MercyMe – inhale (exhale)

inhale (exhale), het 12e studioalbum van de Amerikaanse band MercyMe, betekende voor Bart Millard c.s. bij de opnames in 2020 een mooie afleiding tijdens de COVID-19 pandemie. We hebben geen behoefte aan dagelijkse discussies over oorzaken en gevolgen van dit virus, maar mogen ons vastklampen aan het geloof in Christus. We zijn gezegend (Blessed), onderweg naar het zien van grootsere dingen (On Our Way, waarop Barts zoon Sam Wesley meezingt) en in de lead single Almost Home. “Let me be the first to say, I keep messing up as I go I keep getting in my own way but the difference is now I know. There’s something inside me that loves me no matter what (No matter what). What I do and go through is not who I am because that was so yesterday” klinkt het in gelikte So Yesterday. In gebrokenheid is ook een lichtpuntje te vinden (Bright Side of Broken).

In Brand New is oudgediende Gloria Gaynor (1943, bekend van bijvoorbeeld I Will Survive en Never Can Say Goodbye) van de partij. In de feel-good gospelsong A Little Love duetteert Gary LeVox (lid van het contemporary country trio Rascal Flatts) met Bart en bezingt de kracht van liefde om de wereld op te vrolijken. Ongemerkt ben ik muzikaal wel in een ander MercyMe tijdperk beland. De nadruk is veel meer op pop en gospel dan radiovriendelijke rock gaan liggen, al gaan en komen liedjes als Let Yourself Be Loved en Hurry Up and Wait. Met andere woorden, uitschieters zijn er niet of hebben nog veel luisterbeurten nodig om boven het maaiveld uit te gaan steken. Say I Won’t is de laatste single, andermaal een oproep aan vredestichters. Whiplash vind ik een ongepaste titel en beeldspraak om het wisselen tussen gedachten te verruilen voor een bestendige koers.

Het thema om te blijven ademhalen wordt geïllustreerd door de gestileerde longen op de albumhoes en inhale als opener en exhale slotnummer te gebruiken. Laten nu net de longen het bij een COVID-19 besmetting zwaar te verduren krijgen. Dan zie ik toch de makke van een christelijke band die te weinig (concreet) in hun teksten laten zien van de persoonlijke kwetsbaarheid en de effecten van de pandemie die ook bij de bandleden merkbaar moeten zijn. Mensen ervaren ook dagen die jij niet kunt verlichten met dooddoeners, overvloedige beeldspraak en stelligheden over jouw rotsvaste geloof.