Gezien: 37 Seconds (2019)

      No Comments on Gezien: 37 Seconds (2019)

Toeval of niet, maar ik bekeek 37 Seconds op de avond van 15 februari na een bezoek aan de aan onder meer manga strips gewijde expositie Cool Japan in het Museum aan de Stroom in Antwerpen. Hikari schreef en regisseerde dit coming of age drama. Amateur actrice Mei Kayama (1994) die zelf lijdt aan celebrale parese speelt de 23-jarige Yuma Takada, een getalenteerde manga tekenares die nog altijd thuis bij haar zorgzame moeder (Misuzu Kanno) woont.

Ze staat professioneel in de schaduw van haar collega Sayaka (Minori Hagiwara (1997)) die met Yuma’s tekeningen de sier maakt, een Youtube ster is en geniet van aandacht. Als ze haar tekeningen aan de promotor laat zien, krijgt ze te horen, dat haar stijl wel heel erg op die van Sayaka lijkt. Moet ze dan adult strips gaan maken? Ze legt haar creaties voor aan een redactrice (Yuka Itaya) die haar talent wel op waarde schat, maar graag ervaring in plaats van interpretaties van online videobeelden of stripboekjes terugziet.

Aangaan van een relatie en ontwikkelen van een seksleven is niet gemakkelijk, eerder frustrerend, al levert het in de film ruwe, zeldzame beelden op. Ze onttrekt zich abrupt aan de zorg van haar moeder, wil zelfstandig en als volwassene het leven ontdekken. De avontuurlijke reis door het moderne Japan brengt haar op onverwachte plekken en voor het eerst in Thailand, waar ze haar tweelingzus ontmoet. Het is de sleutel naar verzoening en doorbraak als tekenares.

Het bedeesde van Yuma is niet zozeer aandoenlijk, als confronterend in haar zwakheid. Zinvolle adviezen voor moeder en dochter komen uit onverwachte hoek: een redactrice van een pornoblad, politieagent, koortje drag queens en hoerenmadam. Tempo zit er niet in het bijna twee uur durende script, al maakt de verhaallijn sprongetjes langs al te expliciete of ordinaire gebeurtenissen. De moraal aan het eind van het verhaal stemt tot nadenken: al scheelt een normaal leven en dat met een lichamelijke beperking in dit geval 37 seconden ademen, is het belangrijk het leven dat je hebt gekregen zelf te leven zonder afgunst of schuldgevoel. Disability is a state of mind, stelt de filmmaker.

Ik zag de film op Netflix.