Altar Boys – No Substitute

      No Comments on Altar Boys – No Substitute

In 1989 brachten de punkers van Altar Boys hun laatste album Forever Mercy uit, gevolgd door wat verzamelaars en opgepoetste versies van de oude albums Gut Level Music (1986) en Against the Grain (1987). Het drietal CD’s staat nog steeds keurig bij me thuis. Mike Stand deed nog wat solowerk, maar dat was het dan. Het bleef ruim twee decennia stil tot het voorjaar van 2018. Via een Kickstarter campagne onder de oudere jongeren die Jeff Crandall, Mark Robertson, Mike Stand en Steve Pannier nog konden herinneren werd het geld opgehaald om No Substitute mogelijk te maken. Het dozijn liedjes werd geschreven na de release van Forever Mercy, maar waren al die jaren op de plank blijven liggen.  Zet je de nieuwe plaat op, lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan, zo solide klinken de jongens en is Mike Stand nog bij stem. Rebel Rock blijft de drijfveer en er is No Substitute voor Gods liefde. Niks vage teksten of omhaal van woorden, gewoon recht voor de raap. Het tempo wel wat lager dan de rappe punk van weleer. Voor de video clip van Thousand Miles hebben de mannen slim een concertregistratie van ooit gekoppeld aan het geluidsspoor van de 2018 versie.

Gitaarrock als in Light of Freedom, History Comes Back to Haunt This World of Devotion is prima verzorgd. Wat rustiger materiaal is er in de vorm van The Kids Cry. Verder geen ballads of zoetsappigheid. Tot in Revolution of Love houden de mannen stand.

Photo walk Deventer by night

      No Comments on Photo walk Deventer by night

Met enige regelmaat organiseert Josette Veltman-de Greef een photo walk in de provincie Overijssel. De dankzij Ina van Zandwijk opgemerkte aankondiging in november een wandeling met camera’s door mijn geboorteplaats Deventer te gaan doen, zat al snel vol. Gelukkig krijg ik zaterdagavond 1 december 2018 een herkansing. Twee weken geleden was het erg koud, nu miezert het aanhoudend. Dat heeft z’n voordelen als je de glinstering van verlichting op de klinkerstraten in het oude stadscentrum wilt fotograferen, maar verplicht ook tot het meenemen van een plastic zak of hoes over de camera tijdens het meedragen. Een doek om de lenzen en body weer droog te vegen en waterdichte, warme kleding voor jezelf zijn deze herstavond geen overbodige luxe.

Skyline Deventer vanaf De WorpMet 12 andere liefhebbers van fotografie verzamel me ik na kwart over zes bij het IJsselhotel op De Worp in Deventer. We draaien wat warm – lees: ploeteren wat om statief goed uit te zetten en de handmatige camera-instellingen voor elkaar te krijgen – om de skyline van de Koekstad met de Grote of Lebuïnuskerk in het middelpunt er zo goed mogelijk vast te leggen.

Verlicht rendier op Grote Kerkhof bij Lebuïnuskerk DeventerHeel verleidelijk om zelf op pad te gaan, ik ken de mooie plekken hier. Het een groepsactiviteit en dus loop ik mee via de Nieuwe Markt naar het Grote Kerkhof, waar we het rendier bij de kerk en de kerstbal voor het stadhuis, maar ook de steegjes, de Engestraat en het straatdek op de foto zetten. Voor passanten te voet of op de fiets zijn we regelmatig gevaarlijk bezig, een dozijn fotografen met hun statief, geconcentreerd aan of op straat bezig.

Verlichting Brink Deventer 3Via de Vleeshouwerstraat naar de Kleine Overstraat. De paraplu’s van de zomer hebben plaatsgemaakt voor de kerstverlichting. Ik duik de Treurnietsgang en de Spijkerboorsteeg in voor extra plaatjes. Dan een lange tijd op de Brink, waar de oude bibliotheek, het Waaggebouw, Wilhelminafontein en de verlichte bomen in de aanhoudende regen ons toneel vormen.

Light painting op Brink DeventerJosette heeft een zaklamp meegenomen en voert voor ons diverse acts als light painter op. Met een sluitertijd van 30 seconden levert dat zwierige beelden op van het centrale stadsplein. Om weer op te warmen en het toilet te bezoeken, schuiven we aan op het buitenterras van De Buren van Schimmelpenninck. De eerste van twee batterijen is alweer helemaal leeg. Ik sla de foto’s vanavond in zowel RAW als JPG formaat op. Niet dat ik al veel ervaring met (na)bewerken van RAW foto’s heb, maar ik wil de mogelijkheid openhouden. In combinatie met Live view gebruiken voor het inschatten van wat en hoe op de foto komt, vreet dat stroom. Brildragend zijn in de avonduren is dan een minder handige bijkomstigheid. Ik blijf vegen.

Zicht vanuit Prinsenplaats op BergkerkpleinNa de pauze en batterijwissel lopen we door het Bergkwartier met photo shoots in de Roggestraat en Walstraat en op het Bergkerkplein met uitstapjes naar de Golstraat, Prinsenplaats en Bergstraat. De bochten in de straten de ‘berg’ op en af zijn fotogenieke hoekjes, net als de gevels in de Walstraat of de antiekwinkels daar. Helaas is de Grote Synagoge / Christelijk Gereformeerde Kerk, ‘onze’ kerk tot in mijn tienerjaren niet verlicht.

Tegen 22u vinden we het allemaal mooi geweest. Het droog houden van de lenzen wordt moeilijker en de electronica willen we niet door het overvloedige vocht beschadigen. Via de Rijkmanstraat en Zandpoort lopen we langs de Welle terug naar het pontje, dat ons weer naar de auto’s brengt. Een welbestede avond.

Bekijk ook:

 

Ter voorbereiding heb ik veel gehad aan onderstaande Zoom.nl video over de instellingen voor nachtfotografie.

Bezoek Tropenmuseum Amsterdam: clash van culturen vol vragen en inspiratie

Het in 1864 als Koloniaal Instituut gestichte Tropenmuseum staat in Amsterdam aan de Linnaeusstraat aan de rand van het Oosterpark. Het heeft een grote collectie etnografische artefacts uit (sub)tropische gebieden met de nadruk op onze voormalige koloniën Suriname, Nederlandse Antillen en Indonesië. Buitenzijde Tropenmuseum AmsterdamIk was er al enkele keren op bijvoorbeeld Wandelen buiiten de binnenstad van Amsterdam aan voorbijgegaan en een bezoek op m’n to-do lijst gezet. De tentoonstelling Cool Japan die de afgelopen weken in de treinreclame werd getoond, was de prikkel om deze vrijdag af te reizen naar de hoofdstad en vlak na 10u binnen te wandelen.

Cool Japan

Campagnebeeld Cool Japan expositie Tropenmuseum AmsterdamDoor de receptioniste aangeraden direct de lift naar boven te pakken, sta ik in mum van tijd oog in oog met het vier meter hoge schilderij Uki-Uki van Matsuura Hiroyuki, gevolgd door video’s van Japanse tekenfilms en een schijf vol bekende stripfiguren. Meteen leuk om te zien is, dat het museum jonge gezinnen trekt. Buggy’s met jong kroost zijn geen uitzondering, een compliment alvast voor de vormgevers en curatoren. De tot in september 2019 getoonde werken geven verschillende aspecten van de fascinatie voor de Japanse beeldtaal weer en de invloed in de niet-Japanse strips, tekenfilms, mode en zelfs ouderenzorg.

Kleding om in de huid van je striphelden te kruipen Cool Japan expositie Tropenmuseum AmsterdamZo zijn er de strijders (ninja’s, samoerai), demonen en Japanse horrorfilms, maar ook de kawaii (‘schattig’) cultuur (denk aan Hello Kitty en in zoete kleuren uitgedoste meisjes die nog even niet volwassen willen worden). De volgende keer dat je in de Efteling Langnek ziet, denk je aan zijn Japanse wortels. In gesprek met robot Cool Japan expositie Tropenmuseum AmsterdamIk ga in gesprek – helaas nog met luisteren en vervolgens knoppen indrukken – met robot Pepper. Of ik bang ben voor een overname van de wereld door robots, verliefd zou kunnen worden op een robot of vind dat oudjes gebaat zijn bij een ‘bezield’ apparaat, dat met ze kletst tijdens de lange dagen in een verpleeghuis.

Sexy Robot Cool Japan expositie Tropenmuseum AmsterdamEr is aandacht voor Cosplay (costume play), met kostuums in de huid van je favorieten stripheld(in) kruipen en festivals (ik dacht meteen terug aan het Festa Dell” Unicorono in Vinci in 2016) en fandagen gebruiken om je voorliefde te tonen. In het Japans heet dat otaku. Gedurfd is de aandacht voor hentai strips, pornografisch getinte manga en anime fantasieën en vormgegeven lustobjecten. Jonge vader met meisje in buggy schuifelt voorbij: “Hier ben jij nog te jong voor.” Evengoed wordt een antwoord gezocht op de vraag wat nu typisch Japans design is. Juist Nederlandse ontwerpers geven er met meubels en gebruiksvoorwerpen invulling aan.

Manga strip lezen Cool Japan expositie Tropenmuseum AmsterdamAls je wilt kun je manga strips lezen op een heerlijke sofa met uitzicht op een groot videoscherm met J Pop hits.

Zo kan je dag voorbijvliegen, vergetend dat dit maar één van de vele tentoonstellingen in het museum is.

Bitter Chocolate Stories en heden van het slavernijverleden

Bitter Chocolate Stories expositie Tropenmuseum Amsterdam 2Zo’n 60% van de cacao wordt geproduceerd in Ghana en Ivoorkust, nog veel te vaak met inzet van gedwongen kinderarbeid. Waar elders in het museum aandacht gevraagd wordt voor het heden van het slavernijverleden, vertellen 15 kinderen uit de beide Afrikaanse landen in Bitter Chocolate Stories confronterend hun relaas met foto’s en video’s. Uiterst actueel met de initiatieven van bijvoorbeeld Tony’s Chocolonely, pijlsnijl gegroeid tot Nederlands grootste chocolademerk om samen te komen tot 100% slaafvrije chocolade. Hoe weerbarstig de werkelijkheid, stond deze week in een interview met de directeur in het Financiele Dagblad: “Het is erger dan het ooit was met de illegale arbeid. Het gekke is, en daar zit ook mijn irritatie, is dat de bedrijven zichzelf een inspanningsverplichting opleggen en geen resultaatverplichting.”

Zo claimden christenen met een beroep op de Bijbel – de Afrikaan zou afstammen van Noachs zoon Cham (en niet Sem) en ‘dus’ een tweederangs wereldburger zijn. Andere protestantse predikers ageerden al sinds begin 17e eeuw tegen de slavenhandel, dezelfde Bijbel lezend. In de tentoonstelling kun je op een interactieve kaart kijken naar naar sporen van het slavernijverleden. Ik heb ingezoomd op Groningen. Borg Verhildersum in Leens herbergt de rijkdommen die met slavenhandel zijn verkregen. Rol Hotel de Doelen Groningen in strijd tegen slavernijGrand Hotel De Doelen aan de Grote Markt in Stad was het toneel van protesten tegen de slavernij, terwijl Landgoed Nienoord bij Leek gedijde bij deze handel. Helden en anti-helden in deze nog altijd niet afgesloten pagina’s (vaderlandse) geschiedenis worden met korte biografieën getoond.

Bij John Newton, de schrijver van Amazing Grace, prikkelde het me om thuis weer even verder te kijken. In de gepopulariseerde versie van zijn levensverhaal, onder meer met de musical, is hij één van de voorvechters van afschaffing van slavernij. In werkelijkheid ging hij na zijn redding op volle zee (nota bene op een slavenschip) – directe aanleiding om de hymne te schrijven – door met slavenhandel en nam er pas 34 jaar na dato (!) afstand van.

De schoenen van hoofdpiet Erik van Muiswinkel in Tropenmuseum AmsterdamErik van Muiswinkel was achttien jaar de hoofdpiet (“Ik hield van die rol!”) . Is hij louter gestopt om af te rekenen met het slavernijverleden? Zijn ‘pietenschoenen’ belandden in het museum. Een opvallend Afrikaans design. Ze hadden zo bij één van de modellen in African Fashion Cities gepast. Hoe hardnekkig blijven we zelf goedkope chocolade eten en kleding kopen, waarvan we dondersgoed weten dat er (kind)slaven aan te pas komen? Hoe wil je het uitbuiten van Oosteuropeanen in onze landbouw en groententeelt noemen?

African Fashion Cities

Fashion Cities Africa expositie Tropenmuseum Amsterdam 4In de tentoonstelling African Fashion Cities wordt de actuele mode uit bijvoorbeeld Johannesburg, Casablanca, Lagos en Nairobi getoond. Lokale accenten en stoffen, boeiende ontwerpen, een genot voor het oog, Om de hoek het beroep op je geweten. T-shirts expositie Tropenmuseum AmsterdamEen opstelling met mensen in gescheurde en gerafelde t-shirts. Onze tweedehandsklediing, toch een expressie van tweederangsburgers, of is het een protest of zelfs statement? Waxprints Fashion Cities Africa expositie Tropenmuseum AmsterdamEen andere hoek om, en je vergaapt je aan wax print doeken. Katoen uit Aziatische landen die in Nederland met op batik geïnspireerde wax prints worden voorzien en eerste- dan wel tweedehands worden verkocht als kleding in Afrika, het beeld oproepend van ‘typisch Afrikaans’. Nee dus.

Een blik in de voormalige koloniën

Mensen in hun Indonesische setting expositie Tropenmuseum AmsterdamTropenmuseum wil een museum over mensen zijn. Antropologie, expeditiereizen en overheersing hebben een schat aan informatie en voorwerpen opgeleverd. Herhaaldelijk spant het museum zich in op op informatiepanelen de herkomst aan te geven. Roofgoed ligt nu eenmaal gevoelig. We zien zendelingen en handelaren in hun tropische stekkie, het verschil tussen schilderijen voor een Nederlands publiek en de getekende verhaallijn van de lokale bevolking. Tempels uit Indonesië Tropenmuseum AmsterdamInstrumenten om schedelomvang en afstand tussen ogen te meten, voorouderverering en strijdwapens zijn er, maar ook het rariteitenkabinet en de diverse pogingen om via beschaving (onderwijs, huisvesting, infrastructuur) de betreffende landen te ontwikkelen.

Wat mezelf vóór het bezoek al intrigeerde was hoe een klein land als Nederland zo’n enorm land als Indonesië heeft kunnen onderdrukken en waarom we zo weinig sporen van de godsdienst van het merendeel van de lokale bevolking, de Islam, terugzien, en hoe ons – voornamelijk christelijke – antwoord in die context was. Het museum geeft antwoorden: niet teveel reuring in de moslimgemeenschap veroorzaken en de missie vooral richten op de oudere godsdiensten als hindoeïsme en boeddhisme.

Van wie is cultuur?

Sneeuwscooter Tropenmuseum AmsterdamWat doet een sneeuwscooter in dit museum? Wat gebeurt er met cultuur als de poolkappen smelten? Wat neem je mee en zou je willen overdragen aan een volgende generatie?

Religieuze symbolen Tropenmuseum AmsterdamKun je God(en) mixen? Jörgen Raymann meent van wel en heeft een bonte verzameling symbolen van de wereldgodsdiensten in en aan zijn huis om elke gast iets van zijn/haar godsdienst te laten herkennen. Mag je cultuurelementen van anderen klakkeloos overnemen? Vinden we Katy Perry in Dark Horse een indianentooi of in 2013 als geisha in een kimono diefstal, of zelfs racisme? Madonna met een kruis nodeloos rooms-katholieken beledigen? Bestaat blanke hip-hop? Zou een regenboog- roetveegpiet de gedachte aan een slaaf doen vergeten?

Lees meer in bijvoorbeeld:

Wat bezielt Japanse volwassenen om anno 2018 door de straten te trekken met een enorme fallus op een draagbaar als vruchtbaarheidscultus tijdens het jaarlijkse Kanamara Matsuri? Geen heden zonder het verleden en om cultuurelementen te begrijpen moet je verder kijken dan je penis neus lang is. Daarbij wil het Tropenmuseum helpen.

Kunst inspireert: Art Rocks
Roy Wildboy in Tropenmuseum Amsterdam - vriendschapIk heb geluk vandaag. Deze vrijdagmiddag is Art Rocks in het Tropenmuseum. Een soort popronde, maar dan rond inspirerende kunstwerken. Artiesten en bands zijn gevraagd om bij een museumstuk een liedje of andere compositie te maken en live uit te voeren. In de loop van een paar weken worden allerhande musea van Maastricht tot Assen en Amsterdam tot Arnhem aangedaan. De finale, na beoordeling door een jury, is in Paradiso Amsterdam.

De twee rappers van Double Lyrical en The Steady Itch hebben inspiratie gehaald uit Madonna (after Omomá & Céline) van kunstenaar Roy Villevoye. Jezekiah neemt ons mee op zijn loop station en synthesizer in de vragen hoe het zit met de Wafrica kimono van voormalig landgenoot Serge Mouangue beneden in de Lichthal. Is het Afrikaans, Nederlands, of toch typisch Japans?

Art Rocks in Tropenmuseum Amsterdam 4Tenslotte een soundscape door Luxxx met een ijsbeerjager en kou rond de Jongensbroek van ijsberenbont van Inuit.

Helaas ontbreekt me de tijd om alle acht bijdragen te beluisteren. Wel vind ik dit een geweldig initiatief om kunstvormen bij elkaar te brengen en eigen antwoorden op vragen te zoeken. Na ruim drie uur binnen geweest te zijn, stap ik voldaan de buitenlucht in, terug naar station Amsterdam Muiderpoort. Plannen om nog andere musea in de buurt aan te doen, heb ik al laten varen. Het is goed zo.

Beeldtalen in Flehite en Mondriaanhuis Amersfoort en Museum Hilversum

vrijdag 30 november staat al een tijdje geblokt voor museabezoek. De 40-urige werkweek heb ik er van maandag t/m donderdag al opzitten, dus ios het goed de gedachten te verzetten, niet achter een laptop te zitten en op stap te gaan. Amersfoort en Hilversum zijn aan de beurt. Onbedoeld kan ik de drie musea verbinden als expressies van beeldtalen.

Salon ’18 Amersfoort

Rietveldpaviljoen Zonnehof AmersfoortMuseum Flehite heeft een tijdelijk onderkomen in het Rietveldpaviljoen. Als ik even na 11u binnenstap, ben ik de enige bezoeker. Tot en met 6 januari 2019 is hier de tentoonstelling Salon ’18 / Amersfoort – Utrecht met actuele kunstwerken te zien. Curatoren van Kunsthale KAdE, Museum Flehite en gastcurator Carolien de Boer van gemeente Utrecht verzamelde van tientallen kunstenaars uit de regio videokunst, installaties, sculpturen, foto’s en schilderijen.

Voor Salon ’18 / Amersfoort – Utrecht lieten zij zich inspireren door de Parijse Salon die sinds de 17de eeuw de werken van de afgestudeerden van de École des Beaux-Arts exposeerde. Ook de Summer Exhibition van de Royal Academy die dit jaar haar 250ste editie beleefde, diende als voorbeeld voor de Utrechtse en Amersfoortse versie. Denk aan The Invention reclamecampagne van Heineken van de Wereldtentoonstelling. Net als nu was ‘moderne kunst’ een serie verrassingen, soms afzichtelijk, soms prikkelend of gewoon mooi. toonde.

Installatie scherven brengen geluk in Rietveldpaviljoen Salon 18De video’s met scherven van een schotel die met draadjes aan elkaar zitten en een spel opvoeren van aantrekken en afstoten en die met stills van steeds verder gescheurde papieren die vervolgens beschilderd worden, vallen voor mij in de laatste categorie. Ook de fijnzinnige koperfiguren op verwarmingsbuizen en het schilderij Black Car, waarin de kunst van het weglaten goed is uitgewerkt, kan me bekoren. Ik heb niets met veel van de andere tentoongestelde werken. De diversiteit geeft keuzemogelijkheden.

Het Rietveldpaviljoen
Overzicht tentoonstelling Salon 18 in Rietveldpaviljoen AmersfoortHet Rietveldpaviljoen aan het Zonnehof, net buiten de Stadsring dateert uit 1959 en is een van de belangrijkste latere werken van architect Gerrit Rietveld (1888-1964). Rietveld ontwierp het gebouw destijds als tentoonstellingsruimte en meer dan vijftig jaar was het dit hét centrum voor moderne kunst in Amersfoort. Op de begane grond zijn maquettes en getekende ontwerpen voor andere creaties van Rietveld zoals die in het Arnhemse Sonsbeek (herbouwd in het Kröller-Müllermuseum) te zien. Al met al ben ik drie kwartier binnen. Groot is het pand nu eenmaal niet.

Mondriaanhuis

Kennismaken met evolutie in schilderijen en muziek Piet Mondriaanhuis Amersfoort 2Ik heb tijd over en dus wandel ik naar het Mondriaanhuis aan de Kortegracht. Ik ben nog niet eerder in het geboortehuis van Piet Mondriaan geweest, wel ken ik de collectie Mondriaans in onder meer het Gemeentemuseum in Den Haag en het al genoemde Kröller-Müllermuseum.

Atelier Piet Mondriaan in Parijs 1In zes ruimtes maak ik kennis met het leven en werk van de kunstenaar. Er is een inpandig 1:1 nagemaakte Parijse atelier, een zaal met zijn vroege werk – nog erg donker eind 19e eeuwse stemmige landschappen en aangrenzend een gang door zijn persoonlijke leven in Amersfoort, Winterswijk, Amsterdam en Parijs. Eigentijds vormgegeven zijn de twee video-installaties, waarmee het museum prijzen heeft gewonnen. In ruimte 1 krijg je op in blokjespatroon opgehangen beeldschermen de evolutie in Mondriaans beeldtaal te zien, vergezelgd van de muziek uit de betreffende jaren, natuurlijk culminerend in Victory Boogie Woogie met jazz muziek in 1944.

Video Mondriaanhuis AmersfoortDe andere installatie is een feestelijke 3D projectie van de jaren in New York met dit meesterwerk als leidraad voorzien van muziek. Zo beschouwd is Victory Boogie Woogie een fuifnummer!

Mondriaanhuis Amersfoort buitenzijdeDe tijdelijke expositieruimte is gevuld met Reflectie, papierreliëfs en sculpturen in glas en brons van Herman Coppus te zien. Coppus sluit aan, waar Mondriaan gestopt is. Constructivisme is Coppus’ inspiratiebron voor een geheel eigen beeldtaal met uitgesproken aandacht voor kleur, ritme en lichtwerking. Echt razend knap hoe hoe de reliëfs en herhalende 3D vormen zijn gemaakt en het licht kan spelen op de gekleurde vlakken en strepen aan zij- of achterkant. Tot en met 10 maart 2019 is de eerste museale presentatie van deze al twintig jaar actieve kunstenaar te zien.

Museum Hilversum: Carla van de Puttelaar – Stillness

Museum Hilversum buitenzijdeNog tot en met 9 december toont het Museum Hilversum foto’s en video’s van Carla van de Puttelaar (1967). Museumkaart organiseerde onder meer deze vrijdagmiddag voor 25 kaarthouders een rondleiding met museumdirecteur Stef van Breugel als gids. Waar in het voormalige Raadhuis aan de Kerkbrink eerder het Goois Museum gevestigd was met lokale cultuurhistorische collecties, is het roer na een tijdje op architectuur gezeten te hebben om naar fotografie en videokunst voor kleine gezelschappen, waar Beeld en Geluid op het Mediapark het grote publiek kan bedienen met brede en heel eigentijdse thema’s.

Eerder uitgezonden via Facebook en Youtube is onderstaande live rondleiding door Carla van de Puttelaar zelf door de tentoonstelling.

Informatie bij tentoonstelling Stillness van Carla van de PuttelaarHoe indrukwekkend de naakte jonge vrouwen en tulpen aan het einde van hun bloeitijd in de foto’s en video’s zijn, mèt uitleg erbij ‘zie’ je meer. Stef neemt ons mee in de werkwijze van Van de Puttelaar, Fascinatie met jonge vrouwen, onbeantwoord laten van de vraag waarom ze geen jonge mannen of juist ouderen portretteert, gebruikmaken van natuurlijk licht en de kwetsbaarheid en imperfecties van de au naturel meisjes laten zien. Van sproeten en moedervlekken tot een meisje dat aan automutilatie doet. Handen die elkaar voor het eerst verkennen – intiem zonder vulgair of direct seksueel getint – en handen die over het bovenlijf bewegen. Geweldige haardracht, nepbont, lakens en een zacht briesje als accessoires voor heel bijzondere beelden uit de afgelopen zeven jaar. Focus op voor- en achterlijf en de handen, in mindere mate de ogen.

De kunsthistorica kent haar klassiekers, de portretten van onze Hollandse meesters, en weet hoe ze haar ‘van de straat geplukte’ modellen moet componeren. Het sacrale spreekt uit de gekozen poses, licht en schaduw. Met dergelijke exposities zal ik nog vaker in Museum Hilversum gaan kijken.

Henk-Jan’s soundtrack to 2018: 21-30 November

A new batch to Henk-Jan’s soundtrack to 2018 in Spotify. A retrospective of the past ten days.

Wednesday 21 November: Kevin Max – The Listener

Kevin Max released the concept album Romeo Drive last week. Here’s The Listener.

Thursday 22 November:

Brooke Fraser released B Sides with demo and live versions of previously released songs, and a bunch of songs never released before. Here’s The Mantra of the Quaintrelle.

Friday 23 November: Mumford & Sons – Beloved

I picked Beloved from the brand new Delta album by Mumford & Sons for today.

Saturday 24 November: Futurecop! – Edge of the Universe

Today, I’m walking in the northern province of Groningen, at the edge of the country.

Sunday 25 November: Paperwhite – Count on You

A new track by Paperwhite.
https://twitter.com/paperwhitemusic/status/1063496189260283905

Monday 26 November: Thomas Azier – Nightrunner

Thomas Azier is back with Stray, the follow-up to Rouge (2017).

Tuesday 27 November: Mutemath – Voice in the Silence

Smooth electronica and voices. Welcome back, Mutemath! Paul Meany shows the making of in the official music video. Voice In The Silence EP Out: 12/5/18

Wednesday 28 November: Luna Wave – UltraVioletEverything

Thanks to Leon van Wijngaarden for recommending this electropop tune. Luna Wave is a collaboration between Aaron Sprinkle and Jessie Marie Villa.

Thursday 29 November: Gary Numan – Cars (Live at Brixton Academy)

It’s #throwbackthursday with new wave / synth pop veteran Gary Numan.

Fridayday 30 November: Cliff Richard – Everything That I Am

Yes, sir Cliff Richard (77) still can sing! Everything That I Am was taken from his new album Rise Up.