Dagny – Strangers / Lovers

      No Comments on Dagny – Strangers / Lovers

Dagny Norvoll Sandvik (1990) uit het Noorse Tromsø, op het (virtuele) podium Dagny, trok mijn aandacht met de gelikte synth pop single Somebody. Met Marit Sandvik en jazz muzikant Øystein Norvoll als ouders groeide Dagny op met muziek en bracht in 2015 een retro pop-rock liedje Backbeat uit. De forse aandacht op Apple Music en Spotify leidde tot een EP Ultraviolet (2016) met voornamelijk rocksongs. Ze schreef mee aan Katy Perry‘s Never Really Over (2020). Ook de rest van het dozijn liedjes op het in eigen beheer uitgebrachte Strangers / Lovers is gesmeerde pop dankzij producer Thomas Kongshavn en zijn helpers Rat City, ASV, Hank Solo, Cutfather, Jeppe London Bilsby, Jason Gill, Axxe, State en Richard Craker.

Een tweeluik over de aantrekkelijke en afstotelijke kant van liefdesrelaties. De wens om langs te komen (Come on Over), het fijne van lichamelijke aanraking (Somebody) en het voldoende vinden om buiten de stad van de liefde te verblijven (Paris). Na een oproep Let Me Cry kun je de dansvloer weer op voor Coulda Woulda Shoulda.

Er is Tension en daarna een echt kantelpunt in het tweeluik met Moment, dat de opmaat vormt voor deel twee met melancholie. In Please Look at Me vraagt ze “Can we dance like we used to make love ‘cause I can’t feel your heat anymore.” Bad at Love is een korte piano ballad vol trieste momenten, It’s a Heartbreak en het danceable Bye Bye Baby gaan over verbroken relaties, de laatste met een vette knipoog naar de jaren ’80. In de sfeervolle afsluiter Coast to Coast neemt ze zich voor haar geliefde te zoeken “I’ll come and find you, coast to coast. Oh, I’ll keep searching for you, my love.” Mochten we in de volgende lente weer naar concerten kunnen, staat Dagny op woensdag 14 april in Paradiso, Amsterdam op de planken met mij in het publiek.

Peter Scheele – De beelden van Openbaring

Ik heb respect voor medegelovigen die, of ze nu wel of niet theologie hebben gestudeerd (dat kan ook best een handicap bij pogingen onbevangen en ontvankelijk het christelijk geloof te praktizeren), gestructureerd zelf het laatste bijbelboek, de Openbaring van Johannes, te lijf durven gaan en een goed sluitende visie nastreven. Peter Scheele, van wie ik ooit Degeneratie: het einde van de evolutietheorie las, kiest voor een historische èn contemporaine uitleg en is niet wars om in de afgelopen eeuw gebouwde stellingen als niet (langer) houdbaar te weerleggen. Voor lezers die groot geworden zijn met de tijdschema’s, bedelingenleer en toekomstvoorspellingen van Hal Lindsey en Het Zoeklicht, het escapisme van de fictieve boekenreeks De laatste bazuin te serieus hebben genomen, of helemaal zijn opgegaan in de betekenissen van Joodse feesten en bloedmanen uit 2014/15 (Wake Up!), is het (om)schakelen. Ik merkte bij het lezen van het lijvige boekwerk (518 pagina’s) dat De beelden van Openbaring, bij mij passen in een verschuivend perspectief op eschatologie en een grondige herziening van de toegepaste logica en interpretatie van de overvloedige beeldspraak in Openbaring.

Scheele gebruikt de metafoor van een tent spannen. De lijnen en het zeildoek moeten strak staan, tegen een stevige wind bestand zijn. Of je nu wilt of niet, je moet worstelen en herkauwen om van Openbaring in samenhang met oudtestamentische profetieën, de woorden van Jezus Christus zelf, de nieuwtestamentische brieven van de apostelen, èn de feiten in de geschiedenis van de mensheid van de afgelopen millennia een betekenisvolle boodschap te maken die een consistente hermeneutiek volgt.

Scheele ziet in Openbaring 11 het hart van het boek en bouwt zijn spreekwoordelijke tent vandaar op, de beelden van de beesten, paarden, engelen en tekenen in de diverse hoofdstukken aan elkaar verbindend. Opvallend zijn de tentstokken op de plekken van de Romeinse keizercultus, de verwoesting van Jeruzalem, het Derde Rijk van Adolf Hitler en de stichting van de Joodse staat. De auteur legt uit waarom hij niet kiest voor een allesvernietigende nucleaire wereldoorlog (zoals Hal Lindsey decennia volhield), een op vervangingstheologie gebaseerde bedelingenleer (door menigeen gepropageerd), een derde tempel op de Tempelberg in Jeruzalem, twee of meer wederkomsten van Christus, een zevenjarige Grote Verdrukking (met de varianten pre, mid- of post-tribulationisme), het weghalen van de Gemeente, een duizendjarig vrederijk, of een fysieke kubus met een oppervlakte van 5,3 miljoen vierkante kilometer genaamd Nieuw Jeruzalem. Opvallend is het niet behandelen van de eerste drie hoofdstukken van Openbaring met de zeven brieven aan zeven christelijke gemeentes in Klein-Azië en het warme pleidooi voor een interreligieuze ontmoetingsplek op de Tempelberg, waarbij elke Abrahamitische, monotheïstische gelovige dan symbolen van de ander moet accepteren.

Waar de auteur niet zeker is, geeft hij dit aan. Prettig is de integrale opname van de behandelde schriftgedeelten. Dit draagt zeker bij aan het forse aantal pagina’s, kan je lui maken door de bekend veronderstelde bijbelverzen over te slaan of niet je Bijbel zelf erbij te pakken. Hoewel de (eind)redactie van het boek nog best strakker kan – al lezend trof ik nog diverse spelfouten – en is de zelfgekozen opmaak met KAPITALEN en vetgedrukte woorden voor belangrijke passages en Begrippen met beginkapitalen irritant om te lezen, beveel ik dit nieuwe werk over Openbaring warm bij je aan, al was het maar om je huidige denkbeelden over de eindtijd, het plan van God met Zijn scheppinig, de plek van Israël en christenen te toetsen en waar nodig een bij te stellen. Tegelijk hoop ik dat je net als ik van tijd tot tijd het slechts 22 hoofdstukken op 20 pagina’s (in mijn Nieuwe Bijbelvertaling editie) tellende boekje Openbaring zonder al die uitleg, dwarsverbanden, theorieën en een aantal losse eindjes kunt blijven lezen, alsof het je eerste keer is.

Over de auteur

Peter Scheele is programmamaker geweest bij de EO. Op creatieve wijze sprak hij met mensen over het geloof. Hij schreef boeken, zoals Degeneratie: het einde van de evolutietheorie, Visserslatijn en Leverworst, communicatie en beren. Ook was hij medeoprichter van de online cursus Waarom Jezus? en trainde hij jarenlang e-coaches van internationale cursussen.

Zie ook:

Stadswandelingen in herfsttinten, kunstmusea rond rood en blauw in Amersfoort

Twee dagen geleden gingen de musea weer open na opnieuw twee weken gedwongen te zijn hun deuren te sluiten. Er zijn beleidsmakers die denken dat bij wegblijven van maximaal 30 gelijktijdige bezoekers afgerekend kan worden met de verspreiding van COVID-19. De cultuursector als kind van de rekening is mijn conclusie en daarom deze zaterdag geen veertig kilometer wandelen, wel een tweetal musea bezoeken in Amersfoort. En ach, vooraf en tussendoor is het in de stad aan de Eem lekker wandelen in de grijze buitenlucht.

Ingang rijtuigenloods Amersfoort nu GGD teststraat COVID-19Aangekomen in Amersfoort verlaat ik aan de noordzijde het station. De bloembakken aan het Piet Mondriaanplein zijn in primaire kleuren en herkenbare vlakken beschilderd, zeker een foto waard. Voorbij de P&R staat de Rijtuigenloods, normaliter een evenementenlocatie, vijf jaar geleden de start- en finishlocatie van de WS78 wandeltocht Sporen om Amersfoort, maar deze maanden een GGD testlocatie voor COVID-19. Muurschildering Amersfoort 2De Veerensmederij is nu een bedrijfsverzamelgebouw en het centrale ketelhuis is nu een restaurant, maar dan wel met een treinstel voor de deur. Mijn oog valt op de muurschilderingen tegen de rand van het voormalige terrein van de spoorwegen aan de Soesterweg.

Ik steek deze straat – het Westerborkpad volgt deze naar het station – over, de Violenstraat in. Het Soesterkwartier is een typische arbeidersbuurt dichtbij ‘het werk’. Aan de Noordewierweg kleinschalige winkels, de PKN Emmaüskerk uit 1929, een begraafplaats. AG Nova in Sint Corneliuskerk Paulus Borstraat AmersfoortEen overduidelijke torenspits van een Rooms-Katholieke kerk trekt me de Paulus Borstraat in. De Kerk van de heilige Cornelius de Honderdman biedt momenteel onderdak aan AG Nova en communicatieadviesbureau Elba-Rec, maar ook aan de Orthodoxe Parochie Amersfoort (“De oorspronkelijke Kerk in deze tijd.”). Terug op de Soesterweg volg ik de Piet Mondriaanlaan tot bij de Nieuwe Poort. Ik sta streep tien uur voor de toegangsdeur van Kunsthal KAdE.


This is America: Art USA Today
Every Refugee Boat is a Mayflower Kunsthal KAdE AmersfoortOpvallend veel artiesten zijn politiek geëngageerd, op één exposant na fel gekant tegen Donald J. Trump en diens overtuigingen en presidentieel beleid. Kunstwerken om de vinger op de zere plek te leggen: van Black Lives Matter beweging tot het ontbreken van een veilige plek voor queers of transgenders, ForFreedoms billboards met prikkelende teksten als “Every refugee boat is a Mayflower” en “Everyone has a version of the truth. What is yours?”. EGO Donald Trump in Kunsthal KAdE AmersfoortEen wandvullende vitrine toont Trump merchandise, van 101 boeken om miljonair te worden, zeepjes uit zijn hotelketen, stropdassen, boeken, magazines en frisbees. Als contrast zijn er ook posters waarop Democratische rivale Hillary Clinton c.s. in een United Socialists States of America roodgetinte poster wordt afgebeeld, Trump met een lantaarn licht brengt op een boot in de moerassen rond het White House en een schilderij waarop Donald met Melania op een motor langs fans rijden.

This is America ART USA TODAY in Kunsthal KAdE AmersfoortDe ‘foute’ Dodge Charger uit 1969, de oranje General Lee-auto uit de populaire tv-serie Dukes of Hazzard (1979-1985). Tegenwoordig zijn de confederation flag, claxonneren op de melodie van Dixie en andere verwijzingen naar de zuidelijke staten van Trump aanhangers en oliemagnaten beladen symbolen. “All li es matter” op een LED bord laat zien hoe venijnig woorden kunnen zijn. Meer dan 40 kunstenaars vertellen tot en met de jaarwisseling in de tentoonstelling This is America: Art USA Today een verhaal over hun tot op het bot verdeelde land dat worstelt met identiteit, leefcultuur, klimaatpolitiek….en Trump.


Rond het stadscentrum
Entree Burgerweeshuis AmersfoortDe Koppelpoort blijft fotogeniek. Ik volg met de klok mee het plantsoen op de voormalige vestingwal van de middeleeuwse bebouwing van de stad. Restanten stadsmuren en poorten tot bij de Kleine Hag. Hier ga ik naar de Zuidsingel, zie de toegangspoort van het Burgerweeshuis. De Weeshuisgang over, door Muurhuizen en nog even naar de Joodse Synagoge aan de Drieringensteeg. Ik eindig op de Langestraat, waar ik bij de geïmproviseerde fietsenstalling – de winkelstraten worden fietsvrij gehouden om gedoe met social distancing te voorkomen – even pauzeer, wat eet en drink uit eigen proviand. Bollebruggang AmersfoortLangs de Westsingel en OLV Toren, de Bollebruggenag tot bij het Sint Pieters en Bloklands Gasthuis. Aan de gevels van de gebouwen van het Stadhuis vallen me de verwijzingen naar Piet Mondriaan op. Ik neem het voetpad langs de Stadsring, zo lekker de drukte bij en in de winkels vermijdend. Aangekomen bij het Musiom heb ik nog ruim twintig minuten over en sla af voor een ronde door de wijken Dorrestein en Albert Cuypstraat, het park Randenbroek. Alousiusschool AmersfoortHier is het smullen van de architectuur van grofweg een eeuw geleden. Arbeidershuizen, villa’s, kenmerkende schoolgebouwen van het ROC Midden-Nederland VAVO Lyceum en de Alloysiusschool. Tuindorp, boerderijmodellen en rijtjeshuizen. In gedachten denk ik aan straten in Deventer en Groningen uit dezelfde bouwperioden.

Musiom: What about red?
Atelier Hans van Horck in Musiom AmersfoortTwee jaar geleden werd aan de Stadsring in de voormalige Doopsgezinde Kerk het huis voor hedendaagse kunst Musiom geopend. Ik ben er voor het eerst en wordt persoonlijk welkom geheten en krijg bij mijn rondgang één van de vrijwilligsters mee om tekst en uitleg te geven bij de vaste collectie, geleende werken uit de afgelopen 50 jaar en de speciale What about red tentoonstelling in de kerkzaal mee. De museumgalerie bevindt zich op de eerste etage van het museum, waar kunst te koop is van de deelnemende kunstenaars. Op de bovenste etage is de atelier van beeldhouwer, lithograaf en kunstschilder Hans van Horck (1952-) die zijn werken met vanhorck ondertekent en zijn vrouw, kunstschilder en muzikante Anita Duijf (1951-). De zolder is opgeruimd, de verfbusjes staan keurig in een houten bak, de tubes ernaast, één onderhanden werk op een ezel, twee op een soort salontafel.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Musiom galerie (@musiom.galerie)


Kerkzaal met What about Red expositie in Musiom Amersfoort 1Tot en met 27 december 2020 is What about red de speciale tentoonstelling met rood-getinte werken van twaalf kunstenaars. Van een gesloten venster in een Zuideuropees dorp tijdens siësta (er gebeurt verder niets) van Peter van Oostzanen tot een met bloed besmeurd, onthoofd vrouwenlijf van de hand van Toos van Holstein (Greek Tragedy). Linda Verkaaik heeft twee wandkleden op de achtergalerij hangen, in het voormalige doopbassin staat een sculptuur onder een glazen plaat te staren. Bij de ‘knipselcollectie’ scat krijg ik uitleg hoe Albert Niemeijer de mixed media op linnen heeft bedoeld. Anita Duijf schilderde het rood van de nacht en Arvee zowel Engels rood als Arvee. Een beeldentuin maakt de rondgang compleet. De behapbaarheid van de geëxposeerde werken en gemoedelijkheid van de staf doet me denken aan Museum Dr8888. Ik krijg bij het verlaten de oproep mee vanaf 8 januari 2021 terug te komen voor een nieuwe tentoonstelling herkenning in vervreemding met figuratieve kunst, eigenzinnig realisme van Poen de Wijs, Margot Homan en Peter van Oostzanen…..minder rood, al heb ik me er niet aan gestoord. Mooi rood is immers niet lelijk.

Henk-Jan’s soundtrack to 11-20 November 2020

Each day I add music to my soundtrack to 2020 Spotify playlist. Here’s the list for the second batch in November.

Wednesday 11 November: Ace Marino & Roniit – Holding My Breath

Ace Marino and vocalist Roniit bring smooth mid tempo synth pop.

Thursday 12 November: Gunship – Eleanor Rigby

The BeatlesEleanor Rigby (1966) inspired retro/future pop band Gunship to cover it. #throwbackthursday

Friday 13 November: CUT_ – Every1’s a Winner

Today, I collected my prizes won at the virtual walks with the Pronkjewailspel in Groningen, combined with a 39 kilometers walk in and around the city. Amsterdam based electronic music duo CUT_ released Every1’s A Winner today. Sounds good.

Saturday 14 November: Icon for Hire – Seeds

Yesterday, Icon for Hire released their new single, Seeds. In your face electro rock!

Sunday 15 November: White Heart – How Many Times (Seventy Times Seven)

A sermon about forgiveness triggered a good memory of White Heart‘s How Many Times (Seventy Times Seven) from their 1986 Don’t Wait for the Movie album.

Monday 16 November: The Echoing Green – The Story of our Lives

Finally, the double vinyl record box with Violent Whispers: Songs & Stories from the Echoing Green (2002-2018) could be collected from the local post office. As a true The Echoing Green fan I took the import tax for granted.

Tuesday 17 November: CLAVVS – Dance in Place

The habit to share GIFs upon checking into the umptieth Teams meeting leads to choices like “Can’t be tamed”, “Dancing”. There’s music to it from American indie pop duo CLAVVS. The two sound like Dido meets AURORA.

Wednesday 18 November: Barvini Hawks – Teaching Always

I delivered a PRINCE2 Foundation training from 8.30 AM – 4.30 PM, a Dutch conversation lesson from 5.00 PM – 6.00 PM, and taught our church small group on Revelation during 7.30 PM and 9.30 PM. It sounds like always teaching.

Thursday 19 November: Sophie Ellis-Bextor – Crying at the Discotheque

On 13 November, UK pop singer Sophie Ellis-Bextor released her greatest hits album Songs from the Kitchen Disco. It features two covers, one of which is her remake of Alcazar ‘ 2001 hit. #throwbackthursday

Friday 20 November: Kevin Max – Righteous Rocker #1

Kevin Max is a true Larry Norman fan and covered 10 songs of this Jesus People era rock ‘n roll legend on Revisiting this Planet. Full review to be written soon 🙂

Denhollander – Birth of a Lifetime

Al ruim 25 jaar is muzikant Remco den Hollander (1971), artiestennaam Denhollander actief, als lid in bands of sessiemuzikant. Opgegroeid in een ondernemersgezin koos Remco echter voor fotografie, vormgeving en muziek. Plannen voor een eigen geluid werden op de lange baan geschoven, totdat zijn vader onverwacht en veel te jong overleed. En zo werden thema’s als eenzaamheid en verlies opeens doorleefd en rijp om als Denhollander uitgedrukt te worden. Birth of a Lifetime, een eigenzinnig, cinematisch, instrumentaal album dat evengoed onder een ‘echte film’ gezet had kunnen zijn. Zelf zet hij de soundscapes in het rijtje met de Duits-Britse componist Max Richter, de IJslandse multi-instrumentalist Ólafur Arnalds, de soundtracks van de Schotse band Mogwai en haalde hij inspiratie bij de Britse 80’s new romantic band Talk Talk.

Uit de intussen honderden ideeën en eigen opnames van experimenten werden met hulp van producer en percussionist Minco Eggersman, tevens eigenaar van Volkoren Records, elf tracks geselecteerd en met engineer/muzikant Jan Theodoor Borger verder uitgewerkt tot een persoonlijke reis van de dood naar (nieuw) leven. Klankkleur en setting van hoesfoto’s, plus de hulp van Talk Talk’s Phill Brown kom je overigens ook bij Borgers project UNIFONY waar hij de naam Theodoor Borger gebruikt.

Vrienden voor wie Remco eerder werkte, droegen bij aan het intrigerende geluid van Birth of a Lifetime: de Deense duduk-speler Steen Gees Christensen, Borger op piano, Arie van der Plas (Vierboet, Kakofonix) op bluesharp en Eggersman op drums. De overige instrumenten, denk aan een cello, piano, diverse synthesizers en percussie, bespeelde Denhollander zelf. De sferische muziek is rustgevend, nergens opdringerig, wel intrigerend, echt zo’n album waar je voor moet gaan zitten, goede speakers of koptelefoon bij de hand.

Intussen heeft de artiest soundtracks voor een drietal films en documentaires geschreven, de stomme film Extimacy (an ascent into hell) van Peter Rollins. Exodus (Marokko, 2021) en Corked (Zweden/Nederland, 2021).