De kust tussen Kastel en Zambratija lopend verkend

De laatste dag van de zomervakantie is voor de rest van het gezin een dag rust. Voor mij de gelegenheid nog eenmaal de wandelschoenen aan te trekken en de omgeving te verkennen. Ik heb voor dit doel twee routes van bijna 40km uitgezet, één door de kuststrook ten westen van Kastel en één naar het zuiden waarin Buje en Groznjan zijn opgenomen. Ik kies voor de eerste en ga om 7u op pad, vijf flessen water, brood, banaan, mueslireep en een Vlugge Japie ontbijtkoek in de rugzak.

Relive ‘Kuststrook tussen Kastel en Zambratija’


Kerk KastelDe zon is net op en schijnt prachtig op de kerk van Kastel die op de heuvelrug met zicht op Slovenië staat. Een klimmetje brengt me bij de ruïne van het kasteel, waar nu een restaurant omheen gebouwd is. Ik loop langs de linkerkant van de D21 naar beneden richting grensovergang Dragonja. ZonnebloemHet is er opvallend rustig. Ik steek de E751 over en volg de grensrivier die ook Dragonja heet naar de volgende grensovergang, die bij Secovlje. Hier laat ik het hotel annex casino Mulio links in heuvels liggen. Tuinmannen zijn hier bezig bamboe te snijden. Een vrouw sorteert appels bij de achterbak van een auto, een stel hardlopers komen me tegemoet. Denk je op een doorsnee vrijdagmorgen alleen te zijn, vergeet het maar.

Parenzana en E12 markeringen volgenEen eindje verder start de Parenzana trail. Parenzana was een smalspoorlijn langs de kust van Istrië tussen Triest in Italië en Porec in Kroatië en in bedrijf van 1902-1935. Van 2006-2012 is onder het kopje route van gezondheid en vriendschap het routenetwerk hersteld als wandel- en fietspaden. Fietspaden dan wel met stenen en rode aarde als ondergrond. Zoutpannen in baai van Piran 2Ik volg dit traject door de heuvels boven de bungelowparken en campings van Kanegra langs helemaal naar Laura. Ik heb een mooi uitzicht over de zoutpannen en de baai van Piran en Piran zelf. Halverwege staat een ruïne van een Sint Petruskerk in een bamboeveld verstopt. Bij het 10km punt pauzeer ik een eerste maal.

Fietser gaat voor me uit naar LauraLaura is een dorp dat volgestouwd is met vakantiewoningen in parallel aan de kustlijn lopende straten. Iedereen kan in een minuutje afdalen naar de zee. Scheelt weer aanleggen van privé zwembaden. De gebruikelijke samenstelling van het autopark in Istrië deze zomerweken: Duitsers, Slovenen, Oostenrijkers, Kroaten en een enkele Belg en Nederlander. De OpenStreetMap weg langs de kustlijn is niet toegankelijk, en zo loop ik bij het laatste vakantiehuis op de laagst gelegen straat Riva de trap weer op naar de doorgaande weg naar Alberi.

Welkom in AlberiAlberi herbergt een aantal splinternieuwe hotels en grote appartementencomplexen. Een eigen golfbaan, tennisbanen en natuurlijk afdalingen naar de kust zijn het vermaak dat er wordt geboden. Na Alberi volgt een stuk over een vervallen campingcomplex, waar nog maar een enkele sleurhut bewoond is, en zo’n typisch landhoofd, waar altijd mensen te vinden zijn die ‘iets’ aan het doen zijn met of in hun auto. In de bossages is het ook een dumpplaats voor allerhande meubels, de natuur ontsierend en nergens voor nodig.

Crkva Sv Ivana Evandelista in SavudrijaDe haven van Savudrija komt in beeld. Eerst een evangelische kerk (zal de Duitse variant wel zijn) voorbij een veld tomaten. Op een wandelbankje pauzeer ik weer even kort, bekijk de verrichtingen in de vissershaven. De volgende etappe voert direct langs de kustlijn ‘gewoon’ over de campings alhier. Auto’s worden volgepakt, een houten vlonder voor een stacaravan gedemonteerd, waar anderen hun hangmat opzoeken of in badkleding richting de zee trekken. Al voorbij wandelend lijkt de primaire taal op de campings Duits of Kroatisch. De campings lopen ook ongemerkt in elkaar over. Waarin ligt het onderscheidend vermogen?

Vuurtoren SavudrijaVan de ene  naar de andere baai kom ik in Zambratija, bekend gebied, we hebben er twee verschillende stranden ‘getest’. Het betekent ook het afscheid van de Kroatische stranden. Verder door het achterland, weer de heuvels in. De uitgezette route gaat door een blijkbaar onlangs van een hoog hek voorziene serie olijf- en wijngaarden. Blauwe druiven in wijngaard ZambratijaIk pauzeer bij een keet op de top (50m), maar kom er later achter, dat er wel een wijd open voorzijde, maar geen opening aan de achterzijde van het terrein is. Het kost me 2km in dit terrein om weer via de ‘voordeur’ het perceel te verlaten en een alternatieve route naar het noordoosten te zoeken. Dat is hier niet gemakkelijk, want ook verderop loopt het dood. Met deze hitte is dat niet goed voor je humeur.

Mariakapel met handwijzer op afslag D75 naar KanegraIk vind met OSMAnd een pad naar Volparija en besluit daar de D75 te volgen. NIet moeders mooiste route, maar gegarandeerd oostwaarts naar Kastel. Met de watervoorraad gaat het hard. Wat zou ik graag een Radler lusten! Nee, Niet elk gehucht heeft hier een café. De Happy Times aan de linkerkant is zelfs dicht. Pan Radler bij bsitro Dvije Masline in GrupijaHet wordt bistro Dvije Masline na 34km wandelen, waar ik me een Pan Radler prima laat smaken en op de wc ook nog water tap. Wat verderop bekijk ik een monument en nog wat verder start een Parenzana traject parallel aan de D75. Dat loopt rustiger (sterker; alleen) dan op de provinciale weg.

Henk-Jan zweet zich een ongeluk op Parenzana langs D75De watervoorraad is geslonken tot een laatste halve liter. Zuinig aan op de laatste kilometers dus, hoewel ik ‘m serieus knijp. Ik zweet al de hele dag zo enorm en m’n mond is zo droog dat zelfs een Kaiserbrötchen niet weg te krijgen is. Appartement Kalas in KastelAls het echt nodig is, kan ik Klazien bellen om te komen halen, maar dat hoeft niet. Ik stap door, passeer de A9 en later de D21 bij Plovanija. En dan is het ook nog maar ruim 2km naar Kastel, een zwembad bij het vakantiehuis en genoeg drinken en eten.