Wild: wandelen met flash backs over het leven dat je wilde leven

In november 2017 schreef Lisa Kok een gastblog over zes inspirerende wandelfilms. Een interessante rij, maar een stuk lastiger om deze bij Amazon Prime Video of andere legale online plek te vinden. Toen in maart 2018 de #1 film, Wild uit 2014. werd bij Net5 op TV kwam, heb ik deze laten opnemen. Eindelijk, 29 juni, aan de vooravond van de 2e Liemers Posbankloop (een 50 miijlen Kennedymars, waar hebben we het over?), vind ik tijd om Wild te bekijken.

Cheryl Grey (gespeeld door Reese Witherspoon) heeft tot haar scheiding een turbulente jeugd gehad. Een alcoholistische vader, een na een onvermijdelijke scheiding alleenstaande moeder die haar liefde voor Cheryl en haar broer Leif en een niet met name genoemd zusje toont, weer gaat studeren en, net als Cheryl, een baantje als serveerster heeft. Cheryl slaapt met alle mannen die ze kan versieren, gaat zich te buiten aan dank en heroïne heeft, eenmaal zwanger, eigenlijk alleen maar een idee wie de vader zou kunnen zijn. Moeder Bobbi overlijdt na een vergeefse strijd tegen kanker op haar 45e.

Paul, met wie Cherly tot 1995 getrouwd is, heeft gevochten om Cheryl te bevrijden uit haar verslavingen, maar besluit te scheiden, echter pas nadat een tattoo van een paard op de arm van zowel Paul als Cheryl is gezet. Broer Leif heeft tijdens het ziekbed van Bobbi haar paard moeten doodschieten.

Cheryl wil op eigen benen verder, schaft een gigantische rugzak aan om de uitdaging aan te gaan de 1.100 mijl lange Pacific Crest Trail (PCT) te gaan wandelen. Ze neemt een nieuwe achternaam aan, Strayed (afhankelijk van de schrijfwijze of ‘wild geworden’ of ‘verdwaald’, twee typische namen voor een wandelaarster). Aan het begin van Wild zijn de scenes over het inpakken en op de rug nemen van de zak hilarisch. Je glimlacht over de eerste dagen wandelen, waarin de onervarenheid en naïviteit worden uitvergroot. Cheryl (of de scriptschrijvers) kennen hun klassiekers. In de registerboeken langs de PCT schrijft ze de ene na de andere quote die zo uit een motivatie-scheurkalender of positieve psychologieboek gehaald kunnen zijn.

De beelden uit de Mojave woestijn, de besneeuwde bergen in het noorden van Californië, en de ontmoetingen met andere wandelaars, voornamelijk mannen, worden afgewisseld met flash backs uit het leven van Cheryl, brieven van Paul die met de pakketpost op bemande tussenstops gelezen worden. Is ze de heldin, de schijnbaar enige vrouw op het trail, de queen of the PCT, of een gebroken vrouw die moederziel alleen is?

Remember the Red River Valley

Leitmotieven zijn er genoeg in de film. Liedjes uit haar jeugd (van Bruce Springsteen tot de 4 Non Blondes met What’s Going On?), het overlijden van haar moeder en artiesten als Jerry Garcia, de herhaaldelijke keuze om te stoppen of door te gaan, vreemdgaan of trouw blijven, druk zijn met je zelf of je verwonderen over de omgeving, vrij zijn of verslaafd. Emotioneel is de scene waarin Evan O’Toole een belangstellend kind speelt en voor Cheryl het liedjes Red River Valley zingt. Cheryl noemt God in haar donksterde dagen een ‘gewetenloze bitch’, bidt om wonderen, krijgt hulp op het juiste moment en onverwachte hoek, en verzucht in de slotscène: “God, wat heb ik je gemist” en loopt over de Bridge of the Gods, een stalen cantileverbrug met vakwerk over de rivier de Columbia op de grens van de staten Oregon en Washington.

Moeder Bobbi had geen spijt van haar leven, de keuze voor een alcoholist als man en de keuze om ondanks een door kanker gesloopt lichaam haar hoornvlies te doneren. En zo is de conclusie van Cheryl na het volbrengen van de 1.100 mijlen PCT ook, dat een wild hart (ik moest sterk aan Brené Brown – Braving the Wilderness – The Quest for True Belonging and the Courage to Stand Alone denken) het sleutelwoord is. Wild (2014) zou de filmversie van het in 2017 gepubliceerde boek van Brown kunnen zijn.