Pronkjewailpad Noordroute als zesdaagse: Appingedam naar Groningen

Na een nachtrust tijdens de uren dat er minder verkeer op de randweg van Appingedam voorbij kwam en een prima ontbijt is het tijd voor de zesde en laatste dag op de Noordroute van het Pronkjewailpad. De schone taak om van Appingedam naar Groningen terug te komen. Als het niet meer gaat, kan ik vanaf Kolham de bus pakken. Voorlopig valt het me nog reuze mee hoe goed de voeten het houden. De kleine blaren zijn ‘bepleisterd’. Gewoon gaan. Ik merk hoe snel je weer in de flow bent.

Kameleon is aangemeerd in AppingedamTegenover de hangende keukens in het centrum van Appingedam ligt De Kameleon aangemeerd. Als kind heb ik alle ruim 50 boeken gelezen, gekocht en gekregen. Goede herinneringen aan deze jongensavonturen. Bij de voormalige strokartonfabriek De Eendracht stuit ik op een groepje dames dat aanstalten maakt om te gaan hardlopen. Ik kom ze bij de voor passerende schepen openstaande brug over het Eemskanaal weer achterop en krijg direct commentaar dat ik de pas er wel in heb. Onder het wachten praat ik wat met mensen om me heen. Ik heb me voorgenomen vandaag wat vrijer met de officiële route van het Pronkjewailpad om te gaan en zo het aantal kilometers acceptabel te houden. Dus even geen ommetje naar de Groeve om een digitale stempel bij een molen te scoren. Wel langs Blokstad en Laskwerd naar Steendam. In het Steendamsterbos – voor mijn gevoel gaat het Pronkjewailpad hier niet door – is een 1,2 of 2,3 kilometer lang kabouterpad aangelegd. Weet dus waar je (op) stapt.

Boten op het SchildmeerDan het Schildmeer waar het op zondagmorgen nog rustig is. Een enkeling ligt aan het strand. Er varen een paar boten en er zitten wat mensen in hun vakantiewoning aan het ontbijt als ik langs kom. Bij Golfclub Duurswold krijg ik naast een stempel koffie met cake aangeboden. In de openingsweek in 2018 kregen we een mini clinic pitch & putt aangeboden. Daar had ik vanochtend geen zin in; de koffiepauze bevalt wel goed. De Otter is gesloten. Wat is er toch aan de hand met de horeca in de provincie? Het is hoogzomer, midden in de vakantietijd?!

Zicht op knuppelpad Dannemeer in 't Roegwold 2Aan de app te zien, doen Rustpunt Wildemansheerd t Roegwold en ‘t Hemeltje van het echtpaar Fluks in Woudbloem, in 2018 beiden favoriet onder de Pronkjewailpad wandelaars, niet meer mee. Natuur om van te genieten. Het Knuppelpad is tijdens de Corona pandemie eenrichtingsverkeer geworden. Dat was me 6 september 2020 op het Langste Natuurpad van Nederland ook al opgevallen. Toen ben ik omgelopen. Nu ben ik eigenwijs en maak ik wel excuses naar de enkeling die me erop wijst. Helaas is de stempelkast bij de bank op een eilandje halverwege het vlonderpad over het Dannemeer volgestouwd met vuilnis. Op zich aardig van mensen om hun afval hier niet in het water of op het stukje land achter te laten. Voor de Pronkjewailpad wandelaars is het gewoon smerig en weer een post waar noodgedwongen digitaal gestempeld moet worden.

Welkom in Ae's WoudbloemVlak voor de entree naar het Natuurgebied Ae’s Woudbloem drink ik het voor gisteravond gekochte blik witbier op. Alcohol drinken tijdens het wandelen, zeker op warme dagen, doe ik normaal nooit. De verzorging gisteravond in Appingedam was zo goed dat het blik onbenut bleef. Voordat het bier lauw wordt genieten!

Op naar EcomotionsKomoot heb ik als leidraad vandaag door de natuur, daarbij rekening gehouden met de stempelposten onderweg. Ook die bij het bruggetje in het natuurgebied heeft geen stempel meer, helaas ook zo’n rode draad deze gang over de Noordroute. Er is dringend onderhoud nodig. Dagelijks stuur ik 1-3 maal een bericht naar de organisatie met de plekken waar stempels missen of posten niet meer bestaan. Het ruiterpad door het Kolhamsterbos parallel aan de Uiterdijk is nieuw voor me.

Een krijtbord wijst me de laatste paar honderd meter door het gras naar outdooor park en camping Ecomotion in Kolham. Daar word ik gastvrij ontvangen en voorzien van een stempel en tips hoe ik opnieuw een ruiterpad kan volgen en zo een dikke kilometer Hoofdweg kan vermijden. Prima, dan geen stempel bij Molen Enterprise. Beter voor m’n voeten.


Aardbevingsmonument langs A7 2Aan het fietspad langs de lange Hoofdweg naar Scharmer en Harkstede ontkom je toch niet. Ik heb het stuk intussen al zo vaak gewandeld, dat ik er niet meer ongerust van wordt. In Scharmer links, tussen de Borgmeren door. Halverwege de Herenlaan is een digitale stempelpost gecreëerd, dus even goed opletten om Scharmer zo ook te scoren. De Pronkjewailpad route is weer wat verlegd sinds 2018, maar ik ga nog een stuk verder parallel aan de A7. Het  in 2019 geplaatste Aardbevingsmonument komt in zicht. Dit kunstwerk dat ook ‘de baksteen’ of  ‘het andere monument’ (bij Slochteren is de middenberm van de A7 versierd met het kunstwerk Gasmolecule of het Slochter Molecuul) wordt genoemd heeft Karel Buskes ontworpen. De scheur in het kunstwerk symboliseert de nadelige gevolgen van de gaswinning. Diverse gastadressen hadden er deze week direct mee te maken met wisselwoningen een straat verderop, versterkingsmaatregelen aan het eigen huis of het wachten op vervangende woonruimte terwijl de eigen buurt in de komende jaren opnieuw wordt bebouwd met aardbevingsbestendige woningen.

Aanlegsteiger in Woldmeer MeerstadBij Break Out Grunopark haal ik de stempel voor Harkstede. Geen extra’s ofzo bij de receptie, dus stap ik door naar Meerstad. De stempel werd vanaf 2018 zo vaak gestolen uit de uitkijktoren bij het Woldmeer, dat de organisatie ervoor heeft gekozen de stempelpost bij de semi-bemande kiosk onder te brengen. Als ik me bij de kiosk tussen de badgasten meld, weten de dienstdoende mannen niets van een stempel en kennen ze het Pronkjewailpad niet. Ik baal flink, gun ze ook geen verkoop van een glas thee, stempel digitaal en maak dat ik wegkom. Inclusief tweemaal voorlopen ben ik hier te vaak geweest en greep ik elke keer mis. Niet goed voor je humeur. Ik neem daarom voor de afwisseling de Meeroeverslaan, niet het Oeverpad door de nieuwbouw en manoeuvreer over de Hoofdweg en Borgweg tussen de werkzaamheden aan een nieuwe ontsluitingsweg (vlug naar Ring en Stad) tussen Tersluis, Meerstad en de ten noorden van Engelbert in ontwikkeling zijnde woonwijk naar Ruischerbrug.

Interieur Stefanuskerk Noorddijk 1Ik ben wel moe, maar de voeten houden zich nog verrassend goed op al dit asfalt. Ik laat Lewenborg links liggen en ga door Noorddijk naar de Stefanuskerk. Warempel, die is open vanmiddag! Voor het eerst bekijk ik dit PKN kerkje van binnen. Buiten op een muurtje bij de poort pauzeer ik nog een keer. Dan een kilometer door de Kardingermaar, een moderne bomenlaan, rechts over het Dwarsdijkje langs de veenweiden naar Beijum om het Tijdpad westwaarts te volgen. Ik bel dochter Henriëtte of ze al thuis is. Ze is net klaar met werken bij de HEMA in de Herestraat en is enkele minuten na me op de Kremersheerd. Met 45km is dit de langste etappe geworden (ik wist het van tevoren). Een waardig sluitstuk van zes dagen door de provincie Groningen wandelen. Terug naar Balkbrug, Klazien die zes dagen zonder me heeft moeten en kunnen stellen, avondeten en rust.