Gezien: WAD live film op Noorderzon Festival Groningen

WAD, overleven op de grens van water en land, de nieuwste film van Ruben Smit, de maker van de met een Gouden Kalf bekroonde en kaskraker De Nieuwe Wildernis (2013), is Gouden Film met meer dan 120.000 bezoekers geworden.

Afgelopen zaterdagavond ging WAD live in première, de live versie van de film met niet in de bioscoop versie opgenomen beelden en het 42-koppige Noordpool Orkest onder leiding van dirigent Reinout Douma. De muziek van Boy Edgar Prijswinnaar Martin Fondse bewerkte Reinout tot een waddensymfonie met invloeden van jazz, pop en sfeertekeningen. Op het Noorderzon Festival in het Noorderplantsoen in Groningen was de grote Romeo tent gereserveerd voor twee volledig uitverkochte voorstellingen op zaterdagavond. Klaar voor première WAD film in Romeo tent Noorderzon Festival GroningenMet Klazien bezocht ik de première om 19.00u. De temperatuur in de Romeo tent viel ons nog mee, hoewel de dicht op elkaar gemonteerde kuipstoelen op de tribune niet alleen voor stramme benen en licht opkomende rugpijn zorgden, maar ook de lichaamswarmte van de honderden bezoekers dichtbij hield. De organisatie deelde gratis flessen water uit bij de ingang, geen overbodige luxe.

Het filmmateriaal werd met camera’s op drones, bij vogelnesten, onder water her en der op de waddeneilanden opgenomen op driehonderd draaidagen verspreid over vijf jaar. Vijfhonderd uren aan geschoten materiaal werd teruggebracht tot een anderhalf uur hommage aan dit UNESCO werelderfgoed. Van de geboorte van een zeehond tot het venijnig bijten van een andere rob, het broeden van eieren op een nest dat door wassend water wordt weggespoeld of de lange gang naar de vloedlijn terwijl meeuwen het op je kroost voorzien hebben en de vrucht van je schoot tot voer verwordt. Vogels die doodvriezen, schelpdieren die opgepeuzeld worden, vissen die in de bek van vogels verdwijnen. Aan zielige en rauwe momenten is in WAD geen gebrek. Natuurjournalist en radiomaker Rob Buiter die zaterdagavond als verteller de plaats van de zieke Ruben Smit innam, strooide er natuurlijk stichtelijke woorden en een moraal door de grappige constateringen en gevatte woordgrappen. Zit je al ruim een uur naar een natuurfilm te kijken, word je gevraagd of er nog wel echte natuur in Nederland te vinden is. Waar gaat deze film dan over? In het donker kun je er nog wel de Melkweg of het Noorderlicht zien, is er volgens de makers geen heden of toekomst, alleen een langgerekt heden.

Keurig buiten beeld blijft de menselijke bemoeienis bij de Waddenzee. Geen veerboot, pleziervaart, zonaanbidders, vakantievierders, wadlopers of boortoren is er te zien. Elke aanwijzing over waar welk beeld geschoten is, ontbreekt en blijft het geheim van Smit. Het orkest blaast, trommelt, strijkt en speelt om de aandacht van de toeschouwer. Wat mij betreft was de muziek te nadrukkelijk, zelfs Rob Buiter kon er regelmatig niet bovenuit komen. Per saldo gaf de uitvoering bij ons een gemengd gevoel. De herhaalde beelden, ontbreken van focus (daar had De Nieuwe Wildernis ook last van) en juist het voorspelbare van de levenscyclus in combinatie met de eerder vervreemdende muziek dan een ondersteunende rol van het orkest in een cijfer uitgedrukt zou ergens tussen de 6 en 7 eindigen.

Tot en met half december is WAD film live in 20 theaters verspreid over het land te zien en te horen.