Broods – Don’t Feed the Pop Monster

De opvolger van Conscious (2016), Don’t Feed the Pop Monster geeft te denken, Is het de Nieuwzeelandse Broods niet te doen om populariteit? Geen popmuziek ditmaal? Opener Sucker (for everthing) is nog vertrouwde synth pop. Een urban beat begeleidt het mid-tempo Why Do You Believe Me? Zo alleen dat je je thuis voelt (Peach)

Broer Caleb en zus Georgia Nott misstaan niet in een top-40 lijst. Vergeet dat monster of stop ‘m onder het bed en ga luisteren, dansen en genieten. Want het dozijn liedjes bieden een eigen, catchy sound. Voor het duo is het popmonster dat deel van de muziekindustrie dat denkt in succesvolle formats, artiesten bij een plaatje of concept zoeken, zeggen ze in een interview in de Build series. Buiten de lijntjes kleuren zat er bij hun platenmaatschappij niet in. Op eigen benen doen ze waar ze zelf zin in hebben. MIjn zegen hebben ze.

En nee, het is niet happy clappy of oppervlakkigheid troef. In Too Proud klinkt het “Let out the air and sink to the bottom. Where all the weight is forgotten. No one can hear me down here. Came down to calm down where I don’t fear. Somebody seeing my tears. I feel safer down here.” En in de afsluiter Life After het verlangen: “Where the sea always feels warm all the way down. There’s no days, no weeks, no months, no years to go wrong. No such thing (No such thing) as a child, a woman, or man (Or man, or man). Just the voices of souls that we’ve lost to meet you again.” Luister dus ook zeker naar de teksten die maar zo kunnen contrasteren met de vrolijke deuntjes die een herhaald maal afspelen zo’n makkelijke keus maken. Een rij producers (Tommy English, Big TasteJoel LittleJack & Coke, Valley Girl, James Flannigan en Jesse Shatkin) tekende voor het prima resultaat.