Gezien: Betonrausch (2020)

De Duitse speelfilm Betonrausch draait om twee vrienden die de spil zijn van een frauduleus netwerk in Berlijnse vastgoedmarkt. Als Peter Steiner met belastingschuld zijn nog jonge zoon Viktor voorhoudt dat alles te winnen valt en met geld alles te koop is, de jongen een paar jaar later zelf een belastingadviseur aanzet tot fraude, is het zaad geplant voor wat zich gedurende het anderhalf uur durende drama uitvouwt de ontmoeting met Gerry Falkland die al snel zakenpartner wordt, maar hem ook meetrekt in het moeras van coca├»negebruik en bezoek aan bordelen. Vastgoed wordt gekocht met geleend geld, waarvoor weer andere leningen afgesloten moeten worden, etc. Een piramidespel met belastingontduiking, een doorgewinterde oplichtster Nicolai Kleber die het tweetal bijstaat, maar ook haar eigen hachie veiligstelt. Als zich verderop in de film een ervaren boekhoudster meldt, wordt ook zij aangenomen, mits ze direct een lijntje snuift – al het personeel is immers aan de drugs. De bedragen en de veronderstelde zekerheid buiten bereik van belastingdienst of Duitse justitie te blijven worden alsmaar groter. Het kaartenhuis stort in elkaar, gevangenisstraf en de leidraad voor de film, een bekentenis aan een advocate volgt. De ogenschijnlijk wel erg korte straf lijkt heel even een happy end te krijgen, maar wendt zich even hard weer op het criminele pad.

Scriptschrijver en regisseur C├╝neyt Kaya brengt Frederick Lau (4 Blocks), David Kross (The Reader) en Janina Uhse (Gute Zeiten, Schlechte Zeiten) in dit Engelstalige oplichtingsdrama met komische momenten, onwaarschijnlijke scherpte voor zwaar onder invloed zijnde hoofdrolspelers en een onafwendbaar einde.

Ik zag Betonrausch op Netflix.