Ionnalee – Everyone Afraid to be Forgotten

Na Blue (2014) onder haar andere artiestennaam iamamiwhoami heeft de Zweedse zangeres, liedjeschrijver, producer, beeldhouwster en filmmaker Jonna Lee als ionnalee het album EVERYONE AFRAID TO BE FORGOTTEN op 16 februari 2018 uitgebracht. Styling is echt een aandachtspunt van de Zweedse. Of het nu in een witte outfit zwierend door de playlist gaan is, halfnaakt zwemmend figureren in een videoclip, de kleine letters voor ionnalee (dus ook met een i, niet j), maar weer hoofdletters voor de album- en songtitels. Welke artiest brengt met een album meteen een conceptfilm in eigen beheer uit, gewoon voor op Youtube?

Eigenzinnige synth pop, op zich in de lijn van eerdere albums. Trouwe fans hebben de afgelopen maanden al kunnen genieten van singles als Samaritan, Not Human, Gone. Simmer Down, Dunes of Sand, Joy en Work. Een aantal ervan werd vergezeld van een video clip. 65 minuten muziek verdeeld over 15 liedjes met bijdragen van Röyksopp vocaliste Jamie Irrepresssible (in het slepende Dunes of Sand), Barbelle (het alter ego van de toetsenist en zanger Claes Björklund) in het met cello op electronica voorgetrokken Memento vol samples en de Canadees TR/ST (vocoder samples op heldere synth pads voordat een pulserende synth bass ingrijpt op Harvest). Voor de rest hield Jonna alles in eigen hand. De collectie is de vrucht van een decennium schrijven en herschikken. Sommige liedjes waren bedoeld om op eerdere iamamiwhoami albums te komen, de oudste tracks werden al in 2010 geschreven.

Complimenten voor de productie, de afwisseling en toch herkenbaarheid van vocalen en melodielijnen, zoals de hoge uithalen in Joy. Het lijkt wel alsof de productie minder intens is als onder de iamamiwhoami vlag. Het valt me met name op in up-tempo songs als Work. Om echt thuis te raken in de 15 liedjes heb je even wat luisterbeurten nodig. In Watches Watches is het de drang naar vrijheid, lichamelijke pijn in Like Hell (hoewel de arpeggio’s zo lievelijk voorbijglijden) en in Not Human, dat qua puntigheid, zang en bewust ‘verkeerd’ leggen van klemtonen doet denken aan Kateboy klinkt het mysterieus: “You make my waters flow. Now look how tall I grow. I’m not human. Oh, oh! With you, it’s magical. The urge is animal. I’m not human.”

Filmmuziek introduceert Samaritan. Mocht je toch christelijke sporen verwachten is de dame expliciet: “I don’t believe in a god, let’s leave religion out of all this. I don’t remember promising my life and soul to bring you all bliss. If I am what you say, I expect to be hanging from a wooden cross. When all this is done, it’s done.” Zelf maak ik op geestelijk terrein andere keuzes, laat dat helder zijn. Niettemin is Everyone Afraid to be Forgotten een muzikaal pareltje dat in 2018 en lang daarna gedraaid zal worden, net zoals ik van Jonna’s eerdere albums geniet.