flor – ley lines

      No Comments on flor – ley lines

flor is typisch zo’n band die ik ergens in de verkenningen van Spotify afspeellijsten met nieuwe muziek ontdekte. De popmuziek is catchy. flor komt uit Los Angeles en belooft 6 september het volledige album ley lines uit te brengen. In het voorjaar en de zomer werd al het titelnummer met videoclip uitgebracht. Samen met de singles little light one, dancing around en slow motion is het de 4-song EP ley lines, zoals die vanaf begin juli op Spotify staat. Het is het kwartet liedjes dat bij vooruitbestelling als instant download beschikbaar wordt gesteld in afwachting van de acht andere liedjes.

Een leylijn is een rechte lijn die wordt getrokken door meerdere punten van geografisch belang, waarbij verwezen wordt naar een vermeend verband tussen die punten. Het gaat daarbij typisch om prehistorische locaties, archeologische vindplaatsen en oude kerken. Esoterici geloven dat leylijnen energiebanen zijn. Zanger/gitarist Zach Grace ziet in het concept van leylijnen de verbindingen tussen muzikale ideeën en nu de band wat meer gegroeid is de kracht van menselijke verbindingen. “Happiness is: Wait, what is it? I thought that I knew. Thought it was set. It think it lies in the relief of letting another be free.” (ley lines)

Bassist Dylan Bauld produceerde het album, volgens eigen zeggen zonder invloeden van buitenaf. Gitarist McKinley Kitts en drummer Kyle Hill schoven later aan, de basis van de composities is het duo Zach en Dylan. Het debuutalbum come out. you’re hiding werd in 2017 uitgebracht, zorgde voor naamsbekendheid, meer dan 100 miljoen streams op Spotify en mogelijkheden om in het voorprogramma van bijvoorbeeld Paramore en Hayley Kiyoko te spelen. Als de acht liedjes die in september uitgebracht worden zich kunnen meten met het huidige viertal, heeft de band mijn zegen.

Op vrijdag 5 september zag het volledige album ley lines het licht. De relatief stevige opener White Noise, de mid-tempo As You Were en Money met een wat tegendraads ritme en Listen For You dat liefelijk voortkabbelt. De vrouwelijke vocalen in Aiming Low vallen op. De vlotte tracks Underpass en Never Was Mine leiden naar de pulserende afsluiter Moonday. Ook als dozijn de aankoop waard.