Langs het IJsselpad van Olst naar Zwolle

Een nieuw jaar vol mogelijkheden om te wandelen in ons veelzijdige land. Vandaag neem ik de trein naar Olst om het IJsselpad te vervolgen naar Zwolle. In november 2019 heb ik het stuk tussen Zutphen en Olst genomen. Ik heb de officiële GPS routes van de twee etappes mee in Komoot, maar sta open voor verrassingen en streef zo dicht mogelijk bij de rivier te blijven. Het is grijs en koud, minder mistig dan verwacht. Schoorsteen OLBA OlstHet traject begint bij de IJsseldijk, een kilometer van het station Olst.

Van het Olst Bakhuis, een spekslagerij in het centrum van Olst, staat nog enkel de schoorsteen overeind. Van spekslagerij die in de jaren ’50 van de vorige eeuw de belangrijkste werkgever in het dorp was, een overname door Unilever in de jaren ’60 en vervolgens de verplaatsing van de vleesverwerking naar Oss en sluiting van Olba in 1979. In 2009 werd de schoorsteen gerenoveerd. De schoorsteen van Olba is erkend als gemeentelijk monument.

Een paar straten valt me de hindoeïstische Shirdi Sai Baba Mandir tempel op aan de Eben-Haëzerpassage. Eben-Haëzer (Hebreeuws voor steen van hulp) komt uit de Bijbel (1 Samuël 7 vers 12). Twee godsdienstige merktekens als naaste buren.

Het IJsselpad volgt eerst benedendijks. Om bijvoorbeeld de Olster korenmolen van Boks te zien, moet ik het talud op klimmen. Molen Olst aan dijikDeze molen wordt ook wel de Bökkers Mölle genoemd. Ach, en dan is de link met de Sallandse muziek van Bökkers, begonnen als Normaal coverband met leden uit Heino en Luttenberg (en Normaal komt, zoals meer mensen weten uit Hummelo in de Gelderse streek Achterhoek). Afgelopen week stond hun Iederene Hef Een Reden op #690 in de Top 2000.

Het ommetje door het achterland bij de Meente ruil ik graag in voor het verder volgen van het fietspad langs de dijk naar Den Nul. Kunstwerk neerslager Den NulDaar staat op de dijk de sculptuur van een neerslager, dat beeldhouwer Theo Schreurs in 1988 maakte. In de steenfabrieken was het de taak van de neerslager of tichelwerker om de met klei gevulde steenvormen op de baan te slaan, waarna de nog natte bakstenen konden drogen. Hierna werden ze gebakken in de steenoven. Eind september 2019 liep ik op de 2e dag van de Tocht om de Noord door de nog actieve steenfabriek Strating in Pekela. Hier langs de IJssel zijn de steenfabrieken op de route verdwenen of een ruïne.

Pad langs IJssel FortmondIk ben eindelijk verlost van het verkeer op de N337, sla af richting de Duursche Waarden en Fortmond. De officiële route is minder avontuurlijk, terwijl ik op de kaart allerlei wandelpaden direct langs de IJssel en in de verte een heus bos zie opduiken. Nu bij relatief laag water is het geen probleem. Bij hoog water is Fortmond afgesloten van de buitenwereld en verzorgt de gemeente een bootverbinding naar de bewoners. Fortmond is een buurtschap dat z’n bestaan dankt aan twee steenfabrieken verderop in de Duursche Waarden, dat de laatste jaren is herontwikkeld als natuurgebied, terwijl ook ruimte voor de rivier werd gemaakt. De eerste fabriek stond op het terrein waar nu camping ‘t Haasje is. Steenfabriek Fortmond 2Ik ga hier over het Heksenpat naar de IJssel en trek dan dicht langs het water, vervolgens weer door het bos naar de volgende steenfabriek die van 1828-1976 in gebruik was. Een smalspoorlijn zorgde voor de afvoer van de gebakken stenen.

Ik pauzeer aan de voet van de uitkijktoren. Boven heb je een mooi panorama over het gebied. Enkele ovens van de fabriek zijn niet dichtgemetseld.

Voetveer Duursche Waarden naar IJsseldijkNog twee kilometers kan ik het voetpad langs de rivier volgen. Spinnen hebben het opstaande gras direct naast het fietspad benut om hun web aan te leggen als vangnet voor alles wat met westenwinden aan komt waaien. En op de IJssel is het opvallend stil. Slechts één binnenvaartschip zie ik leeg stroomopwaarts varen. Voor de rest heerst de stilte.

Dan moet ik even terug, want ik heb een afslag gemist. Die leidt door de blubber naar een voetveer over de Scharpezelsbank. Niet alleen schoenen en broek zitten onder de smurrie, de handen en jas zijn nat en koud geworden. Maar goed, dan heb je wel een avontuurlijke, afwisselende wandeling.

Vreemd ontbreekt er dan een kilometer voetpad beneden langs of over de dijk. Het routeontwerp neemt als oplossing het binnendijkse achterland, ik volg de berm van het dijklichaam. Bij de Omloop kan ik weer langs de IJssel verder lopen, tussen de loswal en de Veerweg tussen de knotwilgen over een fietspad, dat ook de 3km erna een stevige ondergrond biedt.

IJsseldijk Buitenwaarden WijheHet stuk naar Herxen en Windesheim negeer ik de routebouwer regelmatig, blijf zoveel mogelijk de dijk volgen. Ganzen en zwanen hebben er bijna het rijk alleen. Een ooievaar heeft z’n nest in een metalen lichtmast. Ja, ik weet uit ervaring dat de tichelgaten bij Windesheim ook mooi zijn. Steenfabriek WindesheimDe bijbehorende steenfabriek staat echter dichterbij de IJssel. Harculo en de voormalige IJsselcentrale zijn in ruste. Waarom het complex nog steeds niet helemaal gesloopt is, weet ik niet. Ik wandel grotendeels over de dijk om de locatie met twee zonneparken, een verdwaald Electrabel bordje en verlaten spoorlijn voor de aanvoer van kolen naar de dijk aan de noordzijde van de Kolenhaven.

Ik denk de wandelaars die rechts van me over de geasfalteerde Oldeneelweg lopen te slim af te zijn door ook naar Oldeneel / Het Kleine Veer de dijk te blijven volgen, al wijzen de wandelnetwerk markeringen rechtsaf. Met een ‘verboden toegang’ bordje in zicht bij de steeg tussen twee boerderijen aan de Kleine Veerweg in beeld moet ik terug langs de dijk, neem wel het eerste pad langs een akker naar de Oldeneelweg. Het pad is verzadigd van water. Met de ook natte grasdijk hier zijn schoenen en sokken meteen doorweekt.
Kleine Veerweg ZwolleVanaf hier laat ik het IJsselpad met rust en neem de Kleine Veerweg naar het noorden. Landwinkel De Huppe heeft een forse houten bank naast de ingang staan. Prima plek voor een laatste pauze.

Aan de Schellerbergweg werp ik een blik op het landgoed en -huis Schellerberg. Iets verderop zie ik wandelnetwerpaaltjes naar links wijzen. Hier ben ik nog niet eerder geweest; de kaart op Komoot toont diverse (voormalige) zichtlanen van het landgoed. Een aantal buurtbewoners van Schelle grijpen moedig met knijpers de enorme hoeveelheid afval die op het grasveld tegen de Zandwetering is achtergelaten bij elkaar. Door Schelle zigzag ik naar de fietstunnel (‘naar het verre Hanzeland’) onder de N337 door. Tussen Campus en station is dit op schooldagen dé route voor Hogeschool Windesheim studenten. Doorklijk Lübeckplein

Waar ooit voor m’n auto een tijdelijke parkeerplaats op sintels tussen het gras was in de tijd dat ik bij Univé Verzekeringen (1999-2003) projecten leidde was voordat het bedrijventerrein Hanzeland werd ontwikkeld, steek ik nu door Hanzehoven over de binnenplaats van de kantoren van bijvoorbeeld FNV, UWV en Maandag naar het Lübeckplein. Hier valt me de nieuwe Spar vestiging op. Die tref ik de laatste jaren alleen op studentencampussen of Waddeneilanden aan. Hier is de in november 2019 gestarte Spar City een kanshebber voor de genoemde studenten, in de omliggende kantoren werkzame mensen en bewoners van straten erachter. Bij de stationstunnel zit er 30km op.