The Choir – Bloodshot

      1 Comment on The Choir – Bloodshot

Voor de opnamen van het 17e studioalbum Bloodshot zochten de heren van de Amerikaanse wave band The Choir weer eens hun fans op via PledgeMusic. Alleen al voor de kunst op de hoes, al is het een PDF bij de elektronische versie van de geluidsdrager, is het de aanschaf waard. Op 9 mei kregen de ‘pledgers’ al het album toegespeeld. De rest moest wachten tot release datum 1 juni 2018. De bandleden Steven Hindalong (drums), Derri Daugherty (gitaar, zang), Tim Chandler (bas) en Dan Michaels (sax, lyricon)  blijven hun muzikale signatuur al decennia trouw. En zo ben ik vanaf mijn late tienerjaren met de jongens meegegroeid en geniet ik van de diep persoonlijke teksten rond verzoening in Bloodshot Eyes en lach ik om het idee van Californians On Ice en herken de ups en downs van het leven in Summer Rain.  Waar Marc Byrd de band verlaten heeft, zie ik versterking in Stephen Leiweke (toetsen) en Brad Behrens (gitaar). Matt Slocum (met Leigh Nash jarenlang Sixpence None The Richer) is present op cello.

In het soepel lopende Birds, Bewildered klinkt “We suffered in the dungeons of our minds. Now the door is open wide to light unfiltered. Find your way to blue sky, I’ll find mine. But hope of heart hasn’t happened yet. It’s only natural to feel regret.” David Davidson voegt op viool warmte toe aan de diepe emoties van tekstschrijver Steven Hindalong die na 34 jaar huwelijk en de verwachting dat deze band tegen alle stormen bestand zou zijn, het tegendeel moest erkennen. Ook in Only Reasons (er zijn geen goede excuses, alleen slechte redenen) en House of Blues is het uit elkaar vallen als echtpaar de onderliggende thematiek. In het begeleidend emailbericht bij de album release schrijft hij: “The subject matter is intensely personal… painful at times. But hopefully, there’s enough levity to reflect the reality that life is a sweet gift. On any given day, we live, we laugh, we love, we cry, we learn. Mercy on you. Mercy on me. We just keep telling our truths and making the music we want to hear.”

In The Dizzy Wounded vliegen de duistere gedachten als in Alfred Hitchcock’s horrorfilm Birds (1963) rond. Bloodshot reprise is gebouwd op samples en gitaarspel van Jim Schreck en de zang van afwisselend Derri en Mason Zgota. Alsof het thema even afgeschud moest worden. Hindalong stapt zelf achter de microfoon voor The Ways You Always Are en prijst hij de liefde van zijn maten en kinderen en Jezus’ lijden voor zijn zonden midden in de shit van het leven. Dith Yoder begeleid de mannen op elektrisch gitaar. Er blijft hoop en verwondering in Magic, zoals Will Ferrell in de film Elf (2003).

We’ve Got The Moon, een rocksong à la The Choir en de ballad op gitaar soundscapes The Time Has Come (“to realize forgiveness, to forgive somebody else. We can’t undo the damage done….The Man of Sorrows dances on the ocean. I’m still too faint of heart to leave the boat.”) sluit dit epos af. Wauw, ik ben onder de indruk van de diepgang en muzikale consistentie.