Peter Heppner – Confessions & Doubts / TanzZwang

Peter Heppner (1967), de zanger van Wolfsheim (1987 – 2005), is na het opheffen van de band niet blijven stilzitten. Ik kende hem vooral van de samenwerking met Schiller en Paul van Dyk, maar nam ook de soloalbums in me op. Na zes jaar stilte is er nu een box set met vier albums als krachtexplosie: Confessions & Doubts / TanzZwang. Ik kwam de plaat op het spoor via een aanbevolen Youtube video, de met zanger en acteur Joachim Witt gemaakte clip voor Was bleibt?

Melancholische synth pop in mid tempo, zoals ook opener Unloveable, Viele schöne Stunden en Good Things Break, maar ook dansplaten als Nothing Ends die uitnodigen voor een remix. Meezingbare soft rock als in Herz (Metropolis) of Schiller-like synth pads als basis voor het pulserende Chance. Heppner zingt zowel in het Duits als Engels. In You Don’t Love Me is Kim Sanders (ze deed eerder veel samen met Schiller) te gast. Het eerste tiental eindigt met een blik achter de muur van Theresienstadt (het voormalige ghetto en concentratiekamp Térézin in het westen van Tsjechië).

De tweede schijf bevat instrumentale versies van de 10 liedjes op de eerste. Aardig, maar had van mij niet gehoeven. De derde schijf heeft een elftal remixes, twee van …und ich tanz’ (Latches, Pascal Reinhardt), All Is Shadow (van de Noorse synth pop band Apoptygma Bezerk), een Schiller remix van Once Again en de Yann Lauren remix van Sedate Yourself. Het muzikale broodje aan de andere kant van de sandwhich is schijf vier. Deze set van negen liedjes opent met een zware rock crossover mix door de Duitse multi-instrumentalist en zanger Drangsal van …und ich tanz’ gevolgd door de reguliere versie. Het gedicht Im Nebel (1905) van Herman Hesse op muziek tot en met de stevige afsluiter Standing Tall. Een buslading materiaal om de zes jaar stilte op te vullen.