Gezien: Ghajinikanth (2018)

      No Comments on Gezien: Ghajinikanth (2018)

Op één of andere manier heb ik weer een Indiase film op m’n scherm waarin de hoofdrolspeler aan een neurologische aandoening lijdt. In Ghajinikanth (2018) is het Arya in de rol van Rajinikanth die een ‘absent mind‘, ofwel een vergeetachtigheid. Volgens de Engelstalige Wikipedia zijn er drie verschillende oorzaken:

  • a low level of attention (“blanking” or “zoning out”);
  • intense attention to a single object of focus (hyperfocus) that makes a person oblivious to events around him or her;
  • unwarranted distraction of attention from the object of focus by irrelevant thoughts or environmental events.

Anthony Seldon heeft er in 2016 een TED talk aan gewijd.

Ghajinikanth is afgeleid, maar redt zich desondanks waar hij als reddende engel te hulp schiet. Als kleine jongen vergeet hij zijn vader te vertellen dat opa op sterven ligt. Papa komt na het overlijden pas op bezoek. Ghajinikanth groeit op, heeft nergens spijt van, vergeetachtig als hij is. Geschikt als huwelijkskandidaat is hij echter niet. Ouders van kandidaat-bruiden haken af als er een lichamelijke of geestelijke beperking wordt geconstateerd. Andermaal een behoorlijk inkijkje in het ideaalbeeld op de Indiase huwelijksmarkt. Maar goed, op elk potje past een deksel en wat is er mooier dan echte liefde? Cupido schiet raak als de bloedmooie actrice Sayyeshaa Saigal als Vandhana op het toneel verschijnt.

Een aaneenschakeling van afleidingen en geflirt laat de liefde groeien, maar ook de jaloezie van een politiefunctionaris die desnoods over lijken gaat om Vandhana tot zijn vrouw te maken. Een andere hoofdrol is weggelegd voor Vandhana’s vader Sathyamoorthy (gespeeld door Sampath Raj) die tot vlak voor het eind van de film een huwelijk met Ghajinikanth niet lijkt te zien zitten, maar zich via wat plotwendingen ontpopt tot wijze pater familias die het beste voorheeft met zijn dochter en Ghajinikanth goed peilt. Echte liefde wint en vergeet ook Ghajinikanth niet.

Alles goed aan de Tamil-gesproken romantische komedie? Nee, de muzikale intermezzo’s zijn zwak, de reddingsacties te voorspelbaar en de vechtscènes aan het eind overdreven nep. Natuurlijk zit er een dip in de ontluikende liefde (Bar Song als ‘hoe zing en drink ik de ellende van me af’ intermezzo) en is een happy end onvermijdelijk. Misschien zijn de ondeugende kietels en plaagstoten van Vandhana nog wel het meest geloofwaardig. Niettemin, kun je heerlijk lachen om de onschuldige humor.

Balamurali Balu schreef de filmmuziek. Santhosh P Jayakumar regisseerde en K.E.Gnanavelraja produceerde dit grappige liefdesverhaal.