Gezien Gori Tere Pyaar Mein! (2013)

De bijna 2,5 uur durende romantische komedie Gori Tere Pyaar Mein! (2013) is vanaf 20 april 2020 op Netflix te zien. Het script herbergt allerlei traditionele elementen van een Indiase film: de held, de keuze met welke vrouw het leven gedeeld gaat worden, uithuwelijking, contrasten tussen bevolkingsgroepen, marchanderen bij politiek getinte infrastructurele werken, muziek en dans als intermezzo’s in de verhaallijn en een duidelijke moraal.

Het verwende nest Sriram Venkat (Imran Khan) woont nog bij zijn ouders in Bangalore. Papa vindt hem het zwarte schaap van de familie. Wie ziet Sriram als held? Voor wie is hij een voorbeeld? Hij krijgt het voorstel met de knappe Vasudha (Shraddha Kapoor) te trouwen, maar die blijkt aanbeden te worden door een werkloze Sikh, Kamal. Deze onmogelijke huwelijkspartner krijgt toch zijn kans als Vasudha hem uitdaagt weg te rennen bij een huwelijksritueel dat dat slechts als toneelstukje beoogt.

Sriram rent naar het ouderlijk huis van zijn ex-geliefde, Dia Sharma (Kareena Kapoor), naast een ‘mooie’ een activiste die haar leven inmiddels heeft gegeven aan het opzetten van een weeshuis in een arm dorp in the middle of nowhere op 55km van de dichtstbijzijnde post om via trein, bus en taxi te komen. Sriram denkt er wel eventjes Dia te kunnen meevoeren, maar dat wordt een spel van aantrekken en afstoten, overwinnen van tegenslagen en komen tot een gebroken ziel en gebogen ego. Geld of een gekregen Audi maken niet gelukkig, handen uit de mouwen steken en een helpende hand bieden wel met een brug als letterlijke en figuurlijke verbinding tussen mensen en culturen. Sriram moet leren van een ander te houden in plaats van alleen zichzelf te willen plezieren.

Naast de wat zwakke punten in de film, taalverschillen worden redelijk moeiteloos overbrugd,  en er zit verrassend veel schone outfit in de halfvolle weekendtas van Sriram, is het script sterk op punten als het emotionele appeal, vrouwen als de eigenlijke heldinnen, oog voor het enorme achterland buiten de bekende grote steden als Bangalore en Mumbai en het verdriet om een overleden krab Sandy versus het belachelijk maken van vegetariërs. De liedteksten in Dhat Teri Ki en de titelsong zijn voor Indiase begrippen behoorlijk stout en expliciet; bepaalde lichaamsdelen zijn ten opzichte van de Original Motion Picture Soundtrack – voor de Amerikaanse markt? – weggepiept.