Gezien: Adú (2020)

      No Comments on Gezien: Adú (2020)

Eind juni 2020 kwam de Spaanse filmproductie Adú van Salvador Calvo op Netflix. Ik werd getipt door de VPRO. De vlucht van het zesjarige weeskind Adú uit Kameroen naar Melilla, een Spaanse exclave aan de Middellandse Zee in Marokko vlak bij de Marokkaanse stad Nador, schokkende taferelen aan de Europese buitengrenzen, de strijdige belangen van beheerders in Afrikaanse nationale parken en die van olifantenstropers, en de moeizame relatie tussen vader Mateo en dochter Sandra vormen de drie thematische achtergronden bij dit twee uur durende relaas vol asymptoten, elkaar bijna rakende lijnen. De achtergelaten fiets van Adú en zijn grote zus Alika in het oerwoud reist tot in Melilla op onverwachte wijze mee.

Wendingen en spannende momenten zijn er bij het uithoren van Adú door een oudere dorpsgenoot waar de fiets is gebleven, de ‘vieze man’ in Senegal die met hem in de auto wil ‘spelen’, de dood van Alika, het breken van het touw tussen de luchtbanden van Massar en Aidú in de Atlantische Oceaan, de hartverscheurende scheiding van de twee bij de grensbewaking tussen Marokko en Spanje en het verhoor enkele meters verderop van de aan cocaïne verslaafde Sandra, en de grenswachters die worstelen met hun morele keuzes en scènes die zich voor hun ogen afspelen.

Adú onderhoudt en appelleert aan je besef dat onze westerse cultuur waarin alles lijkt te mogen een keerzijde is en dat elke vluchteling (‘gelukzoeker’) een verhaal heeft en getraumatiseerd op ‘onze deur’ klopt. Adú als personage is goed uitgediept. Dat geldt niet voor Mateo, Sandra en de grenswachters.