Switchfoot – Native Tongue

      2 Comments on Switchfoot – Native Tongue

Jon Foreman en zijn maten van Switchfoot zijn het musiceren (ze zijn al sinds 1996 bij elkaar) nog niet zat. In de aanloop naar de release 18 januari 2019 van het elfde album Native Tongue konden we sinds 19 oktober al genieten van vier singles: het titelnummer, Voices, All I Need en Let It Happen. Moderne rock die zo solide en aanstekelijk in elkaar zit, dat je de mannen van U2 (en ik weet: vloeken in de kerk) voor de productie graag wilt verwijzen naar de broers Tim en Jon Foreman, Brent Kutzle en Tyler Chester (On Earth, Rainstorm Brother en Fiction Family). Het titelnummer over het belang van praktizeren van liefde in de omgang met anderen werd net als Let It Happen, Voices en The Hardest Art samen met Brent Kutzle, de bassist en cellist van OneRepublic geschreven: “Feel your heartbeat bang the drum. Open up your eyes and fill your lungs. The same word from where the stars were flung. Love’s the language, love’s your native tongue.” Tekstueel natuurlijk bekend terrein (Love Is the Movement, Love Alone is Worth the Fight, Love is a Song).

Deze thematiek wordt doorgezet in All I Need, Hetzelfde geldt voor het mannenkoor aan stemmetjes in Foreman’s hoofd, dat zowel Voices als Dig New Streams belichaamt. Muzikaal tappen de beide liedjes wel uit een heel ander vaatje. De blazers en geheid live tot meeklappen uitnodigende Dig New Streams is voor Switchfoot begrippen best verfrissend. Radiovriendelijk is Joy Invincible, een lofzang voor God en nog veel meer de synth pop in The Hardest Art met gastvocaliste Kaela Sinclair (sinds 2016 zangeres en toetseniste bij de Franse electronica band M83) die oktober vorig jaar met de EP Half Asleep haar meest recente solo uitstapje maakte. Akoestisch gitaar drijft de Prodigal Soul.

Het contrast met de piano in Wonderful Feeling is groot. In Take My Fire zijn de vocoder en ongepolijste rock terug. Walsend de kamer door op The Strength to Let Go, aan afwisseling geen gebrek. Een ontspannen, open, semi-akoestisch pop rock arrangement in Oxygen. Speels ukulele en feestgedruis in We’re Gonna Be Alright, gevolgd door nog eenmaal een akoestische piano en cello voor de ballad You’re the One I Want. Die uitspraak kun je ook voor het hele album aanhouden.