Gezien: Girl (2018)

      No Comments on Gezien: Girl (2018)

Ik ben door de VPRO getipt om de Belgische film Girl (2018). Gebaseerd op een waargebeurd verhaal staat de vrijftienjarige Lara Verhaegen centraal die als jongen geboren is, maar graag meisje wil worden. Ze heeft puberteitsremmers geslikt en staat aan het begin van een hormoontherapie om over twee jaar operatief haar geslachtsverandering te voltooien. Lara woont na een verhuizing met haar vader Mathias (Arieh Worthalter) en zesjarige broertje Milo (Oliver Bodart) in Brussel. Er is geen moeder in beeld, Lara zie je wel de moederrol vervullen in de keuken thuis, wegbrengen en ophalen van Milo. Ze wil graag balletdanseres worden, stroomt echter met behoorlijke achterstand in bij één van de beste dansacademies van het land. Daarvoor is de jonge Belgische danser en acteur Victor Polster perfect gecast uit 500 tieners die audities deden.

De penis zit echter letterlijk en figuurlijk in de weg, op dansles, onder de douche met klasgenoten, in het zwembad, en al helemaal bij een sweet sixteen party van een vriendin. Praten doet Lara niet graag en veel en dus kijk je regelmatig naar veelzeggende stiltes, opgekropte gevoelens en een gespannen gezicht, waar het hoge woord niet uit komt, hoe hard papa, de danslerares, behandelend arts of begeleidend psycholoog ook hun best doen. Ze ziet zichzelf (nog) niet als vrouw, maar wil graag een meisje worden.

Het doorzettingsvermogen op de dansschool, het slecht eten, niet genieten van het leven, heen en weer vliegen door de Brusselse metro, mentaal afwezig zijn, bouwen een spanning op die moet eindigen in een mental breakdown of radicale keuze. Er zijn namelijk veel onbeantwoorde vragen. Waar blijven de effecten van de hormonen? Op welk soort jongens val je eigenlijk? Aan wie vertel je je geheim? Duld je Christine, de nieuwe vriendin van je vader? En hoe ga je om met alle complimenten over je kleding, ook al zit er een jongenslijf onder? De film heeft een open einde. Terwijl Lara door een tunnel bij een metrostation loopt, mag je als kijker nadenken over berusting, de volgende stap, hervonden liefde, etc.

De Belgische regisseur Lukas Dhont heeft met zijn debuut in Cannes vier prijzen in de wacht gesleept. Een typisch Europese film, levensecht gemonteerd en soepel omgaand met de in deze context functioneel bloot. De Trouw filmrecencent is als buitenbeentje negatief vanuit de veronderstelling dat Dhont met deze ene film het leven van alle transgenders wil tekenen. Ik vind dat een dubieuze insteek, iets dat je ook niet met andere fictie in de literatuur of ‘op een waargebeurd verhaal’ gebaseerde films doet.