Gezien: Gaza Surf Club (2016)

      No Comments on Gezien: Gaza Surf Club (2016)

Onlangs bekeek ik op Amazon Prime Video de 87 durende documentaire Gaza Surf Club uit 2016. Duitse documentairemakers volgen een aantal Palestijnen die hun hart verpand hebben aan het surfen. De smalle strook Middellandse voor de kust van Gaza als uitlaatklep, ervaring van wat vrijheid betekent en alternatief voor de dagelijkse sleur van je leven moeten zien te rooien onder permanente dreiging van geweld tegen over door Israël.

Eén van de hoofdrolspelers is Ibrahim die via een Amerikaanse vriend Matthew hoopt een visum te bemachtigen en dan voor scholing en oriëntatie naar Hawaii kan. Zijn ambitie om een surfshop (Gaza Surf Club) te openen is nu nog een droom. Import van materialen of kant en klare surfboards is lastig, zo niet onmogelijk. Hoe je zo’n onderneming start, de boards prepareert en verkoopt, gaat hij aan de andere kant van de wereld leren. Ibrahim ontdekt op de eilanden niet alleen de vriendelijkheid van de Amerikanen, maar ook de schaars gekleden vrouwen, tattoos en de vele verleidingen om zonden te begaan.

Een andere kanjer is de vader die ondanks de afkeuring in de gemeenschap zijn dochters op jonge leeftijd leert zwemmen en surfen. De traditie van volwassen (vanaf tienerleeftijd) vrouwen thuis laten hindert dromen in vrijheid bijvoorbeeld de zee in te duiken. Of toch niet? De still van de trailer hieronder toont de vreugde van een gelukkige dochter die even later een grote groep meisjes tekst en uitleg mag geven, jaloezie en hoop zaaiend.

De film onthoudt zich van het aanwijzen van schuldigen, al toont het de verwoeste straten en gebouwen, maar evenzeer het plaatselijke pretpark, een corso met fel versierde wagens en het gezamenlijk genieten van de gevangen vis. Als kijker mag je zelf een oordeel vellen wie waarom gevangen is of juist vrijheid weet te vinden.