Psalm 87: Gods volk groeit wereldwijd

De zeven verzen tellende Psalm 87 is bijzonder. Dat de HEER, de God van Jakob het joodse volk in Zijn hart gesloten heeft, is geen geheim. Dat Hij de HEER van alle volken is, en eens erkend zal worden als Heer en Koning over de hele mensheid, is nu nog een profetie. Rahab (betekent krokodil en verwijst naar Egypte, toevluchtsoord in tijden van hongersnood, verder vooral vijand van Israël), Babel (waarnaar Juda in de 6e eeuw voor Christus in ballingschap gevoerd werd), Filistea (de Filistijnen waren eeuwen lang gezworen vijand van Israël, en bijvoorbeeld de reus Goliath kwam er vandaan), Tyrus (handelspartner en vijand ten noorden van Israël) en Nubië (de Ethiopiërs ) worden “mijn getrouwen….allen hier geboren” genoemd (vers 4). “Met recht kan men van Sion zeggen: ‘Welk volk ook, het is hier geboren, de Allerhoogste houdt Sion in stand.'” Alle volken rondom Jeruzalem hebben hun geestelijke wortels in de stad van God: “En dansend zingen zij: ‘Mijn bronnen zijn alleen in u’.” (vers 7).

Om te komen tot “een onafzienbare menigte, die niet te tellen was, uit alle landen en volken, van elke stam en taal. In het wit gekleed en met palmtakken in hun hand stonden ze voor de troon en voor het lam. Luid riepen ze: ‘De redding komt van onze God die op de troon zit en van het lam!’…Dat zijn degenen die jkg de grote verschrikkingen gekomen zijn. Ze hebben hun kleren witgewassen met het vloed van het lam. Daarom staan ze voor Gods troon en zijn ze dag en nacht in zijn tempel om hem te vereren. En hij die op de troon zit zal bij hen wonen. Dan zullen zij geen honger meer lijden en geen dorst, de zon zal hen niet meer steken, de hitte hen niet bevangen. Want het lam midden voor de troon zal hen hoeden, hen naar de waterbronnen van het leven brengen. En God zal alle tranen uit hun ogen wissen.'” (Openbaring 7:6-10, 14-17) gaf Jezus Christus als laatste woorden aan zijn leerlingen: “Mij is alle macht gegeven in de hemel en op de aarde. Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest, en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat ik jullie opgedragen heb. En houd dit voor ogen: ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld’.” (Mattheüs 28:18-20). Eeuwen ervoor had de profeet Jona al opdracht gekregen naar het heidsense Ninevé te gaan en de bewoners de keuze te geven zich te bekeren tot God of met de verwoesting van de stad om te komen.

De opdracht van Jezus Christus en het besef “Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om een oordeel over haar te vellen, maar om de wereld door hem te redden.” (Johannes 3:16-17) drijven de christenen om dit goede nieuws (evangelie) verder te vertellen aan wie het nog niet heeft gehoord. Zo lezen we in Handelingen 2:47: “En de Here voegde dagelijks toe aan de kring, die behouden werden.” Deze groei van de schare die niet te tellen is, gaat al 2.000 jaar door! Het is de missie, de raison d’être van de kerken en gemeenten van christenen wereldwijd.

God belooft via de profeet Jesaja: “Op die dag zal de HEER het land tot bloei brengen, het zal als een kostbaar sieraad zijn. De rijke vrucht van het land zal elke Israëliet die ontkomen is met trots vervullen. Ieder die nog in Sion is, ieder die in Jeruzalem is achtergebleven, zal heilig genoemd worden, alle mensen in Jeruzalem die ten leven zijn opgeschreven. Wanneer de HEER het vuil van Sions vrouwen heeft weggewassen en het bloed van Jeruzalem heeft afgespoeld, door een zuiver oordeel en een zuiverend vuur, dan zal hij boven de plaats waar de Sion ligt en waar men bijeenkomt, een wolk scheppen voor overdag en een lichtend vuur met rook en vlammen voor de bacht. Zijn luister zal alles overdekken, als een hut die schaduw biedt in de hitte van de daga, en beschutting tegen storm en regen.” (Jesaja 4:3-6). De parallellen met de wolk- en vuurkolom tijdens de uittocht uit Egypte en rondgang door de woestijn van het volk Israël met Mozes (Exodus 14:21-22) en het boek van het leven in Openbaring 20:12 zijn treffend.  De verwachting van Jeruzalem als het geestelijk middelpunt van de wereld vinden we ook in Jesaja 2:2-4 en Micha 4:1-2.

De centrale rol van het nieuwe Jeruzalem voor alle volken wordt in Openbaring 21 uitgelegd en herhaald: “Gods woonplaats is onder de mensen, hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal als hun God bij hen zijn. Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was, is voorbij. (…) Maar een tempel zag ik niet in de stad, want God, de Heer, de Almachtige, is haar tempel, met het lam. De stad heeft het licht van de zon en de maan niet nodig: over haar schijnt Gods luister, en het lam is haar licht. De volken zullen in haar licht leven en de koningen op aarde betuigen daar hun lof. De poorten zullen overdag nooit gesloten worden, en nacht zal het er niet meer zijn. De volken zullen in haar hun lof en eer komen betuigen.” (Openbaring 21:3-4, 22-26). Gods volk groeit wereldwijd!

Wil Schackmann – De strafkolonie

Op 22 juni 2018 woonde ik in De Ommerschans de boekpresentatie van het vierde en laatste geschiedkundige boek van Wil Schackmann over de Maatschappij van Weldadigheid bij. Een passende plek voor één van de hoofdlocaties in De strafkolonie: de gelijknamige bestemming voor bewoners van één van de andere kolonieën van de Maatschappij in De Ommerschans, Wilhelminaoord, Frederiksoord, Willemsoord of Veenhuizen in de eerste helft van de 19e eeuw. In 2018 is het tweehonderd haar geleden dat de eerste kolonie werd gesticht. Verzedelijken en beschaven stond hoog in het vaandel. De maakbare mini-maatschappij waar stedelijke commissies hun allerarmsten en verschoppelingen naartoe zonden om veengronden te ontginnen en landbouwer te worden. Met voor het Nederland van toen unieke aspecten als dagelijks eten en leerplicht voor kinderen. Over de toepassing van het eigen tuchtrecht – de Maatschappij is een particuliere instelling met eigen regels – en de handhaving door zaalopzieners, veldwachters, adjunct-directeuren en andere baasjes gaat De strafkolonie.

Net als in de andere boeken is een aantal hoofdpersonen uitgekozen die nader voor het voetlicht worden gebracht, zoals nu Willempje van der Dooze, Jan Hessels van Wolda, Klaas en Wouter Visser en Haijo Hoogstra. De vergrijpen en de bestraffing, de ogenschijnlijke willekeur van de tuchtraad, de verdediging en de wissel die het (regelmatig) verblijf in de strafkolonie trekt op de mensen. De gloriejaren en het verval van de Maatschappij wordt chronologisch gevolgd vanuit het perspectief van orde en tucht. Als prangende slotvraag natuurlijk: is de miljoenen kostende Maatschappij, het bedenksel van Johannes van den Bosch, effectief geweest? Is het 19e eeuwse maakbaarheidsideaal werkelijkheid geworden?

Schackmann brengt de vele archiefstukken van de Maatschappij tot leven. De citaten van het 19e eeuwse Nederlands, inclusief spelfouten en vergissingen als sectiehoofden blijven geweldig. Hij is vol humor en begrip voor de situatie van weduwen, jongvolwassenen, driftkoppen en analfabeten. Belangstellenden kunnen zelf verhalen maken of hun familie traceren uit de grote hoeveelheid online geplaatste transcripties van archiefstukken en ruwe stamboomgegevens.

Over de auteur

Wil Schackmann publiceerde drie romans, was co-auteur bij de tv-serie Medisch Centrum West en won in 2000 de ANV-Visser Neerlandiaprijs voor het scenario van het toneelstuk Het leven sta je steeds weer van te kijken. In 2006 verscheen De proefkolonie, het veelgeprezen boek over Frederiksoord dat 9 keer werd herdrukt. In 2013 verscheen De bedelaarskolonie over het bedelaarsgesticht Ommerschans. In 2016 verscheen De kinderkolonieover de wezenopvang in Veenhuizen.

Vier Amsterdamse musea met pronkstukken in de grachtengordel

Vandaag heb ik een aantal musea in Amsterdam op het programma gezet, te beginnen bij Ons’ Lieve Heer op Solder, dat gesloten was tijdens de Amsterdam Church Route wandeling die ik eind december 2017 volgde, en de Classic Beauties tentoonstelling in De Hermitage. Ik ben alleen avndaag en kan gaan en staan waar ik wil. Er zijn in de grachtengordel nog genoeg onontdekte straten en stegen, bruggen, gevels, ornamenten en uitzichten voor (opnieuw) een stevige stadswandeling.

Ons’ Lieve Heer op Solder

Kerkzaal Ons'Lieve Heer op SolderDeze huiskerk werd in 1663 gebouwd, toen Rooms-Katholieke diensten officieel verboden waren in ons nog jonge land, maar wel werden gedoogd. Huiskerken, zoals je die tegenwoordig in bijvoorbeeld Aziatische landen tegenkomt, waar christenen wel in het verborgene moeten samenkomen om onder verboden om godshuizen te bouwen uit te komen. Drie bestaande huizen van een rijke katholieke handelaar aan de Oudezijds Voorburgwal werden binnen verbouwd. Balkonscene Ons' Lieve Heer op SolderEen kerkzaal met twee balkons, een altaar, Mariakapel, een woonvertrek voor de priester, een biechtvertrek, omkleedruimte als een verborgen schat op zolder, boven pronk- en woonkamers, een winkel, en helemaal boven een opslagruimte met hijsrad en een imponerend uitzicht over de binnenstad.

Bedstee Ons' Lieve Heer op SolderAlle bezoekers krijgen een gratis audiotour, zodat je in eigen tempo door het museum kunt en achtergrondinformatie bij zo ongeveer alle hoeken en gaten van de panden krijgt. De kerk is nog altijd in gebruik voor missen. Ik was er net voor tien uur en heb er ruim een uur met een tiental andere bezoekers doorgebracht.

Wandelend langs de grachten
Restauro Geurt Brinkgreve Huis AmsterdamAls je de neusprikkels (echt constante geur van gerookte drugs) negeert, is er voor je ogen genoeg te doen langs de grachten. En dan heb ik het niet alleen over de raamprostituëes op de Wallen die ook ‘s morgens klandizie verleiden binnen te komen. “Shall I guide you around for free?” Opvallende gevelornamenten als op het pand van het Leger des Heils – het bijbehorende museum gaat ‘pas’ om elf uur open en bewaar ik voor een volgend bezoek aan de hoofdstad – en bijvoorbeeld het Geurt Brinkgreve Huis en het monument ter nagedachtenis aan de Armeense genocide aan de gevel van de Armeense Kerk. De Waag op de Nieuwmarkt in de zon, de voor mij eigenlijk onbekende Recht Boomssloot en Kromme Boomssloot, de Snoekjesgracht tot in de Jodenbreestraat.

Ornament aan Blauwbrug AmsterdamIk steek de Amstel over bij de Blauwbrug, bekijk de hotels aan de overzijde en ga via het Rembrandtplein, Utrechtsestraat en Herengracht naar de Magere Brug. Al wandelend nuttig ik meegebrachte broodjes en drinken. Het is tijd voor een tweede museum.

Een drieluik in De Hermitage
De drie gratieën van Canova Hermitage AmsterdamVoor Classic Beauties expositie had ik online een ticket dat bovenop de gratis entree museumkaart nodig was geboekt, op uitdrukkelijk advies van De Hermitage. Voor een bezoek tijdens lunchtijd zijn weinig mensen te porren vandaag. En dat geeft me voor een museum van het kaliber De Hermitage verrassend veel rust en ruimte om op m’n gemak de 18e eeuwse sculpturen van de herontdekte klassieke voorbeelden te bekijken. Amor sculptuur in Hermitage AmsterdamNaaktmodellen schilderen was not done, naschilderen of herinterpreteren van klassieke naakten, zoals Venus, de Drie Gratiën of Amor en de Psyche was wel toegestaan. De expositie zet 18e eeuwse kunstenaars, het Italië dat ze bezochten of in opdracht schilderden centraal. Twee perspectieven zijn erbij gebruikt, dat van de ambitieuze, naar perfectie strevende kunstenaar, en dat van de welgestelde reiziger op diens Grand Tour door Europa.

Ook hier loop ik met een gratis audiotour weinig details mis. Desgewenst achtergrondinformatie, bijpassende muziek of juist een mythologie uitgelegd. Op de eerste etage is een atelier ingericht met wat instructies, flip-over borden en tafels om (latent) tekentalent los te laten met een blik op de daar opgestelde twee sculpturen. Ik waag me daar niet aan.

Het oudste schutterstuk Hermitage AmsterdamDirect na de opening van de Hermitage ben ik een keer met Klazien op bezoek geweest. Tegenwoordig hangen grote schuttersstukken in de portrettengalerij. De audiotour biedt in deze vleugel de mogelijkheid nader kennis te maken met de afgebeelde personen.

Ik vermaak me opperbest met de uitleg van fotograaf, schrijver en columnist Hans Aarsman bij de schilderijen van de Dam en de schutterij. Hollanders in de Gouden Eeuw laat niet alleen de zelfverzekerde landgenoten met zijn clubgenoten, bestuur of kring zien, maar belicht ook de handel, inclusief die in Afrikaanse slaven (“De slavernij is in eigen land verboden, maar ver van huis gelden deze normen niet.”) en de armenzorg (compleet met doorzichtige collectebus voor de Amsterdamsde voedselbanken). Regentessekamer Hermitage AmsterdamJe bent in de Hermitage immers in een voormalig ‘oudebessenhuis’, maar dan wel met het mooiste uitzicht op de Amstel uit bijvoorbeeld de Regentessekamer.

Een fotogalerij met onder meer Koning Willem-Alexander met zijn kamerheren in een pose die de ondertitel Koning van de Republiek kreeg, eigentijdse besturen die laten zien dat het Nederlandse polder- en bestuursmodel met een ‘kijk ons nou’ de Gouden Eeuw moeiteloos doortrekt naar de 21e.

Beeld ITE Art Hermitage AmsterdamHet derde deel in het museum is het door Koningin Máxima geopende Outsider Art Museum met ITE Art van Finse kunstenaars die buiten de gebaande paden opereren, verstoken van invloeden van de buitenwereld. Menig artiest had nog niet eerder een museum of kunstverzamelaar ontmoet toen Max Amman langskwam. ITE staat voor Itse Tehthy Elämä, zelfgemaakt leven. Dieren, vrouwen en vogels, tekeningen en schilderijen. Een nagebouwd atelier lijkt op een Finse sauna. Veel hout en aparte vormen. Mij trekt deze kunst minder. Al met al stap ik na ruim anderhalf uur weer de binnentuin in richting Amstel.

Museum Het Grachtenhuis
Kaarten uitbreidingsplan grachtengordel museum Grachtenhuis AmsterdamAls derde museum had ik de expositie Rebekka, dat ben ik in het Bijbels Museum als reserve staan. Eerder vanochtend heb ik op OSMAnd ook aan de Herengracht het Museum Het Grachtenhuis zien staan, de website bekeken en de keuze omgegoodi. Hoe vaak ben ik al niet over de grachten gewandeld? Hoe graag, zeker als je er ‘s winters bij het Amsterdam Light Festival loopt, wil je eens naar binnen?

Dit museum geeft die kans. Amsterdam, there’s more than meets the eye laat je – opnieuw met een audiotour – kennismaken met de geschiedenis van de uitbreidingsplannen van de grachtengordel en de bouw op houten palen van panden als dit ontwerp van Philips. Inkijkje in huiskerk museum Grachtenhuis AmsterdamMet twee studentes ben ik de enige bezoekers in de groep in die van kamer naar kamer trekt.

Uitzicht over de binnentuin en gracht, persoonlijke uitleg bij het heien van houten palen in de stevige kleilaag onder het water en zand en – heel leuk – een poppenhuis versie van het grachtenhuis, waar personages in geprojecteerd zijn en je met je audiotour in de verschillende kamers een zingende hulp achter de strijkplank, dansles, een schilder, een moeder die haar kind in bad stopt en dergelijke kunt bekijken. Zelfs een inpandige huiskerk ontbreekt niet. 400 jaar geschiedenis van het leven aan de Amsterdamse grachten, van schutters tot provo’s en de pest tot de canal parade komen voorbij. Enkele pronkkamers met grote wandpanelen maken het plaatje compleet.

Sculptuur aan Heiligewegsluis - Singel AmsterdamHet is heerlijk weer vandaag. Er zijn veel toeristen op de been, opvallend veel Duits hoor ik op mijn gang langs de Singel, de UvA, Bushuissluis, de Zuiderkerk, Bethaniënstraat en de Oudezijds Voorburgwal. Elk bezoek aan Amsterdam probeer ik de propvolle Kalverstraat of toeristenroutes op het Damrak, Zeedijk en dergelijke te mijden. Dat lukt nu ook aardig. En waar we bij de al genoemde Church Route voor een dichte Oude Kerk stonden, is deze nu geopend.

Oude Kerk

Orgel Oude Kerk AmsterdamVandaag wordt nog de laatste hand gelegd zeven historische zijruimtes, waaronder enkele ruimtes die eerder niet voor publiek toegankelijk waren. De zijruimtes worden ingericht met eigen collectiestukken en topbruiklenen en vormen een samenspel tussen erfgoed en hedendaagse kunst en zijn vanaf morgen, 6 oktober opengesteld.  Met de museumkaart is de entree gratis. Weinig ornamenten hier. Ja, een imposant orgel, wat houtsnijwerk, beschilderde pilaren en glas-in-loodramen. Zijbeuk Oude Kerk Amsterdam 2Vooral omhoog kijken dus in deze verder zo goed als onversierde kerk, als je nog in je hoofd een willekeurige kathedraal of basiliek als ijkpunt neemt. Een woord dat vandaag al een aantal malen is gebruikt: de Alteratie van Amsterdam in 1576 heeft ermee te maken. De ommezwaai van Rooms-Katholicisme naar Protestantisme, preciezer Calvinisme, nauw verbonden aan het verzet tegen de Spaanse Koning en het erkennen van de macht van Willem van Oranje staat ook centraal in de zevendelige serie 80 Jaar Oorlog met presentator Hans Goedkoop (bekend van Andere Tijden).

Tippelen naar CS, rechtopstaand naar Zwolle

Buitenzijde Oude Kerk AmsterdamBuiten de Oude Kerk doen nog wat dames een poging me hun voorgevel en kamertje te laten zien. Lachen moet ik om een groep vrouwen met voor zich hun naar rechts kijkende partners. Ze vragen zich hardop af “…wie toch van hun diensten gebruik maakt.” Het zal vast iets zijn in de trant van “We won’t tell your mommy what you did in Amsterdam” dat op de glazen pui van één van de vele coffee shops rond de Zeedijk staat geschreven. Amsterdam Centraal StationAl tippelend naar het Centraal Station heb ik Klazien aan de telefoon – nee, geen sociale controle, wel persoonlijk van aard – en word voor m’n neus een taxi van achteren aangereden op de Prins Hendrikkade. De looproute is elke keer anders en blijf opletten. Een paar minuten na ik de trap naar spoor 13 heb genomen, vertrekt de intercity. Tot Almere kan ik zitten. Het ongeplande ene treinstel moet in Almere Centrum zoveel reizigers meenemen naar Zwolle, dat ik met veel anderen op het balkon mag staan tot de Overijsselse hoofdstad. In de provincie, op het laatste stuk met Arriva naar Ommen kan ik weer even zitten 🙂 There’s more than meets the eye, maar de ogen is veel moois voorbij getrokken!

De kust tussen Kastel en Zambratija lopend verkend

De laatste dag van de zomervakantie is voor de rest van het gezin een dag rust. Voor mij de gelegenheid nog eenmaal de wandelschoenen aan te trekken en de omgeving te verkennen. Ik heb voor dit doel twee routes van bijna 40km uitgezet, één door de kuststrook ten westen van Kastel en één naar het zuiden waarin Buje en Groznjan zijn opgenomen. Ik kies voor de eerste en ga om 7u op pad, vijf flessen water, brood, banaan, mueslireep en een Vlugge Japie ontbijtkoek in de rugzak.

Relive ‘Kuststrook tussen Kastel en Zambratija’


Kerk KastelDe zon is net op en schijnt prachtig op de kerk van Kastel die op de heuvelrug met zicht op Slovenië staat. Een klimmetje brengt me bij de ruïne van het kasteel, waar nu een restaurant omheen gebouwd is. Ik loop langs de linkerkant van de D21 naar beneden richting grensovergang Dragonja. ZonnebloemHet is er opvallend rustig. Ik steek de E751 over en volg de grensrivier die ook Dragonja heet naar de volgende grensovergang, die bij Secovlje. Hier laat ik het hotel annex casino Mulio links in heuvels liggen. Tuinmannen zijn hier bezig bamboe te snijden. Een vrouw sorteert appels bij de achterbak van een auto, een stel hardlopers komen me tegemoet. Denk je op een doorsnee vrijdagmorgen alleen te zijn, vergeet het maar.

Parenzana en E12 markeringen volgenEen eindje verder start de Parenzana trail. Parenzana was een smalspoorlijn langs de kust van Istrië tussen Triest in Italië en Porec in Kroatië en in bedrijf van 1902-1935. Van 2006-2012 is onder het kopje route van gezondheid en vriendschap het routenetwerk hersteld als wandel- en fietspaden. Fietspaden dan wel met stenen en rode aarde als ondergrond. Zoutpannen in baai van Piran 2Ik volg dit traject door de heuvels boven de bungelowparken en campings van Kanegra langs helemaal naar Laura. Ik heb een mooi uitzicht over de zoutpannen en de baai van Piran en Piran zelf. Halverwege staat een ruïne van een Sint Petruskerk in een bamboeveld verstopt. Bij het 10km punt pauzeer ik een eerste maal.

Fietser gaat voor me uit naar LauraLaura is een dorp dat volgestouwd is met vakantiewoningen in parallel aan de kustlijn lopende straten. Iedereen kan in een minuutje afdalen naar de zee. Scheelt weer aanleggen van privé zwembaden. De gebruikelijke samenstelling van het autopark in Istrië deze zomerweken: Duitsers, Slovenen, Oostenrijkers, Kroaten en een enkele Belg en Nederlander. De OpenStreetMap weg langs de kustlijn is niet toegankelijk, en zo loop ik bij het laatste vakantiehuis op de laagst gelegen straat Riva de trap weer op naar de doorgaande weg naar Alberi.

Welkom in AlberiAlberi herbergt een aantal splinternieuwe hotels en grote appartementencomplexen. Een eigen golfbaan, tennisbanen en natuurlijk afdalingen naar de kust zijn het vermaak dat er wordt geboden. Na Alberi volgt een stuk over een vervallen campingcomplex, waar nog maar een enkele sleurhut bewoond is, en zo’n typisch landhoofd, waar altijd mensen te vinden zijn die ‘iets’ aan het doen zijn met of in hun auto. In de bossages is het ook een dumpplaats voor allerhande meubels, de natuur ontsierend en nergens voor nodig.

Crkva Sv Ivana Evandelista in SavudrijaDe haven van Savudrija komt in beeld. Eerst een evangelische kerk (zal de Duitse variant wel zijn) voorbij een veld tomaten. Op een wandelbankje pauzeer ik weer even kort, bekijk de verrichtingen in de vissershaven. De volgende etappe voert direct langs de kustlijn ‘gewoon’ over de campings alhier. Auto’s worden volgepakt, een houten vlonder voor een stacaravan gedemonteerd, waar anderen hun hangmat opzoeken of in badkleding richting de zee trekken. Al voorbij wandelend lijkt de primaire taal op de campings Duits of Kroatisch. De campings lopen ook ongemerkt in elkaar over. Waarin ligt het onderscheidend vermogen?

Vuurtoren SavudrijaVan de ene  naar de andere baai kom ik in Zambratija, bekend gebied, we hebben er twee verschillende stranden ‘getest’. Het betekent ook het afscheid van de Kroatische stranden. Verder door het achterland, weer de heuvels in. De uitgezette route gaat door een blijkbaar onlangs van een hoog hek voorziene serie olijf- en wijngaarden. Blauwe druiven in wijngaard ZambratijaIk pauzeer bij een keet op de top (50m), maar kom er later achter, dat er wel een wijd open voorzijde, maar geen opening aan de achterzijde van het terrein is. Het kost me 2km in dit terrein om weer via de ‘voordeur’ het perceel te verlaten en een alternatieve route naar het noordoosten te zoeken. Dat is hier niet gemakkelijk, want ook verderop loopt het dood. Met deze hitte is dat niet goed voor je humeur.

Mariakapel met handwijzer op afslag D75 naar KanegraIk vind met OSMAnd een pad naar Volparija en besluit daar de D75 te volgen. NIet moeders mooiste route, maar gegarandeerd oostwaarts naar Kastel. Met de watervoorraad gaat het hard. Wat zou ik graag een Radler lusten! Nee, Niet elk gehucht heeft hier een café. De Happy Times aan de linkerkant is zelfs dicht. Pan Radler bij bsitro Dvije Masline in GrupijaHet wordt bistro Dvije Masline na 34km wandelen, waar ik me een Pan Radler prima laat smaken en op de wc ook nog water tap. Wat verderop bekijk ik een monument en nog wat verder start een Parenzana traject parallel aan de D75. Dat loopt rustiger (sterker; alleen) dan op de provinciale weg.

Henk-Jan zweet zich een ongeluk op Parenzana langs D75De watervoorraad is geslonken tot een laatste halve liter. Zuinig aan op de laatste kilometers dus, hoewel ik ‘m serieus knijp. Ik zweet al de hele dag zo enorm en m’n mond is zo droog dat zelfs een Kaiserbrötchen niet weg te krijgen is. Appartement Kalas in KastelAls het echt nodig is, kan ik Klazien bellen om te komen halen, maar dat hoeft niet. Ik stap door, passeer de A9 en later de D21 bij Plovanija. En dan is het ook nog maar ruim 2km naar Kastel, een zwembad bij het vakantiehuis en genoeg drinken en eten.

Stadswandeling door Piran

      No Comments on Stadswandeling door Piran

Istrië is groter dan het deel in Kroatië. Sterker, de Italiaanse naam voor de Sloveense stad Koper is Capodistria, het hoofd van Istrië. Gisteren belandden we vanuit Kastel, net over de grens in Kroatië, in een muurvast staande file voor de douane, vandaag lukt het wel binnen een kwartier de paar kilometer tot in Slovenië af te leggen. We rijden langs de zoutpannen van Sicciole in de baai van Piran door de bruisende badplaatsen Lucija en Portoroz langs de Adriatische Zeekust naar Piran. Het stadscentrum wordt autovrij gehouden door het verkeer naar één van de parkeergarages of -terreinen te sturen, waar wel €1,70 per uur betaald moet worden. De gratis wc in de parkeergarage en de pendelbus naar het Tartiniplein compenseert dat. Deze bus rijdt de hele dag om de vijf minuten.

Stadhuis op Tartiniplein PiranWe stappen na een korte rit van amper een kilometer uit op het Tartiniplein en bewonderen eerst het standbeeld uit 1896 van de hand van beeldhouwer Antonio dal Zotto van Giuseppe Tartini (1692-1770), de hier geboren Italiaanse componist en violist, en dat van een jongetje tegen de achtergrond van de Rechtbank en het Stadhuis. We kiezen één van de opgaande middeleeuwse straatjes om de citadel te beklimmnen. Terwijl de dames al doorlopen schiet ik rechtsaf naar het Franciscaner klooster en kerk. Toren en kloosteromgang Franciscaner convent PiranDe binnenplaats is fotogeniek. Om de hoek kun je een 3D film bekijken over de geschiedenis van de stad. Bovengekomen kijk je op een stevige muur met kantelen. De bouw ervan begon in de 7e eeuw om de stad te beschermen. In 1991 werd Piran lid van de European Walled Town Association, jaja.

Linksaf dan vor het voormalige baptisterium Krstilnica sv.Janeza Krstnika en de klokkentoren ernaast. Een harpiste speelt hier op straat, een mooi moment om te filmen.


Uitzicht op binnenstad Piran vanaf klokkentorenVoor €7 kunnen we met z’n vieren de klokkentoren beklimmen. De hartelijke ontvangst bij de kassa klinkt alsof we vandaag de eersten en enigen zijn, maar dat is niet zo. Een sculptuur van een engel en engelennamen in het Grieks, Hebreeuws en Engels in de houten trap gegrafeerd zijn een welkome afleiding op weg naar boven. Alsof we in navolging van engelen de Jakobsladder bij Bethel richting hemel beklimmen (Genesis 28).

Het panorama boven is adembenedemend. Het blauwe van de zee, de rode daken van de binnenstad en de kraakheldere lucht. Kom maar op met de crystal ball, de panoramastand en de behoefte aan zwoel wegkijkende geliefden, selfies en dergelijke!

Interieur Zupnijska cerkev sv Jurija PiranWeer beneden kijken we over de muur naar boten, zwemmers en werpen door het tralies in het portaal van de Sv. Jurij kerk. Een kwartet Vlaamse meisjes wil dat ik ‘een foto van ze trek’. Ja, zo werkt dat met een ‘Hollandse mond’ zonder selfie stick. Henk-Jan en Klazien in binnenstad PiranGewoon vragen, dan krijg je groepsfoto’s mooier en natuurlijker. Dat doen Klazien en ik ook aan Henriëtte. Via wat steegjes verlaten we de gang langs de hoger gelegen citadel en staan langs het waterfront. Deze volgen we tot we weer op het Tartiniplein staan. Presernovo nabrezje Piran 2We kijken in de kerk Della Madonna Denna Salute Kerk. Zonnebaden en zwemmen kan hier gewoon vanaf en op de boulevard. Zullen we de handdoeken ophalen uit de auto? Nee, er is geen schaduw. We gaan straks een ander strand met bomen opzoeken. Gezellige drukte verder op de terrassen. De Punta laat je de stad van de andere kant zien, met de markante voormalige vuurtoren als ijkpunt. In de marina liggen de vissersboten en plezierjachten te wachten. Presernovo nabrezje Piran 4Al met al een prachtige badplaats met een aantal interessante bezienswaardigheden. We zouden hier best een paar dagen in een appartement willen verblijven en genieten van de stad en het kraakheldere zeewater.
Er is nog meer te bezichtigen: de Sint Georgiuskerk, het Aquatic Divig Museum, een Aquarium en diverse galerieën.