Stephan Enter – Pastorale

      No Comments on Stephan Enter – Pastorale

De roman Pastorale is geen herderlijk schrijven of idyllische beschrijving van het onbezorgde plattelandsleven. Enter het fictieve Brevedal halverwege de jaren ’80 met een ruim assortiment aan christelijke denominaties, waar Turkse gastarbeiders nog nieuw zijn en de Bloemenbuurt vol Molukkers een no-go zone voor de gewone ‘Hollander’. Oscar en Louise, broer en zus, zijn opgegroeid in een strenggelovig Gereformeerd gezin. Louise is gedeeltelijk ontworteld, studeert in de grote stad, maar heeft evengoed haar kamer in het ouderlijk huis, waar ze in haar moeder een (nu) uiterlijk spiegelbeeld heeft, en emotioneel meer begaan is met de oude poes Doortje dan het zielenheil van jonge kinderen als ze nota bene invalt voor haar ex-vriend Maarten bij een zondagse kindernevendienst.

De onhandige puber Oscar die ogenschijnlijk niet gekooid door het christelijk geloof door zijn leventje trekt, is heimelijk verliefd op Dona, de oudere zus van de Molukse klasgenoot Jonkie Matupessy. Hij mag één keer bij zijn ouders komen eten, lijkt het respect te winnen van Jonkie’s vader en trekt zich – op de laatste bladzijden van het boek wachtend op een reprimande van de conrector – het lot van de Molukkers aan, al kost hem dat persoonlijk geen offer en ziet hij Dona het liefst zonder moeite in zijn schoot geworpen. De verhaallijn is verzadigd van Tale Kanaäns, projecteert mijns inziens teveel zwaarmoedigheid op de synodaal gereformeerden in de jaren ’80. Hoe irrationeel en giftig het geloof ook wordt beschreven, horen seksboekjes, roken en drinken evenmin thuis bij de atheïst van de kerk van Darwin, zoals Stephan Enter die beschrijft. Grappig, dat mijn oog daarbij valt op een universele passage op p.210: “…die konden het gewoon niet aan dat ze er soms naast zaten, ze voelden elk ongelijk als een aantasting van hun persoonlijkheid en konden alleen denken: ik heb altijd gelijk – omdat hun ego correctie in de weg zat.”

Broer en zus zullen volwassen worden, keuzes maken, dromen zien vervliegen en stoere taal uit de roman gaan terugnemen. Zullen ze in de marge, ergens als winkelbediende of klassieke muziek spelende teruggetrokken vader of in een leunstoel vegeterende grootmoeder eindigen?

Over de auteur

In 1999 debuteerde Stephan Enter met de verhalenbundel Winterhanden. Deze lovend besproken bundel werd het jaar daarop genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. In april 2004 verscheen zijn eerste roman, Lichtjaren, die eveneens een Librisnominatie in de wacht sleepte. Beide romans werden ook genomineerd voor de Gerard Walsschapprijs. Eind april 2007 verscheen Enters tweede roman, Spel, een roman in verhalen over Norbert Vijgh. Elk verhaal is geschreven in de stijl van een bekend auteur.
Enter brak in november 2011 door na publicatie van zijn roman Grip. Deze roman werd genomineerd voor de Vlaamse Gouden Boekenuil en won de Publieksprijs.