Gezien: The Sky Is Pink (2019)

      No Comments on Gezien: The Sky Is Pink (2019)

In de hindi film The Sky is Pink is de protagonist de 18-jarige tienerdochter Aisha Chaudhary die in 2015 is gestorven aan longfibrose, ontstaan als bijwerking van chemotherapie die ze als klein kind kreeg bij een beenmergtransplantatie. Ze blikt terug op de achterliggende 25 jaar van haar ouders, Niren (gespeeld door Farhan Akhtar) en Aditi (Priyanka Chopra Jonas), haar als baby overleden oudste zus Tanya en haar broer Ishaan (Rohit Suresh Saraf). Het waargebeurde verhaal van het korte leven de motivational speaker, auteur van My Little Epiphanies en beeldend kunstenares Aisha Chaudhary (1996-2015) inspireerde producente Shonali Bose tot het hervertellen in deze aangrijpende, emotioneel zeer beladen biografie.

Van de doop van de christen geworden Aditi – ze draagt de hele film zichtbaar een kruisje, iets dat ik in de vele Bollywood films die ik achter de rug heb, niet eerder heb gezien – tot het voor haar teveel worden van Stille Nacht tussen de frivole kerstliedjes door, het veronderstelde gebrekkige seksleven van Nerin en Aditi (heel fout om over het seksleven van je ouders te praten) en de goed uitgespeelde spanningen tussen de beide ouders, het zijn zo enkele opvallende elementen in dit drama. Lief Panda en Moose genoemd, werken beide ouders zich uit de naad om het leven van Aisha zo dragelijk mogelijk te maken, dokters in Londen en Delhi te betalen en er vooral voor haar te zijn.  Het is niet enkel kommer en kwel, uitzitten van de bijna 2,5 uur durende film zou dan teveel zijn, het script zit ook vol met humor, herkenbare welles-nietes dialogen tussen ouders, ongemakkelijke scènes van verliefde stelletjes en opstandige tieners.

The Sky is Pink, ook als Ishaan’s klasgenoten hem wijsmaken dat die blauw moet zijn, evengoed als Aisha toegroeit naar vrede haar intrek in de hemel te nemen bij Tanya en haar andere familieleden snel terug te zien. Het geloof in reïncarnatie is rotsvast, maar net als Tanya wordt ook Aisha begraven, niet gecremeerd.

Moeder Aditi is de rots in de branding, de emotionele chanteur, een krachtige vrouw die ook tegenover manlief Nerin haar koppigheid en wars zijn van goedkope excuses toont, achterdochtig is, als Nerin ver van het logeeradres in Londen in India zich met de scheidingsproblematiek van ene Sonia bemoeit. Ze knapt wel, en moet een week voor een behandeling van een psychose opgenomen worden. De zelf opgenomen video die Aisha op haar met een wachtwoord beveiligde laptop heeft achtergelaten toont Nerin tijdens zijn farewell party van zijn band. De afscheidsboodschap van Aisha kost je tranen en een zakdoek. De film eindigt met een oproep om je op te geven als donor op www.dkms.org/en/Aisha, een met Matchis in Nederland vergelijkbare organisatie voor stamceldonoren.

Nerin Chaudhary (de echte) heeft zelf diverse liedjes uitgebracht met herinneringen aan zijn zussen, naast de soundtrack bij het album een mooie aanvulling op de muziek bij deze film. Ik zag ‘m op Netflix.