Gezien: The Founder (2016)

      No Comments on Gezien: The Founder (2016)

Niet alleen Netflix, maar ook één van mijn Capgemini collega’s tipte me om The Founder (2016) te bekijken. De kruising tussen corporate story telling, historische documentaire en speelfilm belicht hoe het resultaat van dertig jaar experimenteren door de broers Mac en Dick McDonald tot een eerste McDonald’s hamburgerrestaurant in San Bernardino op basis van hun Speedee Service System logistiek systeem heeft geleid en hoe vervolgens de met andere producten geflopte zakenman Ray Kroc in dit revolutionaire concept inwerkt en ermee aan de haal gaat. Grofweg doorloopt de film de tijd tussen 1940 en 1970, in de aftiteling gevolgd door nog wat interviews met de ‘echte’ Ray Kroc en het bijvoorbeeld nalaten van de uitbetaling van de levenslange jaarlijkse 1% winstdeling aan de broers McDonald.

Zelf ziet Ray Kroc (gespeeld door Michael Keaton) zich het liefst als de gevierde man die vanaf zijn McDonald’s #1 het imperium over heel Amerika heeft uitgerold. Als colporteur draait hij enkel standaardverhaaltjes af die niet aansluiten bij zijn publiek. Als franchiser begrijpt hij niet dat dat business model géén kasstromen oplevert die verdere expansie mogelijk maken. Hij onderhandelt niet of weet niet samen te werken. Voor hem geldt via een win-lose aanpak de American Dream te realiseren. Zoals een motivational speaker hem op een grammofoonplaat in een hotelkamer aanmoedigt vol te houden en standvastig te zijn. Dan mag je je loyale echtgenote (Laura Dern) verwaarlozen en schaak je onbeschaamd de vrouw van één van de geldschieters en weinige mensen die wèl in jouw McDonald’s formule ziet.

De broers McDonald (gespeeld door Nick Offerman en John Carroll Lynch) zijn ook hardnekkig, staan elke vernieuwing in de weg, maar zijn wel zeker van hun concept na decennia vallen en opstaan. Ook zij streven hun American Dream na. Hoe je op afstand een constante kwaliteit bewaakt, is een pijnpunt. Hoe Kroc dat uiteindelijk wel voor elkaar krijgt, zie je niet in de film, wel de puinzooi die diverse franchisers van de vestiging en directe omgeving maken. Het uiterlijk, de gouden bogen, de mediamomenten van alweer een geopende vestiging en de financiële basis van McDonald’s Corporation als vastgoedhandel – de grond is van het bedrijf, de franchiser moet de vestiging huren en in het restaurant het format van de formule volgen – krijgen meer aandacht.

De film is aan de veilige kant, komt niet aan internationale expansie, misstanden in de omgang met werknemers en velt geen enkel moreel oordeel over Kroc c.s. Ik zag de film op Netflix.