Gezien: Deepwater Horizon (2016)

Rampenfilms, het liefst gebaseerd op echte gebeurtenissen, doen het doorgaans goed. Ik hoef ze niet dagelijks te zien, zo nu en dan komt er een interessante voorbij. Door openlijk de misstanden, vergissingen, verkeerde beslissingen en stommiteiten in de aanloop naar de daadwerkelijke ramp expliciet te maken, wordt het verhaal achter het nieuwsbericht helder. Vandaag Deepwater Horizon (2016) van regisseur Peter Berg over de verwoesting van het half afzinkbare boorplatform Deepwater Horizon op 10 april 2010.

Hoofdtechnicus Mike Williams (gespeeld door Mark Wahlberg) maakt zich aan het begin van de film klaar voor een nieuw verblijf van drie weken op het platform in de Golf van Mexico. Afgezet door een helikopter ontdekt hij met zijn meegekomen technici dat er geen zogenaamde cementtest heeft plaatsgevonden op de boorput om te zien of de afdichting genoeg is om de enorme druk vanuit het olieveld te weerstaan. Het boorproject ter voorbereiding op de daadwerkelijke oliewinning door BP ligt 43 dagen achter op schema. Onder druk van de aanwezige BP functionarissen wordt het personeel onder druk gezet, allerhande veiligheidsincidenten genegeerd. In rap tempo ontvouwt zich een olieramp van jewelste. Elf doden zijn te betreuren.

Williams’ vrouw (Kate Hudson) en kind en de begrijpelijke woede van verwanten die hun geliefden niet terugzien geven de film extra emotionele lading. Nee, dit epos draait niet om een held of om gelijk krijgen. Het verhoor van Williams voor een commissie aan het begin en eind van de film die stokt op de vraag waarom het alarm niet afging – de reden is in de film opgenomen – knaagt. Bij het zien van de film vind ik het aantal slachtoffers nog aan de erg lage kant. Ogenschijnlijk achteloos wordt omgesprongen met het milieu, mensenlevens en een peperdure installatie. Gelukkig kan dochter Williams blijgemaakt worden met een dinosaurus-tand.

Budget voor de opname was $156 miljoen (!). Het nabouwen van de installatie, de special effects om alles (gecontroleerd) tot ontploffing of in de brand te laten opgaan, zal de nodigde middelen (tijd, materiaal, mensen) hebben gekost. De mix met historische beelden, de opgelegde straffen en deels intrekken ervan in de best wel lange epiloog, houdt de morele spiegel voor. De film is op Netflix te bekijken.

Iets serieuzer is wellicht de animatiefilm die de ramp in meer technisch opzicht uitbeeldt.