Met Escape naar Openluchtmuseum Arnhem

De familiedagen van Capgemini personeelsvereniging Escape zijn altijd prima verzorgd. De kans dit jaar op (her)ontdekkingsreis te gaan in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem laten we ons dus niet glippen. Ook onze beide dochters Henriëtte en Marianne hebben er zin in en laten werk ervoor schieten. We staan onze gezinstraditie trouw keurig op tijd als één van de eersten op de parkeerplaats. Collega Paul herkent me bij de inschrijfbalie. Voor de kinderen toch wel indrukwekkend dat je bij een bedrijf waar wereldwijd meer dan 200.000 mensen werken zonder verdere introductie bij de juiste voornaam wordt genoemd en geen (personeels)nummer bent.

Henk-Jan is beginnend missionaris volgens Canon van NederlandOnze vroege aankomst geeft de gelegenheid meteen de een half uur eerder speciaal voor Capgemini geopende Canon van Nederland tentoonstellingsruimte te bezoeken. Dit voor ons nieuwe deel van het park is een interactieve tijdreis met spellen, films, opdrachten en achtergrondinformatie over de hoogte- en dieptepunten van de geschiedenis van Nederland. Voor de toets om een geschikte aanpak voor de bekering van Friezen te bekeren heb ik een matige uitslag. Beter gaat het in het met z’n vieren bepalen van de datering van uitvindingen, maar weer niet in het snel in de goede volgorde zetten van handelingen om een musket te herladen.

Lunch van Capgemini Escape in Openluchtmuseum ArnhemLandbouwwerktuigenloods uit Goes is vandaag de gelegenheid om de meegekregen consumptiebonnen te gebruiken – meer dan we konden omzetten in drinken, dank weer! – en te genieten van een uitgebreid lunchpakket. Het is koud buiten, sneeuwt en hagelt een paar maal, maar verder is er vooral zon en een serie typische Hollandse wolkenluchten.

Jazeker - ook deze boekenplanken stonden bij tiener Henk-JanRegelmatig duiken we in onze eigen herinneringen aan eerdere parkbezoeken, omdat we veel nieuwe dingen zien. Het scheelt in elk geval verveeld rondlopen of de tijd opvullen met niets doen. Het jaarthema is Gruwelijk lekker en zodoende kunnen de meiden in de Suikerwerkplaats aan de slag met opdrachten over suiker, proeven we een ijsje dat heel anders ruikt, luisteren we in de uit Meppel overgebrachte theekoepel naar een verhaal van spin Anansi die op een suikerplantage is beland, geniet ik van een plastic glaasje bier met smaak. In het entreegebouw kun je blijkbaar een gratis snackzakje meenemen om de tien smaken op de gruwelijk lekkere route door het park te vullen.

Interieur Chinees restaurantVerbazingwekkend blijven de arbeidershuizen met bijvoorbeeld eind jaren ’70 inrichting, want het had maar zo onze huiskamer of mijn tienerkamer kunnen zijn. Ook de woonboerderij van de familie Van Leeuwen uit Hoogmade is zo’n feest van herkenning, net als het Chinees restaurant of het postkantoor aan het nieuwe rijtje panden dat uit de Westerstraat in de Jordaan, Amsterdam zijn overgekomen.

Urinoir Deventer voor stationWe maken een ritje in de postkoets van Van Gend & Loos en ik herken van een afstand het urinoir in Amsterdamse School-stijl dat tot de verbouwing van het Stationsplein in Deventer voor het stationsgebouw stond en ikzelf vóór of na treinritten ook veelvuldig met dichtgeknepen neus gebruikt heb. Hoe sterk geuren kunnen zijn, merk ik ook in het Groene Kruisgebouw waar onder meer Lysol op tafel staat, of op de scheepswerf of in de smederij.

Dakwerk in hoeve 1Omhoog kijken in het Openluchtmuseum levert verrassende plaatjes op van het dakwerk in de hoeven, de jampotten met schroeven en spijkers die aan een plank zijn bevestigd (ja, mijn vader had dezelfde constructie in onze schuur aan de Emmastraat in Deventer), zolderkamers met dakkapel of de vele molens die staan te draaien. Van plaggenhut tot Staphorster boerderij met kenmerkende jasbeschermer, de Kruidentuin tot de op stoomkracht werkende zuivelfabriek Freia, er is zoveel te zien, dat we zo nu en dan wat links laten liggen en juist elders naar binnen duiken, bijleren over bijvoorbeeld emigratie naar Canada of het onderdak voor Molukkers en Turken.

TBC huisje Afdeling OlstHet accent van het museum is merkbaar minder op de ambachten en meer op de moderne geschiedenis van ons land komen te liggen. En zo kan ook dit 101-jarig museum een eigentijds publiek blijven aanspreken. En wat we over enkele decennia terug willen zien in Arnhem? Geen idee. Nu glimlachen we om de diskettes, de zitkuil met bielzen, een telefooncel of een typemachine.