Gezien: Apollo 11 (2019)

De vijftigste verjaardag van de eerste maanlanding met de legendarische woorden van Neil Armstrong “That’s one small step for [a] man, one giant leap for mankind.” wordt dit jaar onder meer gevierd met de film Apollo 11. Beelden die we allemaal weleens gezien hebben zijn gecombineerd met gedigitaliseerd filmmateriaal waarvoor, anders dan een halve eeuw geleden, de technologie beschikbaar is om over te zetten. Er was veel materiaal geschoten (10.000 uur aan audio en honderden uren video) om te leren voor volgende maanlandingen en natuurlijk de historische gebeurtenis – John F. Kennedy’s opdracht aan de Amerikanen om vóór het eind van het decennium een man op de Maan te laten landen en weer levend terug te brengen op Aarde naderde z’n voltooiing – vast te leggen. Apollo 11 neemt de kijker chronologisch mee langs de negen dagen durende missie. Geen voice-overs, flash-backs, heldenverhalen of acteurs. Je kijkt niet naar een Hollywood versie, zoals First Man (2018). Dit is het echte werk, tenzij je geloofd in een complottheorie van een in scène gezette maanlanding.

Henk-Jan in VUE Hoogeveen klaar voor Apollo 11Hoewel ik verwachtte helemaal alleen bij de voorstelling op zondagmiddag in de VUE bioscoop in Hoogeveen te zijn, schoven er toch nog twee mannelijke leeftijdgenoten naar binnen. Net zo goed als in kranten het shot waar maar één vrouw in de ruimte van het Launch Control Center op Kennedy Space Center in Florida te zien is, bekijkt vanmiddag enkel drie mannen de verrichtingen van Armstrong, Aldrin en Collins.

Ik ken het verloop en de afloop. In die zin is de film niet spannend. Verrassend of nog niet eerder gezien zijn de beelden van het opstijgen vanaf de Maan, de experimenten io Tranquility Base, de koppelingen tussen maanlander en commandocapsule, het 18 dagen lange verblijf in de quarantaine ruimte na opgepikt te zijn door de USS Hornet. Ook de beelden uit de lanceertoren op pad 39A, het massaal toegestroomde publiek en de passage van de dampkring bij terugkeer zijn spectaculair.


Voor de soundtrack gebruikte componist Matt Morton niet alleen een orkest, maar ook allerhande synthesizers die in 1969 beschikbaar waren, zoals een MOOG IIIC Modular (re-issue), een Mellotron en een Binson buizenecho.

De moraal van dit verhaal

Als er dan toch een moraal of boodschap in de film zit, is het die van het gezamenlijk succes. Rond het drietal ‘maanhelden’ zijn er talloze mensen die de missie hebben begeleid, de raketten en voertuigen hebben ontworpen, getest, die vluchtplannen doorrekenden, familie en vrienden, pers…..en cameramensen die het basismateriaal voor deze film mogelijk hebben gemaakt.

Als projectmanager blijf ik gefascineerd over de enorme inspanning en resultaten die in de jaren ’60 zijn geleverd om de verwezenlijking van John F. Kennedy’s missie mogelijk te maken. De film toont de draaiboeken, telemetrie, de mijlpalen, de spanning op gezichten en het ‘hallelujah’ als het lukt, de lof voor iedereen die bijgedragen heeft en de fasering van de maanmissie zelf. Wie na het zien van Apollo 11 nog éénmaal over ‘traditioneel projectmanagement’, ‘waterval’ tegenover agile durft te stellen, daarbij suggererend of expliciet verkondigend dat agile de norm zou moeten zijn in alle verandertrajecten, nodig ik uit voor een goed gesprek. Oh, en doe dan vast je huiswerk vooraf: bepaal hoe ‘agile’ Apollo 11 tot een goed einde had kunnen brengen.

Zie ook: