eleventyseven – Basic Glitches

Van de ooit als punkers begonnen band eleventyseven heb ik het in 2017 verschenen Rad Science besproken, dat al veel meer naar synth rock en bombastische electropop à la Family Force 5 was opgeschoven. Opvolger Basic Glitches gaat in dit stramien verder, zoveel wordt in opener Killing My Vibe duidelijk. Moddervette synth baslijnen van Davey Davenport, beeps & blips die tezamen net niet irritant genoeg zijn om door te klikken naar Fear the Fire, dat veel toegankelijker klinkt. Jammer is dat de vocalen van Matt Langston
zonder uitzondering door een vocoder gehaald zijn en Basic Glitches in de lijn van de genoemde nummers een tweedeling biedt tussen smerig klinkende tracks die op den duur jeuken of vervelen (Birthrite, Skip, Battlecats) en anderzijds prima te verteren, meer poppy songs (Letterman Jacket, Cookie, Shelf Life, Lizzy en afsluiter Natsunoyo) in het format dat Seven FM lekker vindt om luisteraars voor te schotelen. Het valt me op dat het duo zich op Wikipedia, etc. zich nog steeds in hokjes als ‘christian band’ en ‘christian rock’ verpakken. Een terloopse melding van broers en zussen is het enige christelijke dat ik heb kunnen ontdekken. Hoe ‘christian rock’ muzikaal anders klinkt dan rock, is me een raadsel, ook na bijna vier decennia volgen van rock bands met en zonder christenen in de bezetting.

Textueel komt het niet veel verder dan te gemakkelijk rijmende mijmeren over wat jij en je geliefde nu weer zouden kunnen doen (“Dizzy baby raisin’ hell. Ending back at that apartment that you call a prison cell. She says lately I can’t tell. If I love the anonymity or just the painted shell.“) . Het zesde studioalbum is opnieuw gefinancierd met fans via een crowd funding campagne op Kickstarter. Waar zou de echte eleventyseven fan op hebben zitten wachten? Voor mij had Skip de albumtitel mogen zijn.