Sarah Udoh – But He Calls Me Blessed: When the Unbelievable Happens to Believers

Five very personal testimonies of faith are given in But He Calls Me Blessed: When the Unbelievable Happens to Believers by Sarah Udoh. Women that stayed faithful to God or rediscovered His faithfulness, despite being vulnerable and exposed. Stories of rape, rejection, forced marriage, and barren wombs that would render the average woman bitter, depressed and strayed away from God as a loving Father who wants the best for His children.

Set in Austria these women told their story to Sarah Udoh who interviewed them and penned their narrative in relatable first-person memoirs. Unbelievable things happened, dreams turned into miracles, despite cruel circumstances. Although this may comfort the (female) audience, alarm bells went off during my reading sessions. Why wasn’t professional help sought? Why was the police not alarmed in case of rape or domestic violence? Should you simply endure everything from abusive, bullying or violent husbands, just because you uphold Christian marriage principles?

The women so desperately seeking ways to become pregnant, including all kinds of IVF treatments, medicine, etc. ‘suddenly’ hold onto a prophecy claimed to be from God directly. Numerous affirmative and inspiring Bible verses are quoted, exactly the ones that originate from a very different context than these 21st-century testimonies, and the same that can wound Christians all over the globe for being too easy answers to life’s complexities and the broken world we live in.

About the author

Sarah Udoh-Grossfurthner is a Nigerian-born writer and poet whose work covers the highs and lows of the human heart, as seen in her many writings. A writer of both poetry and prose, her writings include Pathways of Life, her 2008 book of poetry, and numerous features in TIME magazine, Genevieve, Leadership & Life Style monthly, and many other publications. Born in Southern Nigeria, her poem Mirror Image was converted into the theme song for a Nigerian breast cancer awareness concert in 2005. She holds a bachelor’s in diplomatic studies and a master’s in professional writing from the University College Falmouth, Cornwall. She is blessed with two children and currently lives and writes in Vienna.

I received a free review copy from the publisher through Netgalley in exchange for my personal, unbiased review upon reading.

Henk-Jan’s soundtrack to 2019: 1-10 April

Each day I add music to my soundtrack to 2019 Spotify playlist. Here’s the list for the first ten days of April.

Monday 1 April: Manchester Orchestra – April Fool

Tuesday 2 April: The Cranberries – Wake Me When It’s Over

The Cranberries dedicated their 8th and final album In The End to singer Dolores O’Riordan who died last year to drugs abuse. “I can’t think of a more fitting way to commemorate the first anniversary of Dolores’ passing and to celebrate her life than to announce to the world the release of her final album with the band.” Eileen O’Riordan, Dolores O’Riordan’s mother. 30 years after forming in Limerick (initially as The Cranberry Saw Us), the band leaves the scene.

Wednesday 3 April: Ollie Gabriel- Running Man

Thursday 4 April: sleepmakeswaves – Children

It’s #throwbackthursday featuring sleepmakeswaves‘ rendering over the late Robert Miles classic Children.

Friday 5 April: Tina Boonstra – Flicker

Saturday 6 April: Indigo Jones – 40 Miles

I’m walking 40 miles (60 kilometers) on a Dutch island named Texel today.

Sunday 7 April: Mogli – Patience

The German singer-songwriter Mogli is back with Patience.

Monday 8 April: Sara Bareilles – Saint Honesty

American singer / pianist Sara Bareilles is back with the single Saint Honesty.

Tuesday 9 April: Lløren – Into the Fire

Lløren shared her musical talent as support act to Fleurie recently on tour throughout Europe.

Wednesday 10 April: André Bijleveld – Psalm 22

Tonight our church’s small group digs into Psalm 22, quoted by Jesus Christ on the cross (my God, my God, why have You forsaken me), and fulfilled in many other aspects in the passion of the Christ.

Rondé – Flourish

      No Comments on Rondé – Flourish

De Utrechtse band Rondé (samenkomen in het Spaans), in 2014 ontstaan aan de Herman Brood Academie, is twee jaar na het titelloze debuutalbum terug met Flourish. Het dozijn popliedjes werd opnieuw in Berlijn opgenomen met producer Niels Zuiderhoek (Kensington, VanVelzen). De vijfkoppige formatie ken je wellicht van hits als Run, Why Do You Care, Naturally en Headlights. Voor de single Naturally ontving de band in april 2018 de Schaal van Rigter voor meest gedraaide single van Nederlandse bodem op Radio 3FM. De hamvraag bij een tweede album, kan het succes van het eerste geëvenaard of uitgebouwd worden, is wat mij betreft op Flourish positief beantwoord. Het twaalftal (synth)popliedjes ligt lekker in het gehoor, het aparte stemgeluid van Rikki Borgelt blijft intrigeren en een persoonlijke noot ontbreekt niet. Zo schreef ze afsluiter All That Was Left voor haar tien jaar geleden aan kanker overleden vader.

Meevoelen en -zingen ligt dan voor de hand. Luister anders eens naar de huidige single Calling, dat op de plaat na de sterke opener Down volgt..

Gedachtenspinsels (Fourteen), dansbare tunes (Anyone, No Worries, We Got It) en luisterliedjes in mid-tempo of langzamer (New Day, Difference). Het liedje Be Mine gaat al een jaar mee op concerten. Prima, dat dit lekkere nummer ook op Flourish is gezet.

Met gitarist Armel Paap, drummer Sharon Zarr, bassist Cas Oomen en toetsenist Adriaan Persons heeft Rikki een overtuigende tweede album afgeleverd.

Gregory Diehl – Travel As Transformation: Conquer the Limits of Culture to Discover Your Own Identity

Do not wait for circumstance to change. Break the rules of culture. Become what you are. Common ground? Still puzzling? Gregory Diehl, in his book Travel As Transformation: Conquer the Limits of Culture to Discover Your Own Identity, shares insights he gained from traveling across countries in need of a home, a place to work and settle down. Travel is just one of many possible catalysts that may help you on your journey to liberation. Curiosity points you in the right direction. Your plan, your journey is entirely personal. No one finds their real self “out there” in the world. Freedom is not a target to chase or an object to pursue. Introspection is needed. That quest into your inner being can be way more difficult than booking a trip to a new part of the world.

The metaphor of traveling works out well, although I’d rather have seen more concrete examples from Diehl’s life. Many self-help guides would have given similar answers to the great questions of life’s meaning, independence, and purpose. And where God and others are absent, you’ll travel in isolation, and unable to change what you are. It’s only when you recognize that actual changes come from relationships with others and exposure to radically different ideas, beliefs, and worldviews.

About the author

Gregory Diehl is the author of multiple bestselling books on identity development for businesses and individuals. He is also the founder of Identity Publications, an organization that produces and publishes books containing ideas that matter. Diehl travels to more than 50 countries, enjoys homesteading in Ecuador and Armenia, and kidnaps felines from streets around the world. Connect with him at gregorydiehl.net or identitypublications.com

I received a free review copy of this book without strings attached. My review is based on my own opinion upon reading.

De Zestig van Texel wandelen

Enkele mede-economen zijn dit weekend op Texel te vinden voor de Zestig van Texel, een tweejaarlijks hardloopevenement met een 60km solo of 4x15km estafetteloop op zondag. Voor de echte cracks is er zelfs een 120km traject om te hardlopen uitgezet. Wandelvereniging Het Gouden Boltje heeft voor de wandelaars ook een 60km tocht georganiseerd, op de zaterdag over hetzelfde parcours als de hardlopers. Van 1971-2010 was dit ‘wandelrondje’ er ook. Na een klein decennium afwezigheid dus weer. Het minimumaantal van 100 deelnemers is met 30 overschreden en daarmee gaat het door. Het maximum van 500 wandelaars geeft voor volgende edities ruimte voor groei, hoewel de concurrentie met Kennedymarsen deze weekenden onvermijdelijk. De dit weekend eenmalig gehouden 80 van Altena en de Bos-, duin- en strandtocht Castricum van SV De Lat trekken ook lange afstandswandelaars. En 60km is voor de meeste mensen geen rondje om de kerk.

Relive ‘Zestig van Texel – wandelen’


Salon aan boord TESO veerbootVoor mij is het de eerste keer naar Texel. Ik ben één of meer keren op de andere voor toeristen toegankelijke Nederlandse Waddeneilanden (ken je TVTAS nog?)  èn Rottumeroog geweest. Net na 7 uur ‘s morgens starten vanaf ‘t Horntje bij de veerhaven betekent nog vóór 4 uur opstaan en met de auto naar Den Helder rijden om de TESO pont van 6.30u te halen, rekening houdend met de afsluiting van de N250 in Den Helder zelf en als alternatief een flink eind omrijden. Parkeren bij de Veerhaven is geen enkel probleem. In de wachtruimte voor voetgangers verzamelen zich enkele tientallen wandelaars. Dirkje, die ik van gezicht van FLAL wandeltochten en Kennedymarsen herken, is ook alleen en stelt voor samen op te lopen. Gezellig! Tjonge, wat een luxe aan boord van de veerboot, heel wat anders dan de ponten die op de andere Waddeneilanden varen. Koffie en thee kopen en neerploffen op de lounge banken.

Vloedlijn anno 1590Een kwartier later staan we op Texel, lopen we naar het Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee (NIOZ), waar het Gouden Boltje een partytent voor de inschrijvingen heeft opgezet. Startkaart, routebeschrijving en een kortingsbon voor €50 bij verblijf op bungalowpark Prins Hendrik in de tas en op stap. Vrijwel meteen krijgen we van andere wandelaars opmerkingen welk schema wij aanhouden. Ons stevige tempo valt op. Goed, we gooien het op koeien melken en de boot terug halen en vervolgen onze weg. Het strand op door de duinenHet is koud en grijs westwaarts over de doorgaande wegen en fietspaden. Palen markeren de vloedlijn eeuwen geleden toen Texel er letterlijk anders bij lag dan anno 2019. We doorkruisen het natuurgebied Moksloot en het Nationaal Park De duinen van Texel om met een grote bocht op het strand te komen. De groep wandelaars trekt meer en meer uit elkaar, hoewel we hier nog steeds vóór en achter ons mensen in beeld hebben. Verder valt de rust op. Alleen de wind en zeevogels, zelfs geen schip te zien op de Noordzee.

Kilometers strand aan westzijde TexelLangs de vloedlijn loopt het best goed. Mag ook wel, want deze etappe over het strand is bijna 6 kilometer lang. Een groep naaktzwemmers heeft er genoeg van. Ze kleden zich aan terwijl wij als voorhoede van de 130 wandelaars aan komen zetten. Bij paal 4 klimmen we omhoog de duinen in. De ondergrond wisselt naar schelpenpaden. Het Knobbelpad, onderdeel van Waddenwandelen met rood-gele markeringen, komt uit bij bospaviljoen ‘t Turfveld aan de Nattevlakweg. Hier werkt een loopgroep zich uit de naad met rek- en strekoefeningen en minuscule stukjes trimloop. Ieder z’n voorbereiding op een 60 kilometers hardlopen, denk ik maar. Wij zijn toe aan een stoel onder ons gat. De ‘motor’ van Dirkje draait op koffie, koekjes en snoepjes, zoveel wordt duidelijk vandaag. De pleur gaat er direct in, sneller dan ikzelf kan, hoewel ik regelmatig vragen krijg of mijn keel een loden pijp is.

Rustpunt NattevlakwegHet volgende stuk is afwisslend. Lopen over turfstrooisel, asfalt, bospaden en vlonders. De twee flessen drinken die we van de organisatie op de eerste zes kilometer kregen aangeboden, is geen opmaat voor de rest van de dag. Om de zoveel kilometer passeren we nu lege kramen, waar geen vrijwilliger met drinken te vinden is.

Hooibalen als strrandopgangAls we 20 kilometer in de benen hebben, dalen we over hooibalen voorzichtig af naar het strand. Hardlopers zondag wensen we wijsheid. De nog grove brokken hooi zijn goede plekken om je enkels te verwikken! Weer vijf kilometer strand. Toeristen zijn wakker geworden. Er worden watergangen gegraven, ballen getrapt en honden uitgelaten. Bij ‘gele paal in zee’, een lichtbaken, dat al van verre zichtbaar is, moeten we bij paal 21 het strand verlaten. Een extra pijl op het strand was aardig geweest, nu is het toch een gok met nog slechts één wandelaar, een man in fluorescerend groen shirt een eind voor ons. Hij blijft ons de rest van de dag een kleine kilometer vóór, handig als oriëntatiepunt in het weidse landschap.

Schapenboet De NederlandenHet natuurgebied De Slufter is uitgestrekt. Hier trainen enkele koppels een traject van 6km in de voorbereiding voor morgen. We komen langs de Schapenboet De Nederlanden, een officiële trouwlocatie van de gemeente Texel en trekken om Landal Sluftervallei heen. Een groep wildgrazers vinden de voorbijtrekkende wandelaars wel best. Ze vallen ons niet lastig, en wij deze dieren ook niet. Koeien als tegenliggers 2Bij café De Slufter blijven we wat langer zitten. Andere wandelaars gaan hier al aan de halve liter Texels bier. Gedurfd, als je nog ruim 30km moet wandelen. Helaas zien we de Eierlandse vuurtoren op het noordelijke punt van het eiland alleen van afstand en buigen we naar het zuiden, naar De Cocksdorp, dat we rechts laten liggen.

Het karakter van het landschap verandert. Voorbij is de afwisseling. Vanaf nu 100% asfalt, waarvan grote stukken over de dijken langs de Waddenzee. Onder een nog altijd grijze lucht, waar alleen ‘s middags de zon een mislukte poging doet er even doorheen te prikken, is het wat grauw. Maar goed, dat we samen lopen, anders zou de combinatie met vermoeidheid en opkomende blaren deprimerend zijn.

Henk-Jan op LancasterdijkDe dijk wordt door combinatie Tessel verzwaard en voorzien van nieuwe gemalen ‘voor droge voeten’. Op diverse plekken is binnendijks ‘nieuwe natuur’ aangelegd, dat vogelspotters trekt. Voor de afslag naar Prins Hendrik mist een pijl. Een vrijwilliger komt net met een pijl aanlopen als wij eraan komen. De wandelaar vóór ons is echter rechtdoor gelopen. Ik vraag de vrijwilliger of hij met de fiets of auto is en wijs hem op de andere wandelaar die nu de rust op ruim 44km mist. Het kan hem niet echt boeien en negeert mijn tip. In het restaurant bij het bungalowpark nemen we koffie en thee. Wandelaars die na ons komen willen collectief aan de tosti’s en appeltaart. Het zal hen nog even bezighouden.

Ingepakte molenWe trekken verder, langs de ingepakte poldermolen Het Noorden. Iets verderop bij een dijk duikt plots een vrijwilliger op met z’n auto vol frisdrank. Of we nog wat drinken willen. Een uurtje verder verschijnt de man weer. Ik heb op zich genoeg drinken bij me, maar cola is voor de afwisseling ook best lekker. En verder hebben we €14,25 betaald en zijn ons ‘enkele consumpties’ beloofd, geen lege kramen om de vijf kilometer. We lopen door het dorp Oost, waar we lokale bewoners verbazen met de bevestiging dat de Zestig van Texel wandelaars inderdaad dóór hun woonplaats gaan. Huizen in OosterendNog wat verder van de Waddenzee af ligt Oosterend. Kriskras door de knusse straten. Zou hier de routebouwer wonen? Eindelijk is er ook wat publiek dat ons aanmoedigt. Dan koersen we weer naar de zee via Nieuweschild.

Zicht op haven OudeschildHet schuin liggende asfalt aan de zeezijde van de IJsdijk doet verlangen naar een vlak liggend stuk weg. Dat volgt bij de nieuwe jachthaven van Oudeschild. Aan de werkhaven ontbreken enkele pijlen. We vragen de weg, want volgens de routebeschrijving moet er een restaurant Havenzicht zijn. Gevonden, en dus verder langs de rand van het dorp, de rooms-katholieke kerk en redoute (schans). We passeren één wandelaar, niet de man met fluorescerend shirt, die het helemaal gehad heeft. Hij haakt niet bij ons aan en is blij dat het ‘nog eventjes is’. Waarschijnlijk vroeg gestart en door z’n (mentale) brandstof heen. Tussen de Waddenzee en Den Burg ligt de Hoge Berg, een in de ijstijden ontstane heuvel van 15 meter hoog. Degene die hier de villa Panorama bewoont, mag zich gelukkig prijzen. De nog twee bochten die voorbijgangers ons aangeven voordat we bij Stayokay zijn, bevatten nog heel wat asfalt tussendoor. Op steenworp afstand, maar helaas niet in de route opgenomen is de Texelse Bierbrouwerij. Zicvht op Hotel Cape Horn Den HelderOm 17.20 zijn we bij de Stayokay, waar in de ontvangsthal de finish is. We krijgen een medaille en schapenwol crème van De Noordkroon om de voeten te verzorgen. Op de vraag waar we de bus naar de veerboot in ‘t Horntje vinden, krijgen we instructies. De bus zal om 17.30u vertrekken. We gaan ervoor, marcheren meteen weer weg om de bushalte in het dorpscentrum te vinden. Dirkje heeft geen ov-chipkaart, weet ook niet hoe het werkt. Gelukkig heb ik zowel m’n NS businesscard als anoniemen privé ov-chipkaart bij me. In een goed gevulde bus, wel zijn we de enige wandelaars, rijden we naar TESO en kunnen na even wachten op de trappen de boot op. Een laatste kop koffie en thee voor vandaag dan en de evaluatie van de gezellige dag op de lounge. We zijn het erover eens, dat het hardloopparcours voor wandelaars beter aangepast had kunnen worden. Ook aan de oostzijde van het eiland hebben we genoeg graspaden door weilanden, langs natuurgebieden, etc. gezien om de kilometers asfaltdijken en doorgaande wegen met veel autoverkeer te vermijden. Ook had de verzorging consistenter gemogen. Of helder zijn over de beperkte voorzieningen, of echt om de vijf of tien kilometer wat aanbieden en meer dan plastic flessen drinken. Wat fruit of snoep was ook welkom geweest. En als je de ‘wandelregel’ wildplassen etc. verboden nageleefd wilt zien, moet je veel meer Dixi’s plaatsen tussen de paar binnenrusten. De gesprekken vandaag waren grappig. Dirkje spreekt standaard Fries, toch heb ik amper een betekenis of strekking hoeven navragen. Wel antwoord ik in het Nederlands 😉

Dirkje’s zoon staat in Den Helder klaar om haar mee te nemen naar huis. Zelf heb ik een overnachtig geboekt bij Hotel Cape Horn in Den Helder, omdat ik terugrijden na zo’n lange dag niet verantwoord vond. Klein en eenvoudig, wel een vriendelijk ontvangst door het echtpaar dat het hotel uitbaat. Of ik ook voor het lopen kom. Nee, ik heb mijn portie van 60+km al gehad. Ze geven me tips voor restaurants in het centrum. Ik stiefel op m’n sandalen eerst het Thais restaurant in. Leffe bij Chinees in Den HelderAlle tafels volgeboekt. Aan de overzijde een Italiaans restaurant Da Gino. Ook hier misschien over een half uur pas een plek. Het Stadscafé Flow lijkt geen restaurant te hebben, een snackbar (‘gefrituurde kip en meer’) vermijd ik liever. Gelukkig, bij de De Chinese Muur (zo’n lekker foute naam) is wel plek. Ik laat me de Leffe blond met Thaise Sam Yuk goed smaken, vermaak me om de taferelen om me heen, waar een ‘all you can eat’ wordt genoten door gezin met schoonzonen, of een enorme rijsttafel voor twee na een voorgerecht voor een jong stel dat ik sterkte wens om dat allemaal op te krijgen.

Slaap na Zestig van TexelDe paar blaren links en rechts ontdoe ik van vocht. Na een douche kijk ik het acht uur journaal nog en daarna gaat letterlijk en figuurlijk het licht uit. Tien uur slaap pak ik moeiteloos. Een stevig ontbijt met inderdaad wat anderen die wel voor het hardloopevenement Zestig van Texel zijn gekomen of het aquarium Ecomore gaan bezoeken. Voor negen uur zit ik weer in de auto terug naar Balkbrug.