Gezien: Frida – Viva la Vida (2019)

Zondagmiddag 22 augustus 2021 was ik voor het eerst in lange tijd terug in Filmtheater Fraterhuis in Zwolle om samen met zo’n 15 andere mensen Frida – Viva la Vida (2019) te gaan bekijken. Vanaf 10 oktober 2021 heeft het Drents Museum in Assen een tentoonstelling Viva la Frida! over het leven en werk van de beroemdste Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo (1907-1954).

Eind juni bezocht ik de tentoonstelling A Love Revolution over Frida Kahlo & Diego Rivera in het COBRA museum in Amstelveen. Mooi dat deze documentaire van Giovanni Troilo ook in Nederlandse filmhuizen wordt vertoond.

Interviews met nazaten, curatoren van de aan Frida Kahlo gewijde musea, Museo Dolores Olmedo en Museo Frida Kahlo, een ex voto schilder, historische beelden en uitleg bij Kahlo’s meest bekende schilderijen kenmerken de productie die in de tijd begint met de amputatie van haar rechterbeen in 1953 – noodzakelijk na decennia eerder kinderverlamming te hebben opgelopen – en daarna vanaf haar vroege jeugd chronologisch het leven van de Mexicaanse volgt. Voor de visuals zijn drone beelden van de musea en huizen in Mexico City en Tehuantepec en de woeste, weidse landschappen van het land, plus omkleden, vluchten en in zichzelf gekeerde beelden van een actrice, plus de Italiaanse actrice Asia Argento als vertelster. Als je daarop focust, valt op hoeveel tijd eraan gespendeerd is. Veel schilderijen die ik in Amstelveen heb gezien, komen niet terug. Achtergrond en wellicht een interview met haar man Diego Rivera komt amper aan bod. Het lijden van Frida Kahlo en verwerking ervan in schilderijen is het hoofdbestanddeel. Het busongeluk in 1925 waardoor onder meer haar bekken beschadigd raakte, de twee miskramen, problemen met haar ruggengraat en dus verplicht zijn korsetten te dragen en haar amputatie van haar rechterbeen krijgen zo meer aandacht dan de belangstelling voor inheemse cultuur en kledij, haar revolutionaire ideeën of het politiek activisme, voor de laatste twee was juist in het COBRA museum veel aandacht.

Waar de museumdirecteur in Viva la Vida Kahlo geen icoon of feministe wil noemen en ook geen heilige, geeft ze later in de film wel aan te willen bidden om vergeving aan Sint Frida. De kortstondige relatie met Leon Trotski wordt wel aangehaald en bij haar crematie wordt in tekst aangegeven dat de communistische vlag op haar kist een fout was. Er zijn online diverse andere lezingen en meer achtergrondinformatie te vinden. Viva la Vida, de inscriptie op één van Frida’s laatste schilderijen, geeft volgens de makers van de documentaire haar motto weer: leve het leven in alle gebrokenheid.