Fleurie – Portals

      1 Comment on Fleurie – Portals

Het album Portals van de Amerikaanse synth pop zangeres en toetseniste Fleurie (1990) gaat al even mee in mijn Yet to be reviewed Spotify afspeellijst. Wat meer woorden wijden aan het album, voordat ik 24 maart deze dame live ga zien en beluisteren in de Melkweg, Amsterdam, is wel op z’n plek. Ze haalt haar inspiratie bij Coldplay, Imogen Heap en The Fray.  Fleurie’s muziek was sinds haar debuutalbum Love and War (2016) te horen in menig televisieprogramma en serie. Ze opende in 2018 voor bijvoorbeeld Owl City op hun tour door Azië en werkte samen met Ruelle, van wie ik het album Emerge nog te bespreken heb. Portals heeft een elftal gevoelige, wat ingetogen synth pop nummers in de aanbieding. Meer luister- dan dansmuziek. Opener Explosions of Grandeur ontpopt zich na drie minuten tot een sprankelende fontein. “I  need the undoing, need the aftermath. The cold water slap, the narrow hatch. The stairs to where the stars collapse. The great unknown, the great relapse…I need more than words.”

Supersonic ontglipt aan de rust (”….never play by the rules…”), met Monarch en Constellate bewijst Fleurie afwisseling in de arrangementen te houden. Synth pop zonder de drang om in de top-40 hypes mee te doen of te lijken op die twaalf andere vakgenotes.

Chasing Stars was een tijd mijn favoriet. Elektronisch slagwerk doet ‘t hem hier. Gevoelig met gitaar in de hand is Nomad. Percussie is terug in Future Signs, catchy in mid-tempo Black Sand Vertigo, andermaal op gitaar, aangevuld met synths. Op piano kan ze ook overweg, getuige Out of the Blue. A World Beyond durft een rock setting met spraakzang aan, waarna de pianoballad Odyssey afsluit. Rustig zweef je verder….