan (Nagabhushana) die Ganaparhi door dik en dun blijft steunen.

Aan voorspelbaarheid en mierzoete elementen geen gebrek in deze zich in Bangalore afspelende film. Kannada is de voertaal, al is bij vrijwel elke scene ook Engelse ondertiteling. De hoofdrolspelers zijn altijd in nieuwe kledij gestoken; sowieso straalt de film fris en netjes. Muziek en dans speelt voor een Indiase film in Sankashta Kara Ganapathi een bescheiden rol. Je ziet het aan de slechts vijf liedjes tellende Original Motion Picture Soundtrack die hieronder is weergegeven. En toch geeft het een inkijkje in de nog altijd normale praktijk van gearrangeerde huwelijken en de omgang met lichamelijke of geestelijke beperkingen in het bereiken van persoonlijk succes. Ik zag de film op Amazon Prime Video.

Georgi Kay – Where I Go to Disappear

Georgi Kay, de artiestennaam van Georgina Kingsley bracht in november 2018 haar independent full album debuut Where I Go to Disapear uit. De Londense speelt en zingt al sinds haar vroege tienerjaren in bandjes, deed in Australië mee met schrijfwedstrijden, acteerde in de serie Top of the Lake, de Netflix film Residue. Ze won prijzen voor het dansbare In My mind, waarvoor ze samenwerkte met de Australische DJ’s Feenixpawl and Ivan Gough. De track werd in 2012 door Axwell (Swedish House Mafia) geremixt. Even kijken of luisteren en je herkent de melodie. Overigens is het origineel aardig in lijn met de sound op Where I Go to Disappear.

in 2018 nogmaals door de Litouwse DJ Dynoro, dat het aantal streams op een half miljard zette. Deze dame heeft na haar EP uit 2016 al getourd met Ed Sheeran en INXS. Vocaal heeft ze wat weg van Kateboy, de thema’s en muzikale setting is wat donkerder met een bewuste greep in religieus vocabulaire als hemelpoorten, God, duivel, zonde, hel en redding, maar ook politiek en eenzaamheid. Liedjes met titels als Heavenly Gates en God Complex intrigeren me. Voor het mid-tempo Toxins is een video uitgebracht. “Sinking in my tears. Drowning in sin. If this ain’t who I am.Then I don’t know where to begin,” Rauwe menselijkheid.

De co-productie in Los Angeles met vriend Steve Rusch (Avril Lavigne, Colbie Caillat, Shakira, e.v.a.) pakt consistent uit. Geen EDM/dance, maar synth pop for a darkened room luisterliedjes. Oorwurmpjes als Lone Wolf, Wake Up en Heavenly Gates. Zelf vindt ze de als laatste gecomponeerde American Psycho (#2) en de zwoele afsluiter Valentine haar beste van het album.


Seven Ways to Personalize the Customer Experience of Your business

As a small business owner, you’re always thinking of your customers. What can you do to improve their experience? After all, a happy customer becomes a loyal brand advocate that will share their opinion with friends and family. One way to better the customer experience is through personalization.

There are many opportunities to personalize your small business, whether it’s as simple as getting on a first name basis with your client or surprising your customer with an unexpected gesture. To help break it down, Valpak put together an infographic of 7 ways to personalize your business. It includes specific tips to cater your message directly to your customer and examples from big companies who use these methods, like Nike or Costco. Check it out below.
ways-to-personalize-your-business

Thomas Azier – Stray

      No Comments on Thomas Azier – Stray

De opvolger van Rouge (2017) van de Fries Thomas Azier, Stray, heeft alweer heel wat afspeelbeurten in Spotify gehad. Tijd voor een nadere kennismaking met de globetrotter die naast zijn wortels in het Friese Nijeberkoop inmiddels Berlijn, New York, Abidjan en Kytoto tot zijn woon- of verblijfplaatsen heeft mogen rekenen. Blazers en electronica elkaar omhelzend in de opener The Dreamer in Her. Verhalend als in Echoes of The Girl Beneath the Lion, appellerend aan de diep in de 80’s gewortelde Kevin Max (Nightrunner) of David Bowie (Vertigo).

Azier kan overweg op piano (Color! Color! en de ballads Mother of Pearl en Smoke), levert spraakzang in White Horse of vettige synth rock in Hymn. Hij roept het uit: “I’m in love!”  Het ijle Satellite verraadt wel Azier’s Nederlandse Engels.

Na het instrumentale electronica tussenspel One by One is het dan alweer tijd voor de afsluiter Anemone Dreams. 41 minuten luisterplezier.