Alleen samen krijgen we corona

De dag waarvan je wist dat die zou komen. 100% thuiswerken, zaterdag 13 maart geen treinreis in combinatie met een lange wandeling vanwege het slechte weer. Input voor het bron- en contactonderzoek dat beperkt blijft tot twee inwonende kinderen, één 6 VWO leerlinge met contacten en één HBO student die Saxion Hogeschool al maandenlang niet van dichtbij heeft gezien, wel op z’n werk in Zwolle contacten op afstand heeft, één man die ik zondag 14 maart buiten het Vechtdal College op afstand een poos gesproken heb, nota bene over verwantwoord gedrag en anderen niet in gevaar willen brengen. Na een beroerde nachtrust voelde ik me donderdag 18 maart gammel (koude rillingen, vermoeid), heb ik ‘s middags en begin van de avond wat extra slaap gepakt met welgeteld één paracetamol tegen de hoofdpijn.

Vrijdag opnieuw gammel (in de loop van de dag erger), maar nog steeds in staat te thuiswerken. Collega’s bij Rabobank schrokken van mijn antwoord hoe het ging. Tja, het zal doorgaans ook goed zijn. Pijn op de borst staat in het rijtje ernstige klachten dat me prikkelde om online mijn eerste testafspraak bij de GGD eind van de middag in Hoogeveen te maken. Klazien ontwikkelde inmiddels mildere klachten en regelde dat ze een minuut later ook in Hoogeveen terecht kon. Met Ron Wubs zou ik zaterdag van Winschoten naar Nieuwolda wandelen om deze etappe van het Pronkjewailpad Oost te openen. Ik waarschuw hem alvast dat ik waarschijnlijk in Balkbrug blijf. Dochter Henriëtte zou ik zaterdagmiddag uit Groningen meenemen naar huis, maar ook daar gaat een streep doorheen.

Zaterdag 20 maart
Screenshot_2021-03-20-09-09-58-944_com.yc.flagfit2Nachtrust verdeelde ik over ons waterbed, het bed van Henriëtte en de bank beneden. De pijn op de borst is echt benauwend. Het lukt tot één uur ‘s nachts amper plat op m’n rug te liggen en uren te slapen. Op de buik of zij liggen zijn geen alternatief, al lukt dat laatste beneden beter. Om kwart voor zes sta ik op om Ron Wubs de laatste stand door te geven. GGD testuitslag is binnen (vlot!): positief. Na het ontbijt en de krant bel ik met de huisartsenpost vanwege de pijn op de borst. De assistente van het St. Jansdal ziekenhuis doet echt haar best, herkent de klachten en heeft lang overleg met de arts. Pas als hersteltijd na beweging van kortademigheid verslechtert, moet ik terugbellen. Op zich zou het ‘vanzelf’ moeten overgaan en mag ik paracetamol slikken om de pijn te verminderen. SaturatiemeterZe beveelt het gebruik van een saturatiemeter aan. Eén van de buren heeft een saturatiemeter die we kunnen lenen. Ik meet 98% zuurstofopname in het bloed: niks mis mee. En dat mijn medische gegevens in limbo zijn, begrijp ik. Toen ik in 2015 met wondroos voor het eerst bij mijn eigen huisarts in Balkbrug kwam, stond ik niet eens in hun systeem.

Vandaag tellen we mee in de statistieken van positief geteste Nederlanders. Dat minister Grapperhaus van de oplopende cijfers (de grootste toename sinds januari) kortademig wordt, is een uitdrukking die ik enerzijds nu begrijp, anderzijds niet kan waarderen. Collega’s en contacten zijn geïnformeerd, de reacties zijn hartelijk. Menigeen wil wel boodschappen doen. Dinsdagavond bloedplasma doneren bij Sanquin lijkt me geen strak plan. De online coronatest gaat me dan toch verbieden om te komen.

De pijn op de borst houdt aan en hindert een slaapje tussen de middag. De kinderen schrikken als ze me weer de huiskamer in zien waggelen, pijn verbijtend en kortademig. Lezen en bankhangen staan op repeat vandaag. Slapen lukt ‘s avonds boven in de bedden niet, de pijn op de borst is weliswaar spoorloos, maar nu meldt zich een heftige pijn in de rechter onderrug, alsof iemand de ingewanden heeft omgeploegd. Beneden op de bank slaag ik erin ontspannen houdingen te vinden om in veel rukjes het tot half zeven zondagmorgen vol te houden.

Zondag 21 maart

Testuitslag - kom terugUitgerust? Nee, vermoeid, ja. De eerste trainingsdag projectmanagement die ik maandag namens Capgemini Academy voor Amsterdam UMC via Teams zou geven, ga ik afzeggen. Ik stuur de oudsten een update om te delen met de mensen in de samenkomst vanochtend. Marianne heeft zich gistermiddag in Ommen laten testen, maar de GGD kan niet bepalen of er sprake is van besmetting. Ze mag na de lunch nog een keer langskomen, nu in Hoogeveen.

Wandelen in thuisisolatieNa de lunch kriebelt het om te gaan wandelen, dan maar in de eigen tijd vanwege de thuisisolatie. Van hangen wordt niemand beter. Als ik na een kleine 18 minuten rondjes schuivelen in de tuin om 13.00u het nieuws aanzet, waarschuwt sportkoepel NOC-NSF dat eenderde van de Nederlanders vanwege coronamaatregelen minder fit is. Blijf bewegen, mensen!

Pijn op de borst beklemt me ‘s middags om vier uur en deze ‘episode’  komt pas een klein uur later tot rust. Ik bak zelf de wekelijkse portie pannenkoeken, al eten we die indvidueel op andere plekken en momenten.

Maandag 22 maart

Wandelen in thuisisolatieWaar het me net als gisteren direct in de rug schiet als ik ga liggen in m’n eigen bed, lukt het slapen beneden op de bank beter….tot twee uur ‘s nachts. Wat verhoging door zorgen (nergens goed voor). Ik ga naar Henriëttes slaapkamer en rust in een paar slagen tot half zeven. Geen hoofdpijn of beklemmend gevoel op de borst, wel echt nodig ‘hennig ‘an’ te doen. Die aanmoediging krijg ik ook van collega’s bij Capgemini en Rabobank bij wie ik me afmeld. Ook de organisatoren van de Last Men Standing Orango Run aanstaande zaterdag stuur ik mijn afzegging. Al zou ik eind van de week weer helemaal beter zijn, vind ik zoveel mogelijk rondjes om Balkbrug met minimaal 6,7km/u lopen dan niet verstandig. Het door enthousiastelingen Johan & René initiatief voor Kika beveel ik warm aan.

Even voor tienen heeft Marianne haar testuitslag: negatief. Ze gaat logeren bij een schoonzus die zelf corona heeft gehad en als zorgmedewerkster al gevaccineerd is om zo na een herhaalde negatieve test op woensdag vanaf donderdag haar toetsweek te kunnen voortzetten. Met Klazien beneden en Johan op veilige afstand slaan we ons de dag door. Zij een tweede punt appeltaart om de smaakpapillen te blijven testen. Het avondeten, mijn favoriete hutspot met rundvlees en smaakt prima, het eettempo is laag. Tussen de middag wandel ik een vol half uur rondjes door de tuin.

Dinsdag 23 maart
De twee bekeken afleveringen van De wereld van de Chinezen met Ruben Terlou hebben indruk gemaakt. Urenlang ben ik op mijn twee vierkante meter beneden in het kantoor het de Chinezen aan het worstelen, dat er voor de Win-Win best wat meer voor de lokale bevolking gedaan mag worden. Temperatuur is goed, tweede helft van de nacht ga ik er regelmatig uit om virusdeeltjes in het riool te krijgen. Ondersteund door een paracetamol om vijf uur gaat het lichaam de strijd aan met het virus. Verhuisd naar de bank word ik badend in het zweet wakker. Na douche, ontbijt en krant werk ik tot 10u mijn mailboxes leeg en heb enkele overleggen. De warmste fleece trui in m’n collectie is niet genoeg. Er gaat naast een ondershirt nog een thermohemd aan tegen de enorme rillingen. Tegen elf uur lijkt m’n lichaam door te hebben dat al die laagjes samen best okay zijn. Ik annuleer alle overnachtingen voor de Rheinsteig wandelvakantie in april/mei. Rutte gaat vanavond bekend maken dat het tot en met de meivakantie verboden blijft naar het buitenland op vakantie te gaan. In april/mei 2022 nieuwe kansen!

Tussen de middag gaat Klazien mee in de tuin rondjes wandelen. Ze gaat me met gemak vooruit, dat zegt veel over mijn gesteldheid. Schiller – Live in Berlin op blu ray, lezen, mailboxen en Teams met een schuin oog volgen, vullen de middag. De boerenkool met wordt smaakt me prima. We zijn klaar voor persco nummer zoveel.