Gezien: Noces (2016)

Waar de filmwijzer aangeeft ‘op te passen met kinderen onder de twaalf jaar’ val je bij de start van de dramafilm Noces (2016) meteen in een gesprek tussen de in Brussel woonachtige tiener Zahira en een arts over het plegen van abortus in België voor een abortus à €3,50 en het veel later nog mogelijke, maar €800 kostende alternatief in Nederland. Tariq, de vader van het kind, speelt verder geen rol meer. Het is menens voor Zahira die nog wat graag er ‘s avonds tussenuit knijpt om te gaan stappen in Brussel, haar hart kan luchten bij vriendin Aurora en bij een andere jongen in de belangstelling staat. Want haar Pakistaanse ouders hebben de familietraditie hoog te houden. En dat houdt onder meer een gearrangeerd huwelijk in. Ze mag al blij zijn te kunnen kiezen uit drie kandidaten en ze via een video call te kunnen spreken. “We moeten wel met onze tijd meegaan,” zegt moeder.

De persoonlijke strijd wel of niet een abortus te plegen, ouders, broer Amir en zussen te blijven liefhebben èn als meerderjarige eigen keuzes te kunnen maken, levert een klassiek drama in een eigentijds jasje. Als de samen beleden Islam, weglopen, noch interventies van Zahira’s oudere zus of Aurora’s vader André baten, moet één van de hoofdrolspelers het recht in eigen hand nemen.

Stephan Streker schreef en regisseerde het indringende Noces (internationale titel: A Wedding), een Belgisch-Pakistaans-Luxemburgs-Franse productie met sfeertekeningen, dicht op de personen draaiende camera’s die het verlies van onschuld in alle rauwheid verbeelden.

Ik zag Noces februari 2020 bij BNN/Vara op TV. Huren of kopen kan bijvoorbeeld bij Youtube Films.