Gary Numan – Savage (Songs from a Broken World)

Het via Spotify geattendeerd worden op liedjes als Bed of Thorns en The End of Things was een reden me te storten op het nieuwe, in september 2017 uitgekomen album Savage (Songs from a Broken World). Serieus is het sinds Cars dat ik actief met Numan bezig was. Het 22e studioalbum van de naar Amerika verhuisde Britse synth pop veteraan Gary Numan (echte naam: Gary Anthony James Webb) vond inspiratie – hoe gek het ook klinkt – in het terugtrekken door president Donald Trump uit de klimaatakkoorden van Parijs. De scheve verdeling van gezond drinkwater over de wereldbevolking doet een beroep op de mensheid zonder aanzien van politiek, herkomst of godsdienst uit te komen. Invloeden uit het midden-oosten (het op Arabisch lijkende Engels, de kleding op de hoes en in videoclips) en snaarinstrumenten zijn kenmerkend voor de verder op voorganger Splinter (2014) lijkende sound.

Na de lead single My Name Is Ruin, een mid-tempo bede om vergeving, waarbij eens te meer opvalt, dat Numan juist niet blijft leunen op 80’s sounds of op veilig speelt. Numan’s 11-jarige dochter Persia zingt er dapper op mee. “We live in a windswept hell, not even God remembers” is de korte samenvatting van de Trump-apocalypse waarin de zanger/toetsenist zich nu waant.

“I see a darker shade of darkness, I hear a shadow hide in the light” klinkt het dreigend in The End of Things. Producer Ade Fenton heeft voor een consistent geluid op dit conceptalbum gezorgd.

De lijn wordt doorgetrokken op And It All Began With You, een ruim 6 minuten klokkend traag slepend epos, gevolgd door het relaas van een gebroken man in When the World Comes Apart. Mercy is nodig, met What God Intended in eenzelfde sfeer. Arabische galmen en marcherende laarzen klinken aan de start van Pray for the Pain You Serve. Nee, gezellig of zoetsappig wordt het niet bij deze moderne onheilsprofeet. Broken sluit in stijl, hoewel instrumentaal, af.