Gezien: Paris est à nous – durf existentiële vragen te stellen

01De door Netflix gefinancierde Franse film Paris est à nous (2019), in het Engels Paris Is Us, start met de pulserende elektronische muziek van Laurent Garnier. Op een dansfeest spreekt de trippende Greg de naar eigen zeggen ook al trippende Anna aan in het donker. Op het ritme van de stroboscopen zien we de prille verkenningen van elkaars haar, schouders en lippen en luisteren we naar een conversatie om elkaar beter te leren kennen. Intieme momenten als deze zijn spaarzaam in de film. Een strandscène komt nog in de buurt, voor de rest belicht en belichaamt de film de verwijdering tussen de twee. Greg heeft namelijk zijn zinnen gezet op een carrière in Barcelona, terwijl Anna in Parijs wil blijven om te studeren en als serveerster wat bij te verdienen.

Een maalstroom van gedachten, dromen, existentiële vragen en vertwijfeling domineert Anna. Is er een intelligentie buiten wat wij kennen? Er moet meer zijn buiten de dimensies van tijd en ruimte. Er is waarschijnlijk leven na de dood. Wanneer het vliegtuig naar Barcelona waarmee ze naar Greg zou gaan – op een of andere manier mist ze de vlucht – crasht, lijkt het haar niets te doen. In plaats van Greg te bellen, valt ze liever in om voor een vriendin deel te nemen aan een indoor estafetteloop.

Op geraffineerde wijze laten de filmmakers actrice Noémie Schmidt door Parijs zwerven, terwijl er massale protesten zijn, de Franse samenleving door premier en president tot eenheid wordt opgeroepen. Ze loopt hard, maar draait verderop door in een stuk drooggelegd kanaal. Hoe de Franse hoofdstad zich ontwikkelt, verbeeldt hoe het in het koppie van Anna aan toe gaat. “Ik ben alles wat ik buiten zie.” Soms ‘verklaart’ een vriendin wat, de rest wordt door tollende beelden, zich herhalende scènes van het dansfeest, het strand en de Parijse straten, tot uitdrukking gebracht. Een toevallige ontmoeting op een begraafplaats met een man die met een bos bloemen op weg is naar het graf van zijn dochter, laat hem praten en Anna zwijgen. Wat me opviel zijn de lange shots, hoewel de straten niet zijn schoongeveegd voor de opnameploeg, iets dat een doorsnee Amerikaanse film anders aanpakt met shots van amper een paar seconden en verlaten stadsstraten en doorgaande wegen.

De oplossing is om stappen te zetten, letterlijk en figuurlijk door een sluier te stappen, het onbekende tegemoet. Daar zien we een andere Anna tollen tot ver na de aftiteling. Psychologisch drama rond angst en antwoorden op vragen niet kennen. Een intrigerende film die voor een groot deel op ooghoogte, tussen de mensen in levendige Parijse straten is opgenomen, Deze is te bekijken op Netflix.