Mad At The World – Hope

      No Comments on Mad At The World – Hope

Mad at the World was in mijn tienerjaren na Crumbächer de volgende synthpop band op het Frontline Records label dat ik op mijn zoektocht ontdekte na de LP’s van de Nederlandse formatie NOVA grijsgedraaid en gesnuffeld aan het oeuvre van Vangelis en Wendy Carlos te hebben. De broers Randy en Roger Rose en hun vriend Mike Pendleton gebruikten strakke 80’s synthpop om hun zwart-wit boodschap van zonde, genade en liefde van God voor het voetlicht te brengen in de stijl van Depeche Mode en Ultravox, iets dat op het christelijk erf destijds ongehoord was. Het waren de jaren dat Stryper, Petra, Amy Grant en Michael W. Smith doorbraken met hetzij heavy metal of juist pop. Na een titelloos debuutalbum in 1987 volgde in 1988 Flowers in the Rain. Synth pop is daarna losgelaten ten faveure van gitaarrock op Seasons of Love, Boomerang en Through the Forest, waarmee de jongens mijn aandacht verloren. Tot in 1995 werden in de marge van de christelijke muziek nog enkele albums uitgebracht en in 1998 een best of, waarna Mad at the World van de aardbodem verdwenen leek. Ik heb nog een keer de CD The Dreamland Café (1995) op de kop getikt, meer voor de heb dan de schoonheid.

Na 22 jaar (!) afwezigheid meldden Roger en Randy Rose zich 11 juni 2017 op Kickstarter om Mad at the World nieuw leven in te blazen. Alleen als voldoende financiering gevonden kon worden, zou Hope gemaakt gaan worden, het eerste van drie voorziene nieuwe MATW albums. Ik zag er brood in. Met 239 anderen is in 30 dagen tijd $18,678 opgehaald. Hope is het eerste van 3 nieuwe MATW albums. Na een klein half jaar schrijven, opnemen en updates sturen naar fans is het donderdag 21 december 2017 zover: Hope is uit!

Hope opent met het catchy Healing on Planet Earth. De eerste paar seconden denk ik Never Gonna Give You Up van Rick Astley‘s ritme te horen. “We’re destined to shine again.” Als dit de opmaat is, ben ik nu al tevreden. Pianospel en strijkers uit een doosje aan de start van My Old Best Friend en You Are Free. Okay, wat eenvoudige arpeggio’s en uit de Korg M1 sounds die de eerste albums zo kenmerkten. Deze synth pads zijn ook verwerkt in Never Gonna Stop, een verder prima rechtoe-rechtaan synthpop track dat aan de Duitse fututepop band Frozen Plasma doet denken. Roger Rose schreef het gros van de liedjes, Randy componeerde Moving In and Moving Out (met een heel smerige synth bas) en de ballad Just Beyond the Clouds of Grey. De broers kregen hulp van toetsenist Matt en drum programmeur Kit Bovett. Samen schreven ze My Best old Best Friend. Jason Ames leverde de teksten voor de slepende ballad Can You Feel My Pain. Roger’s zangpartijen klinken op Hope minder dramatisch als op de platen uit de beginjaren.

Lekker strak is That’s What He Said over behouden wat waardevol is. De bluesrocker meets synth Break Me Down heeft nota bene soepel live basspel van broer Ray Rose. Afsluiter You Belong to Me is zoetgevooisde po rock, alsof Electric Light Orchestra’s Mr. Blue Sky met Rick Astley in de blender gestopt is. Hoewel minder aangezet, is de boodschap onverdund. “The message of this album was intentionally repeated over and over on several songs, and it is this: You are Loved , You are forgiven , You are free , and Satan is a liar.”