Nidhi Dalmia – Harp

      No Comments on Nidhi Dalmia – Harp

harp bookIn his first novel, Harp, Nidhi Dalmia, takes his reader to the late 60’s. Ashok, an Indian guy is raised to follow his father’s path in managing a Dehli dairy corporation. Ashok has favored the chance to be trained at and exposed to dairy businesses throughout the world. Compared to the then developing third world country of India, Ashok imagines the West to be a magical place. There’s so much music, films, books, thinking, movements coming from there. The West, especially Europe is the place where things are happening.

Harp follows Ashok in his coming of age, understanding management principles and yearning for love. Having met and dated several girls in Europe, he ends up with the Polish Lauren for whom music is the ultimate calling. To add to the complexity there’s Arapna, an Indian girl also thinking of Ashok as the ideal husband, but trading India for the U.S. Harp blends the love for music, literature, the clash of generations, value of work and love, and personal identity, set in the late 60’s, early 70’s of the 20th century.

Will tradition win, and Arapna and Ashok finish the novel as love couple? Will Lauren and Ashok overcome their resistance to leaving their home turf, sacrifice for love and end up either in Poland, India or somewhere in between as compromise? Or is Harp a tragedy with an abundance of fatalism and naturalism with only losers in the end?

Dalmia has put a lot of couleur locale in this novel using expressions in several languages (a glossary is included), lyrics from songs belonging to the era. The author repeats himself often, and at times it’s not at all clear whether the story’s still in the 60’s or 70’s, since time lapses are made to the 80’s or even more contemporary situations. Mentioning management principles or techniques without explanation is another weak point in the book. Not all readers will be familiar with JIT, SWOT, and TQM. Despite these remarks, I was hooked to the end and praise Dalmia for the harmony looked after in Harp.

About the author
Nidhi Dalmia is an alumnus of St Stephen’s College in Delhi and pursued his post-graduate education at Oxford University. Thereafter, he graduated from the Sorbonne and Management education at Harvard Business School. Born into one of India’s oldest industrialist families, he was brought up surrounded by a business and industry culture since childhood. However, it is the spiritual environment prevalent in his home, where Vedas, Upanishads were a part of his home schooling, that Nidhi most cherishes.

A member of several prestigious professional bodies, Nidhi has received extensive professional training across the world. His professional life exposed him to diverse business responsibilities, especially in the manufacturing sector.

He is a sports enthusiast — from tennis, swimming to chess. Nidhi also traveling Western pop music, Indian and Western classical music and playing the piano. He divides his time between Delhi and Paris.

The author provided me a free review copy in exchange for my personal, unbiased review upon reading.

Eisley – I’m Only Dreaming

De opvolger van Currents (2013), I’m Only Dreaming was mijn eerste kennismaking met Eisley, een rockband uit Tyler, Texas die toch alweer 20 jaar actief is. Vorig jaar verlieten Stacy King en Chauntelle D’Agostino de band, waar hun zus Sherri DuPree de kenmerkende vocalen verzorgt. De plaat heeft alweer heel wat luisterbeurten erop zitten. Pakkende melodieën en een emotionele lading die spreekt uit de lifedesliedjes van Sherri en haar neef Garron DuPree voor echtgenoot Max Bemis en kinderen. De getalenteerde Will Yipp (onder meer mewithoutyou, The Fray) produceerde het elftal pop rock tracks.

Met opener Always Wrong is niks mis. Drijvende baslijnen, een interessante bridge en lekker tempo. “As the dust falls down, I usually give up so easily / I let my head hang down before I even see / A truth that’s plain as day, staring back at me / I’m a defeatist but I don’t have to be”Defeatist in mid-tempo, maar ook het snellere My Best Friend en You Are Mine doen me denken aan Riki Michele die met haar sopraan ook een liedje kan voorttrekken. Zelf noemt de band Sunny Day Real Estate als inspiratiebron. 80’s rock in A Song for the Birds leidt naar het met electronica opgevulde, dromerige Sparking. “My love for you, don’t ever doubt / You fill my heart, so sing it out / While we keep moving forwards / This is a song for the birds”. Een akoestisch rustpunt is Rabbit Hole. De zorgende moeder bij nacht en ontij in Louder than a Lion: “Cause I’m louder than a lion / My hands wipe out the ghosts / I’m brighter than a diamond / My light will shine the most”.

Lekker voortgaande rock in When You Fall. Laat je bij Snowfall verrassen. Pas na 2 minuten komt de band langszij, waar een harp de ijle zang van DuPree begeleiden in de eerste helft. “As we watch the snow fall down, down / I am so far away from you now”. Het mid-tempo Brightest Fire sluit af. Fraai werk, eentje om nog vaker te draaien.

Memorable songs of 11-20 March

In 2016 I beat the HotSpotify 366 challenge, for which I added one special song each day to a Spotify playlist, I had too much to leave it there. As follow-up I created Henk-Jan’s soundtrack to 2017 in Spotify. A memorable song each day.

Saturday, 11 March: Betty Who – You Can Cry Tomorrow

If you try to mitigate all risks, you miss the adventure of life. You can cry tomorrow, if you need to. A lovely song to walk to by Betty Who, suggested by EQMusic blog. Last year I featured this vocalist because of her cover of Donna Lewis‘s I Love You Always Forever.

Sunday, 12 March: ionnalee – Samaritan

Last Friday iamamiwhoami singer Jonna Lee debuted with Samaritan. The videoclip that comes along is a 8 minute concept movie.

Monday, 13 March: Acceptance – When I Was Cursed

Former Anberlin‘s singer Christian has also a new band: the one he left before joining Anberlin. Welcome back Acceptance. Here’s a rather danceable track from the rock album Colliding By Design.

Tuesday, 14 March: Miriam Tamar – Who We

Miriam Tamar mixes musical styles as easy as I am doing while listening.

Wednesday, 15 March: Mitch Malloy featuring Van Halen – It’s The Right Time

Glamrock isn’t dead at all. Van Halen is back on this brand new single, a collaboration with Mitch Malloy.

Thursday, 16 March: Bowling for Soup – Belgium

Today, I’m traveling south again for a whole day in Brussels, Belgium. Bowling for Soup sings about a bed made for two. Well, actually that one is in Balkbrug, at the very end of the day. There’s no place like home.

Friday 17 March: Over The Rhine – If I’m Drowning

I don’t have any expectation getting to hear this legendary alt pop song tonight. Over The Rhine‘s If I’m Drowning, to which images and memories are attached of a soaking wet audience in front of Flevofestival‘s main stage in 1992. Tonight Over The Rhine plays a gig in café De Amer in Amen. Meet me at the edge of the world in a small village in Drenthe.

Saturday, 18 March: Fatboy Slim – Where U Iz

Last week I picked up this new track by Fatboy Slim. Such a great funk track to synchronize your walking pace to 😉

Sunday, 19 March: Grimes – Realti

Sticky melody in this smooth synth pop track by Grimes, the artistic outlet of Claire Elise Boucher, a Canadian singer / songwriter / producer.

Monday, 20 March: Savoir Adore featuring Paperwhite – Too Late

A fine synth pop track to kick off this work week by Savoir Adore featuring Paperwhite. Too Late to let you go.

Intiem concert Over the Rhine met ballen: Amen!

Als ik het rijtje shows bekijk die het Amerikaanse koppel Over the Rhine de komende dagen afwerkt, zit er niet één zo’n intieme, kneuterige, locatie bij als café De Amer in het Drentse Amen, de eerste avond uit deze Europese tournee. Paradiso Amsterdam, 013 Tilburg, TivoliVredenburg Utrecht en Oosterpoort Groningen zijn toch van een ander kaliber, de Doopsgezinde Kerk in Middelburg is anders, hoewel je bij Amen denkt aan de instemming van een gemeente op wat er gezegd, gepreekt of getuigd wordt. In november 2015 waren Linford Detweiler en zijn vrouw Karen Bergquist ook in het uit 1916 stammende café in een vormalige boerderij. Zelf viste ik toen achter het net voor een kaartje en week uit naar Lage Vuursche. In februari 2016 was ik voor het eerst in dit café, toen voor Martyn Joseph. Nu rijd ik samen met Hans & Diana uit Balkbrug naar midden-Drenthe terug om tegen cash betaling van €17,50 (PINnen kan hier niet) mijn naam op de papieren presentielijst te laten afvinken, een drankmuntje a €2,20 te kopen en plaats te nemen op een van de weinige nog niet bezette stoelen in de uitverkochte zaal. De telefoons moeten het liefst uit om niet te storen op de geluidsinstallatie, hoewel er in het geheel geen mobiel netwerk beschikbaar is in Amen. Smartphone in de zak, ogen en oren open.

Concert Over the Rhine Amen 2Born van Drunkard’s Prayer is de opener. “…Put your elbows on the table. I’ll listen long as I am able. There’s nowhere I’d rather be. Secret fears, the supernatural. Thank God for this new laughter. Thank God the joke’s on me.” Meet me at the Edge of the World, de Nowhere Farm van het duo, op een uur rijden van Cincinatti, Ohio is zo’n plaats. De bezoekers uit het westen van Nederland die vanavond de auto hebben gepakt, zullen zo ook over het achter voormalig Kamp Westerbork liggende Amen denken. Wakker worden van de vogels is toch heel wat anders dan sirenes en auto-alarminstallaties in de stad waarvan de wijk Over the Rhine de naamgever van de band is. Dan liever de verwondering over het verloop van het licht in de loop van de dag rond de boerderij, bezongen in Favorite Time of Light.

Donald Trump zien de twee duidelijk niet zitten als president. Diverse keren tijdens het concert bieden ze ons excuses aan, wijzen op de rijke geschiedenis van Europa en stellen dat Amerika qua staatsinrichting, omgang met de eigen burgers en internationale betrekkingen in vergelijking met het volwassen Europa nog een jonge puber is die veel moet leren. Dan liever knipogen met volle instemming van het in deze stal bijeengebrachte publiek: stuur wat singer/songwriters naar het Witte Huis om het land te besturen. If a Song Could Be President van The Trumpet Child.

Via het Twitter account van de band is een huwelijk ontstaan. De daaruit voortgekomen tweeling blijkt geïnspireerd door Trouble. Oppassen dus, als je je laat inschenken! Dat kan in de pauze – diverse bieren van de tap of de Maallust brouwsels uit Veenhuizen, maar natuurlijk staat ook op de deel de pan met gehaktballen, mosterd en een stapel borden klaar voor de liefhebbers van deze bij elk concert geserveerde lekkernij. Zelf houd ik het als Bob bij bitter lemon en koop de nieuwe dubbel CD Live From the Edge of the World. De eigen website van de band vermeldt deze dubbelaar nog niet eens. Voor het Let’s Make Some Records initiatief had ik me enkele weken geleden al wel als supporter aangemeld. De bespreking van LIve… houd je tegoed.

Concert Over the Rhine Amen 1De singer/songwriters dachten ooit dat er wel een eind zou komen aan hun muzikale reis en ze het gewone leven weer zouden oppakken. Detweiler ontdekte dat het singer / songwriter veel dichter bij het ‘gewone leven’ staat en wil voor geen goud terug. Karin houdt in deelnemers aan hun workshops liedjesschrijiven voor opmerkzaam te zijn voor wat er om je heen gebeurt. Maak aantekeningen, schrijf erover. Gedraag je als butterfly catcher en kijk wat voor tijdloze liedjes kunnen ontstaan! “Love me like a memory held too long. Like the need to feel some forgotten song. Kiss me to chills like there’s only me. Like it’s hard to kill the last cottonwood tree.” (Sacred Ground).

Linford op piano of gitaar, Karin op verschillende gitaren, waaronder een model uit 1932, net zo oud als haar moeder, of een geleend exemplaar als percussie instrument gebruikend. I’d Want You, Suitcase, All My Favorite People en Gonna Let My Soul Catch My Body glijden voorbij. Voor een deel van het publiek een eerste kennismaking, anderen volgen de band – net als ik – al de 25+ jaar. Afwisselend vertellen Linford en Karin veel over de achtergronden, zoals ook (net als in 2015) de lange intro op Only God Can Save Us Now het wel en wee in het verzorgingshuis. De in All My Favorite People verweven melodie van het gezang Leaning on the Everlasting Arms verzekert de luisteraar onuitgesproken “What have I to dread, what have I to fear, Leaning on the everlasting arms; I have blessed peace with my Lord so near, Leaning on the everlasting arms.” Wat zou je nog meer wensen?

Als het na de toegift All I Need Is Everything half elf geworden is, staan we voldaan op van het luisterconcert, waar artiesten en luisteraars elkaar op een kleine meter genaderd zijn en voorafgaand aan de beide speelhelften gewoon een zenuwzeikje in het toilet op de deel gedaan wordt. Over the Rhine voelde zich thuis tussen de Drentse boeren. Als iemand had gewild, konden de gronden rond de eigen Nowhere farm wel geruild worden. Het scheelt een schuldgevoel over een president. Over niet al te lange tijd terugkomen naar Nederland vind ik ook best. Dank aan Lucky Dice Music voor het mogelijk maken van deze tour.

Army of Bones – Army of Bones

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Na de ontmanteling van de Britse rockband Delirious? emigreerde gitarist Stu G naar de Verenigde Staten om er worship muziek te gaan maken. Zanger Martin Smith probeerde het eerst solo (God’s Great Dancefloor als bekendste wapenfeit, maar heeft in 2016 in Brighton een nieuwe band om zich heen verzamel met Reuben Harsant (drums), Henry Marsden (bas), Sarah Bird (toetsen) en haar echtegnoot Jonny Bird (gitaar). Een warm welkom aan Army of Bones. Na de single Break Away / River, dat vorig jaar verscheen, voegde ik de track al toe aan mijn afspeellijsten. Op 3 maart 2017 kwam het naamloze debuutalbum uit bij Bones Music Group. Sferische rock in opener Don’t Be Long, lekker meezingen in het met moddervette synthbass opgevulde Dead in the Water en het al genoemde Break Away geven een solide indruk, zonder een kopietje te zijn van Delirious?

“It’s easy to get lost at sea.” en dus is een paar armen om je heen best fijn, aldus End of Time. Verwacht ook niet het evangelische van Smith’s vorige band. Natuurlijk zijn er frasen als “See the writing on the wall” in Love Song for a City, een liedje Ecclesiastes, zonder de Daniël of Prediker uit te hangen. De Army of Bones houden het opener. Eerstgenoemde heeft trouwens electronica onder het power ballad arrangement. IJle zang in het fraaie Do You Love Me? Single waardig! Afsluiter The Day the Fire Went Out brengt nog eenmaal een prima meezinger, waar Smith Bonoesque klinkt. 10 boeiende tracks! Waar zien we het bottenleger live?