Mijn muzikale vorming – dag 3: The Choir – Chase the Kangaroo

Eén van de uitdagingen die Facebook gebruikers aan elkaar geven is het delen van vijf (of tien) albumhoezen die kenmerkend zijn geweest voor de eigen muzikale smaak en opvoeding. Natuurlijk is bij elke plaat een verhaal te vertellen. Derri Daugherty (1958-heden) en Steve Hindalong (1959-heden) vormen samen de constante kern van The Choir. In 1985 hadden ze een debuutalbum Voices in the Shadow en in 1986 hadden ze een EP Shades of Grey onder de naam Youth Choir uitgebracht, gevolgd door Diamonds and Rain (1986). Hun tweede full album, Chase the Kangaroo (1988) was het startsein voor een voortdurende band met de mannen en hun doorleefde, sferische new wave / rock songs.

“Because the album deals almost exclusively with sadness, grief and loss — not exactly Christian pop chart material —Myrrh Records couldn’t determine how to market the album, so it ultimately received little promotion.”

Op de CD is onder meer mijn favoriete liedje aller tijden, Sad Face. Directe aanleiding was de 2e miskraam van Hindalong’s vrouw. Om het verdriet, maar ook de verwerking ervan te verwoorden, putte Hindalong uit Prediker 7: “Beter een goede naam dan een kostbare geur, de dag waarop je sterft is beter dan de dag waarop je wordt geboren. Het is beter dat je naar een huis vol rouw gaat dan naar een huis vol feestrumoer, want in een huis vol rouw eindigt iedereen. Dat neme ieder mens zijn leven lang ter harte. Je kunt beter droevig zijn dan vrolijk, want bij een droevig gezicht maakt het hart het goed. De gedachten van de wijze zijn graag in een huis vol rouw, die van de dwaas in een huis vol plezier.”

 “…A sad face is good for the heart. Go on cry, it can be a cruel world?” heet het op het handgeschreven tekstvel. De CD bevat Shades of Grey als bonus tracks. Ik kocht snel daarna ook de CD Diamonds and Rain en sindsdien elke nieuwe release tot en met Bloodshot (2018) en de singles met nieuwe versies van oude The Choir songs uit 2019 en 2020. Helaas heb ik Voices in the Shadow in de jaren ’80, maar ook daarna nooit kunnen bemachtigen en is het debuutalbum ook niet op Spotify gezet. Maar o, wat een geluk. Daags na de eerste versie van deze blog, meldt The Choir op zaterdagavond 25 april, dat Voices in the Shadow voor $9,99 als digital download te koop is. Bingo!

Het album werd in dezelfde studio en periode opgenomen als waar Gene Eugene (1961-2000) voor Adam Again aan het Ten Songs by Adam Again werkte. In Look Out (For Your Own) hoor je wijlen Gene En zijn toenmalige vrouw Riki Michele in de achtergrondzang. De mix van funk, experimentele rock en electronica van Adam Again werd één van mijn andere voorliefdes.

Chase the Kangaroo was ook de prikkel om U2 te (her)ontdekken. The LP Unfortgettable Fire had ik in 1984 wel bij Vroom & Dreesmann beluisterd, klasgenoten liepen weg met The Joshua Tree (1987), maar ik vond er in eerste instantie niets aan. Dat werd snel anders, en na het alsnog omarmen van The Joshua Tree volgde een verkenning van de reeks vanaf Boy en October – Youth for Christ’s blad Aktie beval de Ierse rockband aan als evangelische jongens die op missie in de seculiere muziek waren – en Rattle and Hum, pas in 2000 gevolgd door All You Can’t Leave Behind. De jaren ’90 albums Achtung Baby, Zooropa en Pop konden me helemaal niet bekoren. Voor alles is een tijd, zegt Prediker.