Adam Kucharski – The Rules of Contagion: Why Things Spread – and Why They Stop

Written and published at the dawn of the COVID-19 pandemic, Adam Kucharski’s book The Rules of Contagion: Why Things Spread – and Why They Stop had a unique momentum. The similarities between fake news, viruses like flu, SARS, and COVID-19, but also rumors and fairy tales are striking. Unlike you might expect, Kucharski doesn’t present an overarching theory or model to explain and possibly predict every single viral outbreak, regardless of its nature. “In outbreak analysis, the most significant moments aren’t the ones where we’re right. It’s those moments when we realize we’ve been wrong” concludes the author. Modelers have a saying: “If you’ve seen one pandemic, you’ve seen … one pandemic.” In numerous cases, Kucharski offers the underlying facts, background stories, and context. It ranges from the WannyCry computer virus to Zika, measles, and smallpox to the Cambridge Analytica manipulation of data and experiments at Facebook to present different timelines to different people.

Despite the uniqueness of every virus, stages and contagion patterns can be recognized and used in modeling. The author looks to past models like Darwin’s tree of life sketches and Ronald Ross’ groundbreaking research of the spread of malaria and draws from literature, computer science, physics, sociology, and behavioral sciences. This authoritative work offers readers means to understand what is happening today, from storming the Washington DC Capitol to the dangerous delta variant of COVID-19 to the many, many links in tweets that remain untouched.

About the author
Adam Kucharski is an Associate Professor and Sir Henry Dale Fellow in the Department of Infectious Disease Epidemiology at the London School of Hygiene & Tropical Medicine. His research uses mathematical and statistical models to understand disease outbreaks and the effects of social behavior and immunity on transmission and control.

From 2013–17, he held a Medical Research Council Career Development Award in Biostatistics. During 2014–15, he suspended his fellowship to work on analysis of the Ebola epidemic in West Africa, funded by the R2HC programme.

Gezien: Oliver Sacks – His Own Life (2019)

Dinsdagavond 24 augustus had ik het plan om Oliver Sacks: His Own Life (2019) te gaan bekijken in het Filmtheater Fraterhuis in Zwolle. E-ticket van €9,50 op zak, een half uur speling voor eten en wandelen. Een defecte trein op de weg terug vanaf Utrecht, na een dagdeel op kantoor na maanden thuiswerken, gooide roet in het eten. NS mag me geld terug bij vertraging vergoeden. ‘s Avonds kijk ik na verlaat avondeten alsnog de documentaire over het leven en werk van Oliver Sacks (1933-2015) op Picl voor €8,50.

In deze door Ric Burns geregisseerde documentaire vertelt de populaire neuroloog, wetenschapper en innemende hulpverlener over zijn leven. Uitzaaiingen van kanker zijn teruggekeerd en Sacks weet dat na zijn laatste boek, de tweede autobiografie On the Move (2015) hij zelf niet lang meer te leven heeft. Als jongen van 10, 11 jaar was hij door zijn ouders al gestimuleerd om foetussen te ontleden. Een hallucinerende, schizofrene broer Michael voedde Olivers empathie. Van een liefhebber van scheikunde en biologie , orde en stabiliteit, bracht het persoonlijk lijden een begaan zijn met mensen. Zijn coming-out op z’n 18e zorgde voor een crisis met z’n ouders, maar ook geremdheid om gevoelens in seksualiteit om te zetten. Let wel, in de jaren ’50 was het in Groot-Brittannië niet veilig om homoseksueel te zijn. Medische wetenschap en literatuur had z’n aandacht.

In juli 1960 komt de excentrieke hulpverlener en schrijver, verstokte verhalenverteller en geseculariseerde zoon uit een orthodox Joodse familie vanuit Groot-Brittannië naar Californië. na een stage bij Mount Zion Hospital in San Francisco. Afwijzing, drugsgebruik, zelfdestructie tekenen de vroege jaren ’60 van Oliver, een scherp contrast met zijn eveneens ontluikende medemenselijkheid. Na afstuderen aan UCLA in 1965 gaat hij naar New York. Eind 1965 ziet hij het licht, zoekt begin 1966 hulp bij een psychiater om clean te worden. Vrij van drugs is hij pas in 1967. In 1970 werd zijn eerste boek, Migraine gepubliceerd. Het ziekenhuis Beth Abraham in de Bronx aan de oostkust is 40 jaar zijn werkplek. De epidemische slaapziekte die veel Europeanen in de jaren 1920 had getroffen leidde tot experimenten met muziek en L-Dopa, in 1973 samen met Olivers moeder op schrift gesteld en in 1990 verfilmd in Awakenings en Musicophilia (2007).

Een eigen ongeluk in Noorwegen en vervreemding van zijn eigen been intrigeerde tien jaar en leidde tot Quickenings: a leg to stand on (1984). Patiënten met allerlei neurologische aandoeningen kregen in de jaren van persoonlijke omgang en beschreven casuïstiek van Oliver Sacks’ boeken een gezicht. Sacks is geen theoreticus, observeert en beschrijft, raakt zijn publiek. De relatie tussen tussen lichaam en geest, de biologische basis voor bewustzijn heeft hem jarenlang beziggehouden zonder het gevoel van verwondering te verliezen. Visuele ervaringen kregen hun weerslag in The Island of the Colorblind (1997), The Mind’s Eye (2010) en Hallucinations (2012). Acceptatie door collega’s kwam laat. Op z’n oude dag, vanaf 2008 krijgt Oliver dan toch nog een relatie met auteur Bill Hayes (1961). In februari 2015 zijn de uitzaaiingen in zijn lever geconstateerd. Op 30 augustus 2015 overlijdt hij. De tussendoor als His Own Life gefilmde interviews en in 2019 uitgebrachte productie vormen een sluitstuk, een eerbetoon aan een bijzondere man.

Switchfoot – interrobang

      No Comments on Switchfoot – interrobang

Met mondkapjes en handgel in de aanslag trokken de vijf mannen van Switchfoot eind 2020 de Sound City studio in Van Nuys, California in voor de opnames van hun 12e studioalbum, interrobang, de opvolger van Native Tongue (2019). Producer Tony Berg (Phoebe Bridgers, Andrew Bird, ooit sessiemuzikant voor bijvoorbeeld Debby Boone en afleveringen van The Muppet Show) daagde Jon Foreman, Tim Foreman, Chad Butler, Jerome Fontamillas en Drew Shirley behoorlijk uit om het beste uit zichzelf te halen. Opener Beloved heeft een ’60 smaakje net als de afsluiter Electricity. Lost ’cause een catchy rocksong voor op tournee is. In de aanloop naar de release op 20 augustus werden de singles Fluorescent, If I Were You, The Bones of Us en I Need You (To Be Wrong) uitgebracht. Polarisatie in de Amerikaanse samenleving en de pandemie vonden hun weg naar de teksten van If I Were You (“Yeah, but what if me and you/ Were in each other’s shoes/ Could we break through/ To somewhere different, somewhere new?/ ‘Cuz if you’re stuck with me, I guess I’m stuck with you/ Could we rise above the scars we put each other through”), al zijn licht en hoop, kernthema’s van het christelijk geloof niet ver weg, zij het niet duimendik er bovenop. “If only I could open my eyes, would the truth be what would set me free” klinkt het in Beloved.

Verrassingen zitten in de cello bij Fluorescent, dat textueel het perspectief van een mot aan de buitenzijde van een raam neemt: “How long, my fluorescent favorite?/ How long ’til you run out of light?/ A year, a month, a day, a night.” De cello keert terug in het walsende Wolves. Het tempo zit er flink in bij Splinter en zeker The Hard Way, waarin Foreman bekent te leren van fouten.

Sfeer en ruimte is er in het rustige Backwards in Time (wat zou het soms mooi zijn als we de klok zouden kunnen terugzetten). De verspreid uitgebrachte lead singles geven het idee het album al lang te kennen, maar dat geldt dus voor minder dan de helft van de elf liedjes. Petje af voor het vinden van hoekjes in de rockmuziek die je niet al platgetreden hebt.

27 Motivational Career Podcasts

      No Comments on 27 Motivational Career Podcasts

Within the past year, 34% of employees who left their previous job were in search of career development opportunities. Career podcasts are a great resource for building confidence and providing guidance when entering the job market at no cost to the listener.

I found a selection of 27 Top career podcasts for the tech industry, women in business, and ambitious millennials. It also provides tips for gaining a competitive advantage in today’s job market.

Gezien: Frida – Viva la Vida (2019)

Zondagmiddag 22 augustus 2021 was ik voor het eerst in lange tijd terug in Filmtheater Fraterhuis in Zwolle om samen met zo’n 15 andere mensen Frida – Viva la Vida (2019) te gaan bekijken. Vanaf 10 oktober 2021 heeft het Drents Museum in Assen een tentoonstelling Viva la Frida! over het leven en werk van de beroemdste Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo (1907-1954).

Eind juni bezocht ik de tentoonstelling A Love Revolution over Frida Kahlo & Diego Rivera in het COBRA museum in Amstelveen. Mooi dat deze documentaire van Giovanni Troilo ook in Nederlandse filmhuizen wordt vertoond.

Interviews met nazaten, curatoren van de aan Frida Kahlo gewijde musea, Museo Dolores Olmedo en Museo Frida Kahlo, een ex voto schilder, historische beelden en uitleg bij Kahlo’s meest bekende schilderijen kenmerken de productie die in de tijd begint met de amputatie van haar rechterbeen in 1953 – noodzakelijk na decennia eerder kinderverlamming te hebben opgelopen – en daarna vanaf haar vroege jeugd chronologisch het leven van de Mexicaanse volgt. Voor de visuals zijn drone beelden van de musea en huizen in Mexico City en Tehuantepec en de woeste, weidse landschappen van het land, plus omkleden, vluchten en in zichzelf gekeerde beelden van een actrice, plus de Italiaanse actrice Asia Argento als vertelster. Als je daarop focust, valt op hoeveel tijd eraan gespendeerd is. Veel schilderijen die ik in Amstelveen heb gezien, komen niet terug. Achtergrond en wellicht een interview met haar man Diego Rivera komt amper aan bod. Het lijden van Frida Kahlo en verwerking ervan in schilderijen is het hoofdbestanddeel. Het busongeluk in 1925 waardoor onder meer haar bekken beschadigd raakte, de twee miskramen, problemen met haar ruggengraat en dus verplicht zijn korsetten te dragen en haar amputatie van haar rechterbeen krijgen zo meer aandacht dan de belangstelling voor inheemse cultuur en kledij, haar revolutionaire ideeën of het politiek activisme, voor de laatste twee was juist in het COBRA museum veel aandacht.

Waar de museumdirecteur in Viva la Vida Kahlo geen icoon of feministe wil noemen en ook geen heilige, geeft ze later in de film wel aan te willen bidden om vergeving aan Sint Frida. De kortstondige relatie met Leon Trotski wordt wel aangehaald en bij haar crematie wordt in tekst aangegeven dat de communistische vlag op haar kist een fout was. Er zijn online diverse andere lezingen en meer achtergrondinformatie te vinden. Viva la Vida, de inscriptie op één van Frida’s laatste schilderijen, geeft volgens de makers van de documentaire haar motto weer: leve het leven in alle gebrokenheid.