David LaChapelle: onfotografeerbare zonden blootgelegd

In het Groninger Museum is tot en met 28 oktober 2018 de tentoonstelling Good News for Modern Man rond het werk van David LaChapelle (1963). Deze solotentoonstelling laat ruim 70 werken zien in verschillende disciplines met de zoektocht naar het paradijs als rode draad.

Opstellen stad van La Chapelle in Groninger MuseumDe vleselijkheid van de gefotografeerde modellen, het ongeneerd open huis houden, de felle kleuren en helderen beelden van de gevallen mens, die heel Amerikaanse Jesus als homeboy ziet gaat ten onder, hoe knap de stedenbouwkundige ontwerpen er ook uit zien. De zondvloed maakt een eind aan the world as we know it. Je ziet klassieke beelden en schilderijen half onder water zaal in een museumzaal, wanhopige mensen op elkaar geplakt, plastic banden als een moderne ark van Noach en een ondergelopen kerk, waar een groepje gelovigen met geheven handen God aanroept, maar het bijschrift stelt, dat men zal afvragen: Where is your God? “LaChapelle has made no secret of his faith, and “Good News,” with one foot in Christendom and the other in pagan myth, aims at purity without lapsing into self-seriousness,” stelt zijn website.

De zondvloed van La ChapelleHet sperma van een man en eicel van een vrouw vermengen zich in een explosie van licht tot een nieuwe Adam en Eva. David LaChapelle (what’s in a name?) omschrijft religies als verschillende bronnen van waarheden die naar dezelde inzichten leiden. De Secret Passage toont een terugkeer naar de natuur. In plaats van aanzien, materialisme en geld, staat de natuur, schone lucht en water hier centraal. Elementen uit het Christendome en Boeddhisme, overeenkomsten wat LaChapelle betreft, versmelten tot een universeel godsbeeld. Jezus en Boeddha samen onder een boom. Zo creëert ook deze kunstenaar zich een eigen god, maar net als bij de oudtestamentische profeten geldt de waarschuwing dat het beeld ten opzichte van zijn maker niets te vertellen heeft.

Intrigerend vond ik in het auditorium de afspeellijst van videoclips die er vertoond werden. In alle clips heeft LaChapelle de hand gehad. Ik heb ze hier onder elkaar gezet. Je kent er veel, zo niet alle. Bij Moby’s Natural Blues zie je de ondergaande zon over de mensenlevens die als bejaarden in de rolstoel bij de TV nog eenmaal de beelden van een jonge Moby voorbij zien komen.

Bij This Train Don’t Stop There Anymore van Elton John laat artiesten als Justin Timberlake als Elton, Pee-Wee Herman en look-alikes voor Liza Minnelli en Cher voorbijkomen. We weten hoe vergankelijk de status van ster is.

Can’t Hold Us Down van Christina Aguilera en Lil’ Kim neemt het op voor vrouwen: “This is for my girls all around the world Who’ve come across a man who don’t respect your worth Thinking all women should be seen, not heard So what do we do girls? Shout out loud!” In de tentoonstelling is wel een levensgrote foto van de hand van LaChapelle te zien van een zich nog net de borsten afdekkende naakte Lil’ Kim vol Louis Vuitton logo’s. Wat is je gekozen image?

Britney Spears wordt in Everytime in een bad om het leven gebracht. Einde showster.

No Doubt zangeres vergiftigt een minnaar, rijdt een ander omver en eindigt zelf op de elektrische stoel. Moord loont niet in It’s My Life.

Norah Jones wordt amper opgemerkt in Those Sweet Words. Wat triest, doe je zo je best.

Robbie Williams lijkt in Advertising Space een jonge Elvis. We weten hoe deze showster left the building.

Dan Amy Winehouse in Tears Dry On Their Own. Niemand lijkt haar te zien op straat. “The end is near! Repent” staat op een bord.

Hozier zong Take Me To Church, een andere dan waar ik op zondagmorgen ben.

En tenslotte Daphne Guinness met een Evening in Space. Kleding en felle kleuren zijn hier overdadig. Maar let op de roze duivel die na drieëneenhalve minuut copuleert met de zangeres. Het is maar met wie je het wilt doen. You gotta serve somebody zong Bob Dylan in 1979 al in een niet door LaChapelle geregisseerde clip.