Projectmanager met schuldgevoel of reden voor een feest?

“Wie van jullie in de engagement managers community werkt nog in projecten?” Alsof de bakker zich moet verdedigen dat hij in 2019 zelf brood en banket bakt. Stijn Follet, een gewaardeerde collega en al jaren een Agile coach was afgelopen maandagavond te gast op een skill booster session van Nederlandse engagement managers bij Capgemini. Hij positioneerde de ‘project mind set’ tegenover de ‘product mind set’, zoals veel consultants, auteurs en andere zelfverklaarde deskundigen ‘waterval’ tegenover ‘agile’ zetten en dan in één adem ‘klassiek projectmanagement’, ‘PRINCE2’ en projectmanagement praktijkbeoefenaars als geschiedenis behandelen en de Brave New World van Agile waarden, principes, zelfsturende teams zonder (project)managers, afhankelijkheden tussen teams en producten en de tot de in de verste uithoeken van een organisatie populaire opgeschaalde Agile aanpak Scrum verheerlijken.

Dat driekwart van de vakgenoten momenteel nog steeds een project leidt en daarbij voor een deel te maken heeft met afgebakende beheersingsaspecten als tijd, kosten en scope en zich dus niet herkent in het eenvormige en eenvoudige Agile wereldbeeld, geeft te denken. Sprekers leggen niet (meer) uit wat de betekenis of bedoeling van waterval of klassiek projectmanagement was. Ze gaan er voor het gemak van uit, dat er ‘vroeger’ geen betrokkenheid van of oog voor eindgebruikers was, plannen, contracten, procedures en een vastomlijnde scope heilig waren en een werkend stuk software of gebruiksklaar product géén maatstaf voor de resultaatverantwoordelijke teams.

The Law of the Instrument

Als projectmanager is het verleidelijk alle activiteiten als een project aan te pakken. Het is een vorm van cognitieve bias die bekend staat als the Law of the Instrument. In de Capgemini Academy PRINCE2 Foundation training gebruik ik een casus van het verplaatsen van een schuurtje van mijn tuin naar die van de buurman. Zoiets moet natuurlijk projectmatig worden gedaan. Net als je zomervakantie, huwelijksdag of aanschaf van een huis of auto. Eenzelfde bias zie ik bij de Agilisten die niet alleen software ontwikkelteams, maar hun overtuigingen ook als vanzelfsprekend instrumentarium loslaten in de thuiszorg, bouw (De Speld hierover is legendarisch) of intensief beheer bij een bank voor klanten met een betalingsachterstand. Het zegt iets, als De Speld je vakgebied vaker op de korrel neemt met een ontmaskering van een Lean collega of 7 leuke openingszinnen over Scrum. Twintig jaar geleden stuurden we elkaar via mail de laatste grappige strips over stereotype projectmanagers. Je kunt ze gemakkelijk op Google vinden.

Change is fun en projectmanagement verdient waardering

Peter Taylor presenteertDonderdagavond was ik in op de Amsterdamse Zuidas bij het PMI Netherlands Chapter event Change Is Fun! What We Have Learnt to Stop & Start in the Evolution of Project Management. Waar Peter Ryan (Aspira) ons een toekomstbeeld voorschotelde van artificial intelligence vervat in robots of softwarematige bots die ons projectmanagement werk ondersteunen door administratieve, ‘science’, delen uit handen te nemen en zo meer tijd te hebben voor de ‘art’ van het vakgebied, het verbinden van mensen voor een hoger doel.

Peter Taylor, zijn eerste boek The Lazy Project Manager, werd 10 jaar geleden geschreven en is uitgegroeid tot een #1 best seller op Amazon in de categorie projectmanagement, presenteerde drie soorten projectmanagers:

  • accidental project managers (door schade en schande wijs geworden, min of meer toevallig het vakgebied in wording in gerold. Peter Taylor is een voorbeeld ervan);
  • educated project managers (projectmanagement als element in het curriculum, een carrièrestap, vakgenoten met de nodige bagage aan opleidingen en praktijkervaring. Zelf ben ik hier een voorbeeld van);
  • intentional project managers (studenten die er al voor kiezen projectmanager te worden, meteen een major project management doen en vanaf hun entree op de arbeidsmarkt gericht zijn op projecten mogen leiden. Als people manager en trainer kom ik geregeld met dergelijke ‘energieke gasten’ in aanraking).

Waar ikzelf driemaal aan bovenbouwleerlingen HAVO / VWO mijn beroep heb mogen presenteren, is Peter Taylor nooit op school van zijn kinderen uitgenodigd en zag toe hoe een uniform van brandweerman, militair, dokter, verpleegkundige of politieagent het verschil maakte. Maandag met Super Project Man cape naar het werk? Sexy zal projectmanagement misschien nooit worden, hoewel?

Reden voor een feestje?!

PMI, het Project Management Institute bestaat in 2019 50 jaar. Het eigen PMI Network magazine zette in de feestelijke oktober 2019 editie de Most Influential Projects in het zonnetje. Je herkent er veel, van Apollo 11, het World Wide Web en Human Genome Project tot Live Aid, het Sydney Opera House en het International Space Station. Maar wie kent de bijbehorende projectmanagers?

Hallo projectmanagers! Er is wel degelijk reden voor een feestje. De presentaties donderdag werden ook afgesloten met een elkaar hartelijk feliciteren als projectmanager voor de doorgevoerde veranderingen en als bemoediging voor alle toekomstige projecten, inclusief die in of voor een Agile organisatie worden uitgevoerd of bijdragen aan het met AI ondersteunen (of zelfs gedeeltelijk overbodig maken) van ons eigen werk.

De belangrijkste les wat Peter Taylor betreft: Let It Go. En daarom liet hij ons, net als daags ervoor bij de Digital PM Summit zijn gehoor luid dit Frozen liedje zingen: “Let it go, let it go
Can’t hold it back anymore. Let it go, let it go. Turn away and slam the door.”  Als je me morgenvroeg opgewekt in de trein of op kantoor ziet, Let It Go neuriënd, weet je waarom.