Gezien: Expedition Happiness (2017)

Via Netflix heb ik de film Expedition Happiness bekeken. Het Duitse stel Felix Starck en Selima Taibi is al drie jaar samen. Felix fietste met camera eerder de wereld rond en bracht in 2015 Pedal The World uit. Selima schrijft liedjes en brengt deze onder haar artiestennaam Mogli uit. Het stel wil met hun hond Rudi weg uit Duitsland en hun geluk beproeven in Noord- en Zuid-Amerika. Ze kopen een oude Amerikaanse schoolbus, vliegen van Berlijn naar New Tork en verbouwen de bus in drie maanden eigenhandig tot loft on wheels. Een flat screen TV, WC, slaapkamer, fornuis en oven, zonnepanelen op het dak en watertank. Het tweetal beweert geen stel klussers te zijn. Groene tegeltjes aan de wand, spierwitte wandmeubels in de slaapkamer. Ik zie het mijzelf nog niet doen. Alles ziet er strak uit als ze in North Carolina in de zomer vertrekken voor hun avontuurlijke rit zonder verplichtingen. De beelden die het tweetal maakt vanuit de bus, op straat en met een drone van de omgeving maken Expedition Happiness tot een indrukwekkende reeks beelden. Door Canada gaat het naar Alaska en langs de westkust van de Verenigde Staten naar Mexico. Waar de wegen in de VS prima zijn, is dat in Alaska en Mexico een heel stuk minder.

Wanneer het goed gaat, zijn Felix en Selima de eersten die dat de kijker laten weten. Tijdens de tocht zijn ze online op hun website, Instagram en Facebook te volgen. De natuur is schitterend, de ontmoetingen met lokale bevolking ongedwongen, maar oppervlakkig. Ze zijn te gast bij boeren in niemandsland, worden in Mexico ‘s nachts bewaakt door het leger (‘ze zeggen niks’, zonder zelf de bus te verlaten en te informeren), dansen er op een dorpsplein (muziek verbindg) en belanden bij een tijgers houdende drugsbaron. Wanneer het duo gehinderd wordt bij grensovergangen, pech onderweg en de sterk minder wordende gezondheid van hond Rudi, deel je ook in het chagrijn en de onzekerheid. Geluk zit niet in de mooie beelden en het onbezorgde, maar hoe je ook bij tegenslagen reageert. De 150 liter brandstoftank is elke 450-500 kilometer toe aan een nieuwe vulling. De bedragen voor visa zijn niet misselijk. Hoe deze tocht wordt gefinancierd, blijkt niet uit de film. Ja, Felix doet online werk. maar wat en wanneer en of dat na de volle dagen achter het stuur nog gebeurt, zie je niet. Dat Selima een piano en gitaar in de bus heeft, zie je in geen enkel shot.

Voor de film moet ontzettend veel materiaal zijn teruggesneden tot anderhalf uur eindresultaat, waar de soundtrack bestaat uit Mogli liedjes en ik me als kijker geen minuut verveel of de neiging heb door te spoelen. De onmogelijkheid om met Rudi vanuit Mexico verder zuidwaarts te gaan – het zuidelijkste puntje van Argentinië is het doel – brengt Felix en Selima ertoe hun bus aan volgers te verkopen en het vliegtuig naar Duitsland te pakken en in de kerstperiode onaangekondigd met camera ‘s avonds bij beide ouders voor de deur te staan.

De blog expedition-happiness.com is uit de lucht, de social media profielen op bijvoorbeeld Youtube, Instagram en Facebook al lange tijd niet bijgewerkt. En dat geeft weer te denken. Was de reis dan toch een eenmalige kick? Waarom verwijder je een blog? Is er leven na Rudi die ongewild duizenden kilometers moest meereizen, maar wel op heel mooie plekken op het westelijk halfrond uitgelaten kon worden. Kun je wel op zoek naar geluk?

Op 26 maart 2019 treedt Mogli op in Paradiso Noord, Tolhuistuin in Amsterdam. Dan kun je deze vragen aan Selima zelf stellen.