John Jobling – U2: The Definitive Biography

Spanning the early 70’s until 2014, British music journalist John Jobling takes his readers along U2’s career for U2: The Definitive Biography. He could use first-hand interviews with record label scouts, politicians, music critics, and childhood friends. The result is unauthorized, which doesn’t surprise me. The band members are portrayed in all their fallibility as humans. Several episodes were new and busted myths. My personal love for U2’s music started in the early 80’s leading up to Joshua Tree, minimized during the Zooropa and Pop 90’s, and regained momentum with All You Can’t Leave Behind, How To Dismantle an Atomic Bomb. During the last decade, U2 kept us all waiting for new albums like No Line on the Horizons, Songs of Ascent, and Songs of Experience. Yes, I was happy that Bono, Edge, and Larry were three evangelical boys not ashamed of the gospel in the 80’s. I knew of some of Adam’s escapades. In this ‘definitive’ (U2 is still around!) biography all these puzzle pieces fall into place.

Jobling explains a lot on the band origins, inspiration and genesis of U2 songs and the recording process, the business adventures of all band members, and Bono’s activism for the One Campaign, DATA, RED, etc. The author also reveals the commercial flops, the power struggles within the band and its management. He follows the money, is open about the tax evasion via the Netherlands, and the successes and failures of side projects, whether it’s a next partner, home, hotel, movie, or musical production. Ticket price inflation, the ups and downs at Island Records, the deals with LiveNation and Ticketmaster, and the disadvantages of being a public person are included. Your overall impression or conclusion after reading may be finetuned, if not completely turned upside down, thanks to this exhaustive in-depth dig into the lives of the Irish rock and roll band U2.

About the author
John Jobling is a British film and music journalist. He is the former music editor of the UK lifestyle website Mansized and has also contributed to DotMusic, Total Film, and Playstation Sports, among others. Over the years, he has interviewed such personalities as Michelle Pfeiffer, Gillian Anderson and Karen O.

I received a free review copy of the ebook version via Netgalley in exchange for my personal and unbiased

Muziek die zich aan je looptempo aanpast: RockMyRun getest

Mijn zus had bij de IJsselloop de SkyRadio app in gebruik om haar van passende muziek te voorzien. Zelf heb ik de afgelopen jaren veel baat gehad bij de Podrunner mixen op een vast bpm tempo en Spotify met een zelf samengestelde afspeellijst van 160bpm voor het hardlopen. Spotify had eerder ook een Running app voor dit doel, maar die is ter ziele. SkyRadio is doorgaans niet mijn muzieksmaak, dus ging ik op zoek naar een app die mij de keuze laat welke muziek en op welk tempo ik die beluister. Mijn smartphone kan detecteren hoe snel ik loop en zou het afspeeltempo moeten kunnen aanpassen. Na lezen van These 7 Beat Syncing Apps Can Make You Run More Every Day (2015), zoeken in de Google Play Store rond apps als BPM MusicPaceDJ en Nike+ Running kwam ik uit bij RockMyRun.

RockMyRun werkt samen met bekende DJ’s als David Guetta, Afrojack en Major Lazer om de eigen mixen en afspeellijsten samen te stellen die zich kunnen aanpassen op je looptempo. Er zijn continu mixen in een vast tempo en een variabel tempo binnen bandbreedtes. In elke stijl is er veel keuze. Ook kun je zoeken op type sport, zoals wandelen, 10km hardlopen, gewichtheffen, fietsen of bootcamp. De speciaal samengestelde muziekmix is zo anders dan het simpelweg achter elkaar draaien van liedjes, zoals je dat van Spotify, Deezer, Soundcloud of Pandora radio kent. Voor mij is muziek in een vast tempo interessant die meebeweegt met mijn snelheid. RockMyRun verzorgt de muziek, terwijl je tracking app als Endomondo, Nike+, Runkeeper, Strava of Runtastic je verrichtingen zelf registeert.

Divas of the 80s in Rock my RunOp 14 april heb ik RockMyRun voor het eerst getest op een wandeling. Ik moest in maximaal een uur 6km tussen Middelstum en Stedum afleggen, het grootste deel over een fietspad parallel aan een provinciale weg. Ideaal stuk om flink tempo te maken. Registreren in de app kan met email en wachtwoord, maar ook met je Google of Facebook. Het gratis account geeft onbeperkte toegang tot alle mixen voor een trial periode. Hoe lang deze periode duurt, is niet op voorhand duidelijk.

Mixen kun je als favoriet aangeven. Je kunt muziek op standaard tempo afspelen, zelf een BPM instellen of met ‘match my steps’ voor een dynamische aanpassing aan je snelheid gaan. Voor deze laatste modus moet je wel online zijn met een databundel, of een premium account hebben. Door enkele tientallen seconden online te zijn, is de muziekmix al wel zover gebufferd, dat je weer offline kunt. Dat is makkelijker onder het wandelen dan hardlopend of spinnend op een fiets, dat geef ik toe.

De muziek is niet van 196 of 320kbps kwaliteit, zoals in Spotify, meer die van een FM radiozender. Voldoende en zeker niet irritant op de oren. Ik merkte dat het straffe tempo me echt stimuleerde door te stappen. Pas wel op, dat je de lat niet te hoog let. Als je denkt dat je een bepaald tempo ‘moet’ bijbenen, terwijl je lichaam dat (nog) niet aankan, wordt een muziekmix een kwelling. En dan kan dat dynamisch aanpassen aan je werkelijke snelheid een uitkomst zijn. Ik merkte onder het lopen dat de snelheidsmeting en stappenteller wel accuraat werken, maar dat eenmaal weer offline de aanpassing aan het tempo achterwege bleef. Terecht, want ik zou online of met een premium account moeten lopen. Eenmaal weer online ging die aanpassing wel erg goed.

Helaas zit na een week de proefperiode er alweer op. Pas bij een betaald abonnement voor $26 per jaar (en dan nog met $10 korting als trial account holder) kun je volop blijven genieten zonder advertenties en ook offline, etc.. Ik vind dat fors en blijf daarom bij m’n Spotify afspeellijsten.

David LaChapelle: onfotografeerbare zonden blootgelegd

In het Groninger Museum is tot en met 28 oktober 2018 de tentoonstelling Good News for Modern Man rond het werk van David LaChapelle (1963). Deze solotentoonstelling laat ruim 70 werken zien in verschillende disciplines met de zoektocht naar het paradijs als rode draad.

Opstellen stad van La Chapelle in Groninger MuseumDe vleselijkheid van de gefotografeerde modellen, het ongeneerd open huis houden, de felle kleuren en helderen beelden van de gevallen mens, die heel Amerikaanse Jesus als homeboy ziet gaat ten onder, hoe knap de stedenbouwkundige ontwerpen er ook uit zien. De zondvloed maakt een eind aan the world as we know it. Je ziet klassieke beelden en schilderijen half onder water zaal in een museumzaal, wanhopige mensen op elkaar geplakt, plastic banden als een moderne ark van Noach en een ondergelopen kerk, waar een groepje gelovigen met geheven handen God aanroept, maar het bijschrift stelt, dat men zal afvragen: Where is your God? “LaChapelle has made no secret of his faith, and “Good News,” with one foot in Christendom and the other in pagan myth, aims at purity without lapsing into self-seriousness,” stelt zijn website.

De zondvloed van La ChapelleHet sperma van een man en eicel van een vrouw vermengen zich in een explosie van licht tot een nieuwe Adam en Eva. David LaChapelle (what’s in a name?) omschrijft religies als verschillende bronnen van waarheden die naar dezelde inzichten leiden. De Secret Passage toont een terugkeer naar de natuur. In plaats van aanzien, materialisme en geld, staat de natuur, schone lucht en water hier centraal. Elementen uit het Christendome en Boeddhisme, overeenkomsten wat LaChapelle betreft, versmelten tot een universeel godsbeeld. Jezus en Boeddha samen onder een boom. Zo creëert ook deze kunstenaar zich een eigen god, maar net als bij de oudtestamentische profeten geldt de waarschuwing dat het beeld ten opzichte van zijn maker niets te vertellen heeft.

Intrigerend vond ik in het auditorium de afspeellijst van videoclips die er vertoond werden. In alle clips heeft LaChapelle de hand gehad. Ik heb ze hier onder elkaar gezet. Je kent er veel, zo niet alle. Bij Moby’s Natural Blues zie je de ondergaande zon over de mensenlevens die als bejaarden in de rolstoel bij de TV nog eenmaal de beelden van een jonge Moby voorbij zien komen.

Bij This Train Don’t Stop There Anymore van Elton John laat artiesten als Justin Timberlake als Elton, Pee-Wee Herman en look-alikes voor Liza Minnelli en Cher voorbijkomen. We weten hoe vergankelijk de status van ster is.

Can’t Hold Us Down van Christina Aguilera en Lil’ Kim neemt het op voor vrouwen: “This is for my girls all around the world Who’ve come across a man who don’t respect your worth Thinking all women should be seen, not heard So what do we do girls? Shout out loud!” In de tentoonstelling is wel een levensgrote foto van de hand van LaChapelle te zien van een zich nog net de borsten afdekkende naakte Lil’ Kim vol Louis Vuitton logo’s. Wat is je gekozen image?

Britney Spears wordt in Everytime in een bad om het leven gebracht. Einde showster.

No Doubt zangeres vergiftigt een minnaar, rijdt een ander omver en eindigt zelf op de elektrische stoel. Moord loont niet in It’s My Life.

Norah Jones wordt amper opgemerkt in Those Sweet Words. Wat triest, doe je zo je best.

Robbie Williams lijkt in Advertising Space een jonge Elvis. We weten hoe deze showster left the building.

Dan Amy Winehouse in Tears Dry On Their Own. Niemand lijkt haar te zien op straat. “The end is near! Repent” staat op een bord.

Hozier zong Take Me To Church, een andere dan waar ik op zondagmorgen ben.

En tenslotte Daphne Guinness met een Evening in Space. Kleding en felle kleuren zijn hier overdadig. Maar let op de roze duivel die na drieëneenhalve minuut copuleert met de zangeres. Het is maar met wie je het wilt doen. You gotta serve somebody zong Bob Dylan in 1979 al in een niet door LaChapelle geregisseerde clip.

 

In ganzenpas rond de Groote Scheere op Oogstdag Holthone

Via Facebook maaktee Ina van Zandwijk uit De Krim me vorige week attent op de wandelmogelijkheden tijdens de Oogstdag Holthone. De organisatie zet al enkele jaren een 7 en 14km route uit en heeft deze keer een 25km route toegevoegd. Met enkele anderen heeft ze de vrijdag besteed aan het bepijlen van de route die enkel in het hoofd van de routebouwer zit. Voor de wandelaars is er geen routebeschrijving, kaartje of GPX bestand. Hopelijk zijn de gele pijlen voldoende en op de juiste punten aanwezig.

Relive ‘Wandeling Oogstdag Holthone 2018’


Berpijling bij De Ganzenhoeve HolthoneAls ik even voor 8u de kurkdroge weilanden bij pannenkoekenrestaurant en feestzaal De Ganzenhoeve aan de Holthonerweg oprijd, zie ik enkele eerste wandelaars al vertrekken. Voor €5 mag ik wandelen, de Oogstdag bezoeken en krijg ik onderweg een kop koffie of thee. Hé, daar staat zwager Albert Jan Passies. Met dochter Linda heeft hij Groene Passies met tips voor tuinieren en verkoop van planten. Vandaag staan ze met een kraam op de Oogstdag, voor hen een thuiswedstrijd. Ik ga wandelen.

Zicht in HolthoneOp het landgoed De Groote Scheere, eigendom van ASR Real Estate, kun je naar hartelust over onverharde paden, door bomensingels en langs akkerranden struinen. Er staat koren en maïs op het land, er worden nieuwe landhuizen gebouwd. Ik Al snel loop ik Ina en haar wandelmaatje Dianne Buit achterop. We praten over de voorgenomen doorstart van de Kennedymars Hengelo, de hulp als vrijwilliger bij de Kennedymars Haaksbergen en Tocht om de Noord, het Pronkjewailpad en de vele wandelevenementen in mei ten opzichte van de rust nu in augustus. Hun wandeltempo ligt wat lager dan dat van mij en na een tijdje kletsen vind ik het fijner om op eigen snelheid door te lopen.

Bijna 10m boven NAP bij plas De Groote ScheereLangs de plas aan de Polderweg en dan de beloofde rust met warme drank, voor mij thee, bij een boerderij aan de Holthonerweg. Bekende gezichten van de FLAL en Zwolse Wandelverenigingen op het terras. Na een korte zit weer in de benen en langs de akkers en twee grasdijken op de rand van Overijssel en Drenthe de N34 over voor een lus langs het water bij buurtschap Klooster en het bedrijventerrein Leeuwerikenveld van Coevorden, de Drentse stad van Ganzen Geesje en de jaarlijkse ganzenmarkt in november, een traditie in de 19e en 20e eeuw. De Poort van Drenthe in je bol 2Het Pieterpad gaat hier ook langs en ik ben al diverse keren bij de Drentse Poort geweest. Ditmaal probeer ik de meegenomen plexiglazen bol uit voor wat foto’s. Hoe krachtig de zonnestralen door zo’n kleine bol worden geconcentreerd, merk ik binnen een paar seconden. Met een brandblaartje op de linkerduim mag ik verder.

Het vervolg tot De Haandrik kan ik bijna blind lopen. Het Afwateringskanaal, de Overijsselse Vecht, hier net uit Duitsland ons land in, en het Kanaal Almelo-De Haandrik met de sluis en de spoorlijn tussen Zwolle en Emmen er tussendoor, geeft altijd wat te zien. De afslagen voor de 7 en 14km lus heb ik gehad en ben benieuwd hoe men ons tot 25km gaat laten lopen. Zicht op VechtHet is eerst een lus om het buurtschap Holtheme langs de Vecht, rechte stukken over de Rondweg en Dennendijk. Bij de Doorbraakweg op het 20km punt pauzeer ik weer kort. De doorsteek van de stad Gramsbergen is ook meer dan bekend terrein van de jaarlijkse Torentocht in maart en het hardloopevenement Lichtstadloop dat eind augustus gehouden wordt.

Pieterpad in Gramsbergen bij Jan en GeesFietsers zijn er genoeg in het stadje, winkelend publiek laat zich niet zien. Grappig zijn wel de als alternatief voor kleurrijke paraplu’s aan lijnen boven de straat hangende spijkerbroeken. Verplicht stukje Gramsbergen – ook onderdeel van het Pieterpad – is ook de Oldenhof langs de knotwilgen naar de Anerdijk toe. Dan een verrassende keuze. Voorbij de Vecht vóór de N34 rechtsaf over de grasdijk langs het Afwateringskanaal tussen de Vecht en Coevorden, eerst op de linkeroever, dan bij de Anerweerdweg de brug over en op de rechteroever verder. De enige man die vóór me loopt, houd ik als haasje in het vizier. Intussen zie ik de kilometers op de GPS logger oplopen en concludeer dat het niet bij 25km blijft. Bij de volgende brug over het kanaal buig ik op De Meene nog wat verder het achterland in om bij de brug daarna wel over te steken en weer een stuk grasdijk te nemen.

Waterberging langs Afwateringskanaal tussen Gramsbergen en HolthoneMet de huidige droogte is het wat apart door een waterbergingsgebied langs het kanaal te lopen. De inlaat staat potdicht. Bij een NAM locatie dan toch echt linksaf. Het geluid van de spreekstalmeester van de Oogstdag draagt ver. Ik krijg van ver mee dat de volksdansers uit Twente komen en dus hier in het uiterste noordoosten van Overijssel – geen Twente overigens – Tussen Regge en Dinkel gaan opvoeren. Her en der wordt aan de N34 gewerkt om deze veiliger te maken. Om de laatste paar honderd meter nu door een stuk gerooid naaldbos pal langs de rijksweg te leiden, is bijzonder. Ik kom zo via een soort achteringang het oogstdagterrein op. Het is een 28,5km wandeltocht geworden.

Oogstmachine HolthoneDe hoeveelheid braderieën, jaarmarkten, oogstfeesten en zomerfeestweken die ik als tiener met mijn ouders als maker en verkoper van Staphorster Stipwerk heb verstouwd, zorgt er nog steeds voor dat ik helemaal niets heb met volksdansgroepen, broodje hamburger eten op een lange bank, of slenteren langs kramen vol streekproducten, afgeprijsde miniatuur landbouwvoertuigen en folders van plaatselijke ondernemers. En dus maak ik wel een korte ronde langs de oude tractoren, de oogstmachines en bewonder ik de kraam van de Groene Passies. De versgebakken ambachtelijke Drentse of Twentse bollen zijn populair! De mensen staan in de rij om er één of meer te kopen. Thuis zijn we er net met één begonnen. Hoe lekker ook, die uit Holthone gun ik anderen. Op naar de douche, schoenen uit en op blote voeten de rest van de dag invullen.

Zie ook:

The Choir – Kissers & Killers Acoustic Version

Met 658 andere The Choir fans hielp ik de mannen via Kickstarter aan bijna $40.000 om de akoestische versies van alle liedjes van het 1993 Kissers and Killers album en een remaster van het origineel te maken. Het 8e studioalbum van The Choir was destijds het meest agressieve album dat de new wave / alternatieve rockband gemaakt had. In de gestripte, maar rijk geproduceerde versies klinken de liedjes nog steeds even krachtig. “She grips my heart, anytime she laughs, anytime she sighs.” (Gripped). De teksten van Amazing en Kissers and Killers dwingen je geconcentreerder te luisteren. Hoe gek misschien, maar de akoestische setting doet me denken aan Shades of Gray (1986). De productie is helder en warm. Gitaar en percussie zijn strak ingespeeld en meerstemmig volgezongen door Derri Daugherty en Steven Hindalong. Dan Michaels voegt zijn sax toe. (Never kiss a) Weather Girl heeft een achtergrondzangeres, cellowerk van waarschijnlijk Matt Slocum en additioneel vioolspel. Het up-tempo Yellow Skies is qua aansluiting van couplet en refrein wel onderhanden genomen. Hier ook ander, lager gestemd sax spel ter aanvulling.

Voor Grace is met name de percussie ten opzichte van de 1993 versie minder fel. In Let the Sky Fall is pianospel het extraatje. Afsluiter, de gitaarballad Love your Mind komt alweer te vroeg. Dan maar de herhaal-knop.

Je merkt dat Derri met de door Steven geschreven teksten in de jaren ’90 ook op akoestisch gitaar naar melodieën is gaan zoeken. Het in al hun eenvoud laten spreken, hebben de heren met de-plumed (2010) met een akoestische terugblik op de voorgaande 12 albums, eerder gedaan. En laat ik de beide At The Foot of the Cross albums die The Choir met een aantal muzikale vrienden maakten ook niet vergeten. Deze heruitgave mag er zijn!